Suriname, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Zuid Amerika

Suriname: regenwoud en kousenband

Suriname reisverhaal: verslag van een reis door Suriname met veel informatie en foto's

(Tekst en foto's: Christel en Jan Willem)

deel 4/8

We splitsen de groep op. Een groep loopt alleen in een doorstaptempo en de andere groep maakt een tocht met tekst en uitleg. We begrijpen nu ook waarom de cashew een dure noot is. Hij groeit solitair aan een vrucht in een boom. Wanneer de vrucht rijp is is de cashewnoot ook goed. Hij wordt uit de harde schil geslagen en vervolgens gebrand. Heerlijk, ook de vrucht trouwens die heerlijk fris van smaak is. Helaas zijn ze in het regenwoud bezig geweest met een betere verbinding tussen een paar dorpen. Daartoe is nog geen week geleden door een graafmachine een breder pad gemaakt. Goed voor de bewoners, voor ons minder “natuurlijk”. Maar al gauw buigen we af van dit nieuwe pad en komen op de oorspronkelijke oorwoud paden zoals door de indianen gebruikt. JW speelt nog even voor Tarzan.

Na een flinke tocht met onderweg vele prachtige grote felgekleurde vlinders en drinkbaar water. Dit laatste proberen we maar niet uit. Komen we aan bij een soort savannen landschap. Hier en daar zijn brandjes. De savanne wordt kunstmatig kaal gehouden om zo bepaalde gewassen te kunnen verbouwen en ook om schildpadden te lokken. We lopen dwars over de vlakte heen richtig de rivier, de zon brand en we zijn blij dat we een hoed dragen. En dan zijn we eindelijk weer bij de rivier. Baiwa wacht ons op met een korjaal. Hij vaart ons naar een zandbank in de rivier. Hier kunnen we zwemmen en genieten we van het meegebrachte drinken en de gebruikelijke cassave chips. En we krijgen massage van Erna en Betty. Halverwege ons wateravontuur krijgen we bezoek van de Surinaamse rivierpolitie. Ze kijken uit naar illegale Guyanese vissers. De heren hebben het blijkbaar erg heet want ze springen met kleding en al van de boot het water in. Na een biertje van ons gedronken te hebben zijn ze tevreden en varen weer verder. Wanneer iedereen geheel verrimpelt drijgt te raken en de schouders dreigen te gaan aanfikken pakken we de spullen weer bij elkaar. Terug bij de boot is er een heerlijke lunch klaargemaakt door Patrick.

We varen door naar Apura, aan de Surinaamse kant van de rivier. Hier kunnen we aan wal en in de schaduw wat relaxen. De bomen zijn niet erg dicht en de schaduw is daardoor beperkt, Erik, Diana en ikzelf kiezen er daarom voor om ook ’s middags te gaan zwemmen in de rivier samen met de kinderen van het dorp. Eerst moeten we alleen wachten tot een vrachtboot beladen is met vrieskist incl. enorme vissen en allerlei andere goederen. Daarnaast nemen ook een aantal indiaanse dames plaats in de boot. De tocht naar Nieuw Nickerie zal ongeveer 14 uur duren. Nadat de boot geladen is kan onze boot weer aanmeren en kunnen we ons omkleden om te gaan zwemmen. Dit blijkt wel iets minder idillisch te zijn dan vanmorgen bij de zandbank. Er drijft van alles in het water en de indiaanse bevolking wast en doet van allerlei anders ook in de rivier. We besluiten aan de andere zijde van de boot te gaan zwemmen maar hier worden we snel van terug geroepen. Piranha's blijken uit de kant iets actiever te zijn. Omdat we het aan de kant niet zo fris vinden zijn we al snel weer uit het water. Maar goed ook want het water dat uit het ruim van het schip wordt gepompt bevat ook erg veel dieselolie. Na een lekkere douche kunnen we met Hans en Theo het dorp gaan verkennen. Er is niet veel animo voor. In de verte komt een onweersbui aan en een beetje zitten op het dek en naar de bliksem in de verte kijken is ook zeer aantrekkelijk.

