Venezuela, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Zuid Amerika

Venezuela met de rugzak

Venezuele reisverhaal: verslag van een reis door Venezuela met veel informatie en foto's

(Tekst en foto's: Bart Keereman & Annelies Heens)

deel 1/5

13 juli, dinsdag : Brugge - Brussel - Madrid - Maiquetía (Caracas) - Macuto

De luchthaven van Caracas bevindt zich in Maiquetía zo'n 20 kilometer buiten het stadscentrum. Omdat dit centrum toch wel als gevaarlijk bestempeld wordt, besluiten we om de eerste overnachting door te brengen in Macuto, een kuststadje op een tiental kilometer van de luchthaven. Wanneer de automatische deuren van de luchthavenhal achter ons dicht gaan, beseffen we meteen dat de hal van een goede airco voorzien was en ook hoe het komt dat onze rugzakken lichtjes nat waren toen ze van de band kwamen. Onze eerste tropische regenbui was losgebarsten net nadat we geland waren.

De taxichauffeurs laten we links liggen en we kiezen (nu nog) met vol enthousiasme voor het openbaar vervoer. We steken de grote parking over, op het einde links nemen we wat trappen naar boven en zo komen we op een grote weg. We dwarsen deze om aan de overkant een por puesto (klein busje van zo'n 30 personen) te nemen naar Macuto. Eerst rijden we een hele poos door La Guaira, het eerste kuststadje. Een langgerekte aaneenschakeling van gebouwen en vele winkeltjes (waar ze overal hetzelfde verkopen) tussen de zee en de bergen in.

Macuto ligt verder dan gedacht en is ook veel minder goed aangeduid dan La Guaira, maar het eerste contact met de Venezolanen valt goed mee, want enkelen zijn direct bereid om ons tot op de juiste plaats te loodsen. Aangekomen in Macuto, zien we dat er niet echt veel te beleven valt. Dit zal gedurende de rest van de reis enkel maar bevestigd worden. Eén enkele Duitser echter vindt Matuco sehr schön. Op een terrasje op de boulevard worden we direct al getrakteerd door een zatte Venezolaan. Terwijl we onze eerste Polar (het nationale bier, 330 Bs voor een flesje van 25 cl.) naar binnen gieten, zien we al ons eerste exotische exemplaar uit de rijke Venezolaanse fauna: een grote rat.

Rond 18u. vinden we probleemloos onze overnachtingsplaats, namelijk Hotel Colonial. Op het eerste gezicht lijkt ons dit hotel wel goed. Bij nader toezicht echter blijken de lakens al gebruikt, ze zijn niet enkel grauw, we vinden zelfs enkele schaamharen. We maken ook kennis met de luidruchtige airco. Gelukkig zijn er buiten ons geen andere levende wezens op de kamer. Er wordt ons aangeraden om 's avonds niet veel buiten te lopen met uitzondering van de paseo waar er patrouilles (deze hebben we echter niet gezien) zouden zijn. Bij onze eerste avondmaal (cena) bestaat de hoofdschotel letterlijk uit een berg rauwe groenten, een lap dubieuze bistec met eronder verscholen frieten en avocado.

14 juli, woensdag : Macuto - Maiquetía - Caracas - Ciudad Bolívar

Vooraleer onze eerste lange busdag aan te vatten, nemen we een stevig Creools ontbijt buiten op de paseo. El desayuno criollo bestaat uit queso rallado (geraspte witte "niet te versmaden ?" kaas), bruine bonen, wat draderig ondefinieerbaar vlees en een spiegelei. Na een kort kijkje op het strand, langer is onnodig, doen we wat inkopen en vertrekken we terug met de por puesto naar Maiquetía.

Terug met de hulp van de Venezolanen stappen we af op de juiste plaats om ter hoogte van de nationale luchthaventerminal (gelegen vlak naast de internationale) de bus naar Caracas centrum te nemen. Aangezien deze bus pas vertrekt als hij vol is en wij de eerste passagiers zijn, hebben we nog wat tijd om wat met de buschauffeur te praten. Wanneer we hem vertellen dat we naar Ciudad Bolívar willen reizen, stelt hij ons voor om ons ergens in het centrum van Caracas af te zetten om van daaruit verder te reizen. Zo kunnen we de terminal Circo Nuevo vermijden, die algemeen als druk en gevaarlijk bestempeld wordt.

