Thailand: informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Azië

Fietsvakantie Noord-Thailand

Thailand reisverhaal: verslag van een Fietsvakantie Noord-Thailand en Laos 2004

(Tekst en foto's: Aart & Gerrie Dijkzeul)

deel 2/2

Mae Sai: militairen bewaken de boel vanuit schuttersputjes

De tweede week in Thailand. Van Mae Chan naar Mae Sai, het meest noordelijke puntje van Thailand. Daarna fietsen we langs de grens met Birma en later langs de grens met Laos via Chiang Sean naar Chiang Khong, de plaats waar we de Mekong oversteken naar Laos. Het is een week met prachtige vergezichten. Groene heuvels met veel natuurschoon en kleinschalige landbouw. Toppunt van genieten is het fietsen langs de Mekong. De rivier wordt omgeven door vrij pittige heuvels. Bossen met veel teak, bamboe en metershoge grassoorten wisselen elkaar af.

Verder felgekleurde vogels en kleinschalige landbouw. Pinda's, bonen, mais en tabak. En dan natuurlijk rijstveldjes. Honderden veldjes van een paar honderd vierkante meter met een dam er omheen. Wat er aan ontbreekt is de rijst. Er staan nu alleen stoppels. Zodra we afstappen is het doodstil, op wat vogels na. Mea Sai, het uiterste noorden van Thailand. We logeren hier in een bungalow (rieten hutje) langs de Measai-rivier. Veertig meter waden door ondiep water en je bent in Birma. De naam Birma roept sterk uiteenlopende beelden op. Ongerepte natuur, rijke cultuur en vriendelijke mensen. Daarnaast het beeld van een land dat is afgesloten van de wereld door een verkeerd politiek systeem, grove schendingen van de mensenrechten.

Dat laatste wordt uitgebreid beschreven in het nieuwe boek van Karel Glastra van Loon 'De Onzichtbaren' waarin het levensverhaal wordt verteld van een van de vele tienduizenden vluchtelingen uit Birma die in kampen in Thailand verblijven. Verplichte literatuur voor reizigers in deze streken. Oppositiegroeperingen die vanuit Thailand opereren en Birmezen die illegaal het land binnen komen om te werken en te wonen, maken dat politie en militairen hier dominant aanwezig zijn. Als we in de omgeving van Mea Sai rondfietsen en hijgend de top van een heuvel bereiken worden we opgewacht door militairen die vanuit schuttersputjes de boel bewaken. We laten ons paspoort zien en mogen door.

We fietsen op de top van een heuvelrug van waaruit je aan de westkant Birma en aan de oostkant Thailand ziet liggen. Een kilometer of twee verder weer een militaire post. Ook op ander plaatsen zijn er regelmatig politieafzettingen. Het doet aan de prachtige omgeving niets af. Het is niet onze eerste ervaring met de bijzondere relatie tussen beide landen. Gisterenavond, toen we net wilden gaan slapen, hoorden we geluiden uit de richting van de rivier. Stemmen en gespetter van water. Het blijkt dat ter hoogte van ons hutje een smokkelroute loopt. Zakken en blikken worden met een vlot van rubberbanden overbracht van Thailand naar Birma.

's Morgens gaat het de andere kant op. Groepen Birmezen waden naar Thailand; sommigen met de fiets op het hoofd. Waarschijnlijk om illegaal te werken. Als we de eigenaar van ons hutje vragen waarom dit kan gebeuren op minder dan een halve kilometer van de officiële grensovergang zegt hij dat de politie na het toeschuiven van wat geld 's avonds slaapt. De hoofdstraat van Mae Sai is een aaneenschakeling van kraampjes en winkeltjes, een mierenhoop van mensen. Als we een zijstraatje inslaan is het een oase van rust.

Al kuierend komen we langs een hek waarachter het hoofd van een boeddhabeeld zichtbaar is. Als we wat gluren doet een vrouw het hek open en nodigt ons uit binnen te komen. Zij is beeldhoudster en laat ons allerlei boeddhacreaties zien. Beelden van driemanshoog tot minuscuul klein. Hoewel ze geen woord engels spreekt begrijpt ze het 'aah' en 'beautifull' vast wel. We raken een beetje in verlegenheid als ze ons elk twee amuletjes met boeddha-afbeeldingen aanbiedt en bovendien nog vraagt of we koffie willen. Hoewel we graag zo'n mooi beeld zouden kopen, is het wat onpraktisch. Zie je het voor je, met zo'n beeld achterop de fiets door Laos? Brengt vast veel geluk maar zonder zo'n beeld was de berg op klimmen al een klus. Maar nee, ze heeft niet de intentie om ons iets te verkopen. Ze laat ons nog haar atelier zien waar overdag vier mensen bezig zijn met slijpen en polijsten. Tot slot wil ze nog op de foto geflankeerd door een drie meter hoog boeddhabeeld.

Chiang Saen: boten met bestemming China worden met menskracht geladen

Op zaterdag komen we aan in Chiang Saen. Deze stad ligt langs de Mekong. Boten met bestemming China worden geladen. Niet met grijpers of lopende banden maar met menskracht. Tientallen mensen lopen in groepjes van vier met een 'draagbaar' op hun schouders de trappen op en af om het schip te vullen met... tsja, daar komen we dus niet achter. De dragers zijn van goede wil maar hun Engels en ons Thais is onvoldoende.

Op zondag fietsen we van Chiang Sean naar Chiang Kongh. Als we om een uur of acht vertrekken beginnen in het centrum van de stad de hanengevechten. Mannen maar ook vrouwen die trots met hun haan op de foto willen. De hanen laten zien waar ze om bekend staan: 'hanig gedrag'. De vroege ochtend is ook de periode waarin de tabak geoogst wordt. Grote groene, soms iets verlepte bladeren worden geplukt. Als we een Thai die we met de bladeren bezig zien vragen of het tabak is, nodigt hij ons uit om bij zijn huis te komen kijken. Daar is de hele familie van jong tot oud bezig met het bewerken van de tabaksbladeren. Snijden tot shag, luchtigjes op rekken leggen en de rekken in de zon zetten om te drogen. Het ruikt trouwens absoluut niet naar tabak.

Maandag fietsen we wat in de omgeving van Chiang Kongh. Om alvast aan Laos te wennen nemen we niet de verharde doorgaande wegen maar de lokale, vaak niet verharde wegen. Probleem is dat er geen gedetailleerde kaarten bestaan. Als we geen idee meer hebben welke kant we op moeten om in Chiang Kongh te komen, gaan we dezelfde weg terug. Kwestie van het spoor van de banden terug volgen. De wegen zijn zeer stoffig en er komt nooit iemand op een fiets dus zelfs een slechtziende Winnetoe zou de weg terug weten te vinden.

Onderweg bekijken we nog wat meer huisvlijt. Het maken van bezems en kwasten in alle soorten en maten van bamboe en van gras, het maken van dakbedekkingsmatten van riet, kleine wierookstokjes snijden van grote bamboestaken. Werkzaamheden die je in Nederland aantreft op folkloristische markten. Het visum voor Laos is zo geregeld: gisteren om vier uur ons paspoort gebracht en vanmorgen werd het paspoort met visum om acht uur bij ons hutje afgeleverd. Niets staat de overtocht naar Laos meer in de weg.

Naar "Fietsvakantie Noord-Thailand en Laos" deel 2: Laos