Wanneer Hans en Theo weer terug keren heeft Patrick het eten klaar. Het is wederom heerlijk. Tijdens de afwas varen we de rivier op om hier voor anker te gaan. Patrick is vanavond helemaal in zijn element, hij vertelt over zijn jeugd en dat hij zijn moeder hielp bij het aankleden van de Surinaamse vrouwen voor belangrijke gelegenheden. Hieruit is zijn hobby cq werk voortgekomen. Naast koken voor reisgezelschappen is hij kok geweest in hotel Torarica in Paramaribo en kookt hij voor feesten van ca 200 man. Hiervoor verzorgt hij tevens de aankleding van de zaal en de dames. Waaronder het maken van de prachtiggevouwen hoofddeksels. Niet lang na onze trip moet hij een groot feest in Paramaribo aankleden en hiervoor heeft hij stoffen meegenomen om alvast aan de voorbereiding te beginnen. Onder het vouwen van de hoofddeksels vertelt hij zowel over de uitdrukking van de stof als over de gevouwen vormen. Het verhaal wordt mij te langdradig en ik verdwijn maar weer naar het bovendek. De rest van de avond verloopt iets minder rustig dan gisteren. Er is wat strijd over bedden, herrie en snurken maar uiteindelijk vindt iedereen een slaapplaats, JW deze keer aan dek, en heeft uiteindelijk iedereen een goede nachtrust.

Vandaag vertrekken we na het ontbijt met een tussendoor pakketje van Patrick in de korjaal. De tocht gaat over de Kapoerikreek, bij ons is een indiaan woonachtig in een dorp vlakbij. In het begin van de kreek probeert Hans vis te vangen maar na vele mislukte pogingen besluit hij het maar op te geven. Iets verder komen we een aantal Guyanese vissers tegen ze schuilen voor de rivierpolitie. We maken een praatje en varen weer verder, dieper de kreek in. Baiwa stuurt de boot handig door de kreek op de richtingsaanwijzingen van Hans en de indiaan. Het lijkt allemaal erg makkelijk maar al snel wordt het duidelijk dat er veel boomstammen in de rivier liggen en door de lage waterstand lopen we hier regelmatig op vast. Zoals het hoort stappen onze 5 mannen elke keer braaf uit zodat wij vrouwen keurig kunnen blijven zitten als we onder en over boomstammen heen worden geleid.

In de Kapoerikreek gaan we op zoek naar de Reuzenotter die hier leeft. Onderweg zien we vele ijsvogels, klein en groot. Het kunnen ook telkens dezelfde zijn aangezien ze steeds voor ons de bocht om verdwijnen. Verder zien we aalscholvers, een toekan en nog vele andere vogels en een tweetal kaaimannen. De indiaan geeft aan dat de otters dichtbij zijn en waarschijnlijk niet ver voor ons zwemmen. In het water zijn stofwolken zichtbaar en we komen een paar keer een plek tegen waar ze aan wal zijn geklommen en geravot hebben. Na een sanitaire stop varen we nog een stukje verder door maar de sporen duiden erop dat ze omgekeerd zijn. Aangezien de otters niet de grote rivier opzwemmen is de kans groot dat we ze op de terug weg tegen moeten komen. Het nadeel is alleen dat ze erg ver onder water kunnen zwemmen en dus makkelijk onder de boot door kunnen duiken zonder dat wij dit in de gaten zullen hebben.

We leggen aan. Hiervandaan gaan we te voet door het regenwoud verder. Baiwa en Theo zullen de korjaal terugvaren en ons een stuk terug in de kreek weer oppikken. De wandeling zou circa 2 uur duren maar Hans heeft het zo naar zijn zin dat we de wandeling uitbreiden. Het is een prachtige tocht door primair oerwoud dat nog niet gekapt is. Na circa 3 uur wandelen komen we op een kostgrondje met bananen, casave, ananas en aardvruchten uit. Een stukje verder bij de rivier vinden we de eigenaren van het kostgrondje. Ze hebben zojuist bananen en aardvruchten gehaald en gaan deze verkopen. Theo, Erik en JW besluiten een verfrissende duik in de kreek te nemen. De rest vindt het idee aan de kaaimannen minder prettig en neemt genoegen met een verkoelende cola.