We zijn erg blij met zijn voorstel, geven hem hiervoor bij het uitstappen nog een fooi, maar daar staan we dan, onwetend gedropt in het centrum. Wij op zoek naar een aansluiting naarCiudad Bolívar, maar na veel vragen en evenveel onduidelijke antwoorden, blijkt dit onmogelijk te zijn. We moeten eerst nog een por puesto nemen naar Terminal de Oriente, een relatief nieuw en proper busstation buiten het centrum. Ook deze por puesto vertrekt maar als hij vol is. We zijn weer de eersten op de bus en deze keer duurt het wachten wel heel wat langer dan aan de luchthaven.In Terminal de Oriente is er in tegenstelling tot de andere terminals slechts één loket om bustickets te kopen van de verschillende busmaatschappijen.

Na een comfortabele busreis in een ejecutivo (bus met airco, TV en gordijnen voor de ruiten) komen we negen uur later, omstreeks middernacht, aan in Ciudad Bolívar. Op aanraden van een meereizende advocaat kiezen we voor Hotel Universo op wandelafstand van de terminal. Dit hotel is zeker een aanrader voor wie slechts één nacht doorbrengt in Ciudad Bolívar. Voor een langer verblijf is het ietwat te ver uit het centrum gelegen.

15 juli, donderdag : Ciudad Bolívar– Ciudad Guyana - Tucupita

Na een lekker ontbijt, dit keer houden we het bij een desayuno continental, zetten we onze reis verder richting Orinoco delta. In de terminal nemen we de bus naar Ciudad Guyana alwaar we vervolgens de bus naar Tucupita zouden nemen. Op deze bustrip van ongeveer anderhalf uur worden we “aangenaam” onderhouden door enkele mormonen die op rondreis zijn om de Venezolanen te kerstenen (ja, ze zijn net als God alomtegenwoordig).  

De busterminal van Ciudad Guyana is een allerminst gezellige plaats. Er heerst een zeer vreemde sfeer mede veroorzaakt door de vele schooiers en daklozen die er wonen. We hebben het gevoel dat we geen enkele seconde onze rugzakken uit het oog mogen verliezen. Wanneer we vernemen dat onze busconnectie slechts drie uur later is, besluiten we een kort wandelingetje te maken in de omgeving van de terminal. Ook deze omgeving heeft weinig meer te bieden dan sloppen.

Enkele inwoners maken er ons attent op dat we moeten opletten voor zakkenrollers. De busreis naar Tucupita beslaat zo’n drie uur, waarvan bijna een uur verloren gaat aan de overzet over de Orinoco rivier. Eenmaal over de rivier lijkt het landschap op de Vlaamse polders. Omstreeks vijf uur komen we aan in Tucupita, na enkele korte oponthouden, één keer voor een kotsende passagier, een andere keer voor een of andere dorpsgek die uit het niets komt opduiken en de bus tegenhoudt. Bij het busstation worden we opgewacht door twee vertegenwoordigers van verschillende agentschappen die tours organiseren in de Orinoco Delta. Via een van hen komen we terecht in het hotel Delta Amacuro.

Daarna gaan we op pad om de prijzen van de verschillende organisatoren van trips te vergelijken. De prijzen van de tours lopen enorm uiteen, ja zelfs tot 90 US$ per dag / persoon. Niettegenstaande alle maatschappijen drie dagen voorstellen, boeken wij uiteindelijk een tour van twee dagen (wat achteraf zeker voldoende bleek) bij Trip to nature, waarvan het kantoor recht tegenover het hotel Delta Amacuro ligt.

Met de hulp van twee Nederlandersen na lang onderhandelen lukt het ons de trip te boeken voor 26 US$ / persoon / dag met in het totaal vier deelnemers.
Na deze geslaagde operatie, trakteren we onszelf op een lekker maal in restaurant Capri gelegen langs de Paseo Mánamo. Het restaurant is zeker een aanrader. Zowel de cazuela de camarones (stoofpotje van reuzengarnalen) als de lau lau (riviervis uit de Orinoco) zijn verrrrrrukuluk.

