Thailand: informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Azië

Tempels, tuktuks en toeristen

Thailand reisverhaal: verslag van reiservaringen door Thailand 1990

(tekst en foto's: Bert Taken)

deel 2/6

BANGKOK 2

Patpong, de bekende rosse buurt van Bangkok, wordt gevormd door welgeteld twee kleine straatjes, Patpong 1 en Patpong 2. Op straat wemelt het weer van de kraampjes met cassettes, kleding, horloges en sieraden. Ongeveer twintig procent van de aanwezige mensen zijn ronselaars voor de bekende clubs, waar op de benedenverdieping verveeld kijkende meisjes in badpakken dansen op een podium bij keiharde discomuziek en op de bovenverdieping naakte meisjes allerlei kunstjes vertonen.

De clubs hebben exotische namen als Pussy Galore, Queen's Castle, King's Castle, Acapulco, La Cherie, Baby a Go Go, Cleopatra en Pink Panther. Alle ronselaars hebben geplastificeerde kaartjes bij zich waarop de topattracties van hun club vermeld staan en dringen zich, zonder aanziens des geslachts, op bij elke westerse toerist. Zo biedt de Baby a Go Go Bar onder andere:

Pussy drink beer
Pussy shoot balloon
Pussy open bottle
Pussy with ping pong ball
Pussy smoke cigarette
Pussy with snake

Op het uitgereikte visitekaartje staat "We are not just another typical Go Go Bar, we are upstairs, we are the only bar in Patpong that offers you a very special and exciting erotic show. Come in for free look, no covercharge". De ronselaars verzekeren me dat er geen covercharge is en dat drank 50 baht kost. Omdat ik van tevoren voldoende informatie heb verzameld over de gang van zaken in zo'n club, laat ik mij, in gezelschap van mijn (Hollandse!) vriendin, via een duistere trap naar de Pussy show op de bovenste verdieping leiden. In het halfduister worden we naar een tafeltje geleid en geacht gelijk een drankje te bestellen. Een tiental blote Thaise meisjes hangt heupwiegend tegen de verchroomde palen aan de rand van het podium.

Een klein jongetje brengt twee verfrissingsdoekjes en presenteert ons, voordat we de handen goed en wel hebben afgeveegd (verwachten ze soms dat we met onze handen aan de meisjes zitten?) een rekening van 20 baht. Dat bedrag is nog te overzien en nadat het waterige bier is gebracht zakken we achterover voor de show. Op het podium stopt een meisje met een achteloos gebaar een pingpongbal tussen haar schaamlippen en deponeert de bal, na een aantal peristaltische bewegingen, in een gereedstaande bierpul. Dit kunstje nog viermaal geroutineerd herhaald waarna het podium betreden door achtereenvolgens een meisje dat met een blaaspijpje in haar vagina ballonnen kapot schiet en een meisje dat een brandende sigaret tussen haar schaamlippen stopt en kleine rookwolkjes weet te produceren. Een aaneenschakeling van korte variété-nummertjes, zonder enige vorm van erotiek. Om ons heen worden enkele alleenstaande westerse mannen bedolven onder de Thaise meiden en lijken reddeloos verloren.

Wanneer we een beetje lang wachten met een nieuwe bestelling wordt ons door een jong meisje (aangekleed!) de rekening gebracht: 400 baht voor twee consumpties. Dat valt nog mee, maar nu begint de periode die bepaald wordt door wederzijdse bluf. Ik verfrommel de rekening, vraag om de juiste rekening en negeer verder het meisje. Zij blijft nog enkele minuten staan, dringt nog enkele malen aan met een gespeelde kwaadheid en vertrekt tenslotte. Vervolgens verschijnt een iets oudere jongen die, na een korte discussie, mededeelt dat we mogen vertrekken wanneer we 200 baht betalen. Er verschijnt versterking in de vorm van een andere jongen, zodat de suggestie van een blokkade wordt gewekt. Ik probeer een vastberaden houding aan te nemen die moet duidelijk maken dat ik er niet over peins om het gevraagde bedrag te betalen.

In de wetenschap dat een club zich geen vechtpartij in het openbaar kan permitteren haal ik 100 baht uit mijn zak, leg dat op tafel en begeef me naar de uitgang, terwijl ik de beide jongens zachtjes voor mij uit duw. Ze protesteren voortdurend maar bij de uitgang wijken ze echter toch, roepen iets onverstaanbaars in het Thais en we lopen, met licht knikkende knieën, naar buiten. Uiteindelijk blijkt het toch een relatief onschuldig steekspel met veel wederzijdse bluf te zijn geweest. Waarschijnlijk is de intimidatie voor veel mensen voldoende om de eerste rekening, eventueel met een kleine korting, te voldoen. In de meeste gevallen staat men binnen tien minuten na binnenkomst weer buiten, waar men wederom omzwermd wordt door nieuwe ronselaars van andere clubs.

In deze clubs ziet men vanzelfsprekend geen Thaise mannen. Zij hebben een eigen circuit in minder bekende straten en gelegenheden zonder flitsende neonreclames. In een zijstraat van de Wisut Kasat, tegenover de Standing Buddha, bevindt zich een soort café met een uithangbord waarop "WELCOME TO MAY QUA" staat en die in Nederland zoiets als "Het vergulde karrewiel" zou heten. In het "café" is een doorzichtig touwgordijn gespannen waarachter ongeveer vijftien meisjes zitten te kijken naar een Thaise soap opera op de TV. In een hoek zit een soort "madame" achter een toonbank en noteert de consumpties waarmee de alleenzittende Thaise jongens zich waarschijnlijk moed in zitten te drinken. Een enkeling heeft zich blijkbaar zoveel moed ingedronken dat hij zwalkend naar de toonbank loopt, daarbij ondersteund door de bedienende jongen. De communicatie verloopt uitsluitend schriftelijk.

Een Thaise jongen geeft een briefje aan de bedienende jongen, deze deponeert het briefje bij de vrouw achter de toonbank, een ander meisje brengt vervolgens een briefje naar één van de meisjes achter het gordijn en tenslotte ontvangt de Thaise jongen ook weer een briefje. Het betreffende meisje achter het gordijn verdwijnt door een deur, even later gevolgd door de jongen terwijl de rest van de meisjes onverstoorbaar naar de TV blijft kijken. Net als in de Patpong clubs ontbreekt het aan een erotische, sensuele sfeer en vindt alles plaats in een routinematige, lamlendige sfeer. Zelden is de kloof tussen liefde en sex zo groot! Ik drink mijn glas Mekhong-whisky leeg en begeef me lichtelijk duizelig naar mijn guesthouse.

In tijdschriften en kranten worden westerlingen met spectaculaire aanbiedingen naar de kledingzaken aan de Sukhumvit Road gelokt. Bijna alle kledingzaken worden beheerd door Indiase Sikhs. Met hun tulband op, staan ze voor de deur te wachten en nodigen je uit om naar binnen te komen. Daar liggen verschillende catalogi en westerse tijdschriften met modellen. De meeste kleding is aangepast aan de gemiddelde westerse smaak. Het is ook mogelijk om eigen wensen te formuleren, maar dat wordt wat duurder. Maar wat heet duur als je de volgende advertentie leest:

AMBASSADOR International Fashion
Ladies & Gents Custom Tailor
The only tailor in Bangkok recommended by Tui Tours, Hotel Plan, Neckerman & Its Tours.
For Ladies For Men
6 ladies suits 6 dress suits
6 dresses 1 diner suit
7 silk blouses 4 sport suits
7 extra trousers 8 extra trousers
7 extra skirts 10 silk shirts
2 silk kimonos 2 silk kimonos
6 silk ties
All for US$ 25 All for US$ 35

De vermelde prijzen zijn alleen het maak-loon; de benodigde stof dient apart te worden gekocht. Gewoonlijk is er een levertijd van een paar dagen. Desgewenst wordt de gehele partij gratis bij het hotel afgeleverd. Op straat bestel ik een cola bij een kraampje en de inhoud van het flesje wordt in een plastic zakje geschonken. Het zakje wordt aan de bovenzijde met een elastiekje dichtgeknoopt en van een rietje voorzien. Zo loop ik met een plastic zakje aan mijn vinger en is het kraampje van het statiegeld probleem verlost. Bij het kraampje wordt ook een groene plantendrank, genaamd "bia bia", verkocht. Veel Thaise mannen lopen met zo'n zakje, waarvan de inhoud koortswerend, infectiebestrijdend en maagvriendelijk zou zijn.