16 juli, vrijdag : Eerste dag van de Orinoco Delta - trip

Een goedkopere tour vinden dan bij "trip to nature" is volgens ons een illusie, ook op gebied van authenticiteit zijn ze zeker de nummer één. We zijn nog maar zo'n vijfhonderd meter weg van de startplaats of de motor van de boot valt al stil. Geen paniek echter, want Abraham de stuurman krijgt hem na enkele minuten weer aan de praat. Na een tankbeurt in een station aan de oever, goed voor zo'n 150 liter gevuld in bidons, zijn we uiteindelijk vertrokken voor onze uitstap. Na enkele minuten zoeven de eerste boten van de dure trips ons al voorbij in enorm snelle boten, iedereen uitgerust met reddingsvesten…

Dit is al het tweede teken (het zouden er nog veel meer worden) waarom zij zoveel meer betaalden dan ons. Nu, we klagen zeker niet en met onze twee Nederlandse tourgenoten zouden we nog veel lachen om onze lotgevallen. Het eerste deel van de tour bestaat uit een boottocht op de hoofdrivier en duurt zo'n vier uur. Dat lijkt misschien lang, maar het tropische landschap verveelt ons geen seconde.

Onderweg maken we een tussenstop om te "ontbijten". In een rivierwinkel koopt Adriano, onze gids, twee blikken tuna (tonijn) en enkele pakjes crackers. Een groot slagersmes komt ideaal van pas als blikopener maar is net iets minder handig om de crackers te smeren. Voor het middageten meren we aan bij familie van Abraham, die zelf afkomstig is uit de deltastreek en dus indiaan was. Na zo'n anderhalf uur wachten, wordt ons een spaghetti met stukjes kip voorgeschoteld, klaargemaakt door de vrouw des huizes die alleen thuis is met de kinderen aangezien de mannen op jacht of visvangst zijn. Daarna zetten we onze tocht verder, maar nu zijn we aangekomen tot het betere deel van de tocht, namelijk het bevaren van de kleinere bijriviertjes. Deze doen ons enorm denken aan de documentaires die men soms op televisie te zien krijgt. Het is echt varen in de jungle en we zien onze eerste apen en tropische vogels van de dag. Tijdens het varen, raakt de motor meermaals vast door de vele waterplanten die op het water drijven.

In de latere namiddag bezoeken we de Orinoco Delta lodge. Dit is de overnachtingsplaats van bijna alle toeristen die de tour doen (buiten wij natuurlijk zou later terug blijken). De lodge is een groot nep indianendorp, weliswaar met toch nog een toffe sfeer en een gezellige bar. In het "dorp" zijn nog enkele exotische dieren te bewonderen zoals toekans, papegaaien, een miereneter en een poema (deze echter achter slot en grendel).

Hierna vertrekken we al naar wat onze overnachtingsplaats zou worden, terug bij familie van Abraham die aan de hoofdrivier woont. Deze hoofdrivier is ondertussen herleid tot een vlakke spiegel en we zien rivierdolfijnen om lucht komen happen, een prachtig moment is dit, zeker doordat de schemering stilaan komt opzetten. Na een korte kennismaking met onze gastgezinnen stellen ze ons voor om een boottocht te maken in een kano.

Dit zou het toppunt worden van de tweedaagse. Met twee kano's begeven we ons terug op één van de zijrivieren, stilaan wordt het volledig donker en kunnen we overschakelen van zintuigen, namelijk van het gezicht op het gehoor. De kanotocht duurt ongeveer een uur, gedwee met z'n tweeën schoof de kano onder de maan…

Na deze kanotocht zitten we met z'n allen rond het kampvuur met een fles aguardiente. Het avondmaal is heel beperkt: flota (in een pan gebakken deeg).Wanneer het tijd is om te slapen blijken er slechts twee muskietennetten te zijn. Dit probleem wordt handig opgelost door telkens twee hangmatten boven elkaar op te hangen, zodat slechts één net nodig is voor twee personen. Onze gids en bootman slapen in open lucht op een matras die ze een paar kilometer verderop waren gaan halen (terug bij familie).

verder naar "Venezuela met de rugzak" deel 2