Het is een enorme drukte voor het Rajadamnoen Boxing Stadium als ik een kaartje wil kopen. Thai Boxing (kickboksen) in Thailand heeft dezelfde functie als baseball in de Verenigde Staten of stierenvechten in Spanje. Ondanks de voor Thaise begrippen hoge entreeprijzen (240 baht) is het Boxing Stadium flink gevuld met goklustige Thais. Zij krijgen 9 gevechten over elk drie ronden voorgeschoteld, die allemaal volgens een bepaald stramien verlopen. Een gevecht begint met een ceremoniële dans waarin de boxer zijn respect zijn trainer laat blijken en zich concentreert op het gevecht.

De eerste ronde gebruiken de boksers om elkaar een beetje af te tasten en de vele gokkers gelegenheid te geven om hun weddenschappen af te sluiten. Alle Thaise mannen (er is geen enkele Thaise vrouw te zien!) verzamelen zich aan één zijde van de ring waar ze, dicht op elkaar gepropt, chaotisch schreeuwen en gebaren en er blijkbaar in slagen om vaste afspraken met de vele bookmakers te maken. Aan de andere zijde van de ring kunnen de schaarse westerlingen in een zee van ruimte het schouwspel gade slaan. In de tweede en derde ronde wordt er zonder scrupules op los geslagen en getrapt, waardoor de k.o.'s niet van de lucht zijn.

THAI BOKSEN (MUAY THAI) De Thais hebben altijd gevechten moeten voeren tegen naburige volken om hun onafhankelijkheid te behouden. In de dichtbeboste heuvels zijn lange afstand wapens, als speren en pijl en boog, niet altijd even bruikbaar. Meestal worden gevechten man-tegen-man gevoerd. In 1569 wordt koning Naresuan door de Birmezen ontvoerd. Aan het hof in Birma bekwaamt hij zich in allerlei zaken, onder de vechtsport. Hij kan zijn vrijheid verkrijgen door tegen de kampioen van Birma te vechten. Omdat hij in een klassiek bij voorbaat kansloos is, maakt hij gebruik van de 'techniek van de acht ledematen': vuisten, voeten, ellebogen en knieën. Na zijn overwinning keert hij terug naar Ayutthaya en wordt alom bewonderd. Zijn vechtmethoden worden eeuwenlang onderwezen door monnikken. Tegenwoordig zijn er tienduizenden professionele boksers in Thailand.

De Wat Pho, aan de Chao Praya Rivier, is een tempelcomplex dat qua schoonheid zeker te vergelijken is met de Wat Phra Keo of Grand Palace. Hier is echter een opknapbeurt, die een kitscherige glitter zou opleveren, achterwege gebleven, waardoor het tempelcomplex een stuk authentieker oogt. Aan de achterzijde is een ruimte waar ik een Thaise massage kan nemen. Een pezige oude vraagt mij of ik een beurt van een half uur of een heel uur wil. Een half uur lijkt mij voorlopig voldoende en de man dirigeert mij naar een ruimte met een tiental ligplaatsen. In de ruimte worden evenzoveel mensen kreunend onder handen genomen door geroutineerde, oude masseurs. Het ademt de sfeer uit van een antieke ziekenboeg waar chirurgijnen, met hun handen en zonder verdoving, de meest uiteenlopende operaties uitvoeren. Gedurende een half uur worden al mijn ledematen gekraakt, dubbelgevouwen, uitgerekt en in elkaar geperst. Ik kreun, zucht en lijdt, maar ga deze kortstondige SM-relatie steeds meer waarderen. Ik heb het gevoel te zweven wanneer ik even later naar buiten wandel en voel me even fris als na een volledige nachtrust.

verder naar "Tempels, tuktuks en toeristen" deel 3