Wanneer iedereen weer aan wal is stappen we in de korjaal en varen terug richting boot. De vissers van vanmorgen liggen nog voor anker en Hans ruilt een paar vissen bij ze voor een 'djogo' bier. Bij de boot aangekomen is Patrick niet echt in zijn hum, we zijn erg laat en het eten is al een tijdje klaar. Gelukkig voor ons hadden we een paar broodjes meegekregen om de honger te stillen. Na de late maar toch weer heerlijke lunch installeren we ons in of op de boot. Hans vaart de boot naar een plekje midden op de rivier om hier de avond en nacht te blijven. Vanavond staat ons een feestmaal te wachten. Bart en Dyan die de dag op de boot zijn gebleven ivm de opgezette voet van Bart vertellen dat Patrick vanaf het moment dat wij van de boot zijn gegaan met de maaltijd bezig is geweest. Op het achterdek wordt de BBQ aangestoken. Terwijl wij van de zonsondergang genieten en vooral niet met zijn allen aan één zijde van de boot gaan zitten grillt Baiwa saté en vis. In de keuken wordt een buffet bereidt. Als we uiteindelijk bij elkaar worden geroepen staat Patrick in vol ornaat in de keuken te glunderen. Hij heeft een kokspak met muts aan, zijn bril met gouden kettinkje op zijn neus en een sloof over zijn arm. Zoals gewoonlijk vertelt hij ons wat er allemaal staat. De fototoestellen klikken en Patrick is nog trotser. We genieten van het heerlijke feestmaal. Gevolgd door een enorme verse fruit cocktail.

Die avond genieten we van de sterren en de “kennis” van Patrick mbt diezelfde sterren. Net als zijn kennis van wijnen zeer vernieuwend. Je hebt immers droge wijn, zure wijn, zoete wijn, dessert wijn….. JW besluit vanavond weer binnen te slapen achteraf niet zo’n slimme keus in het vooronder gaat de temperatuur weer richting 40 graden. Voordat we richting Nieuw Nickerie varen leggen we nog aan in Oreala om de laatste aankopen te doen. Patrick koopt een tiental ananassen.

Er staat iets meer wind en we genieten daarom lekker op het bovendek. De vroege lunch nemen we maar binnen. Het eten van soep in de wind blijkt niet echt handig te zijn. Het water wordt al gauw wilder. We kunnen voorop blijven zitten mits we het niet erg vinden om een nat pak te krijgen. Uiteindelijk komen we weer op open zee en na een klein tochtje over de Nickerierivier leggen we bij Hans zijn moeder aan. Hier moeten we helaas afscheid nemen van Hans, Baiwa en Patrick. We hebben een heerlijke tijd gehad, zijn allemaal een kilo of meer aangekomen en heel veel ervaringen rijker. Wie had 4 dagen geleden gedacht dat we met 18 personen op zo’n kleine boot het zo goed naar onze zin zouden hebben. Het busje staat al weer klaar en brengt ons in een ruk naar Paramaribo.

Terug bij Ed’s Inn bespreken we het programma voor de volgende trip. Morgen hebben we vrij en daarna wacht ons weer een volgende mooie tocht. Na een heerlijke douche besluiten we met Erik en Diana saté te gaan eten. Veel hoeven we niet na alle maaltijden van Patrick. De satétent vlakbij het hotel doet wat schamel aan en we besluiten verder door te lopen. Uiteindelijk belanden we om 10 uur bij de Pizzahut. Een luxe gelegenheid voor de Surinamer. Het smaakt maar de tl verlichting maakt het geheel niet echt gezellig.

Vandaag is het wasdag. Aangezien we het ondergoed niet mogen laten wassen in het hotel moeten we dat zelf doen. We spannen een lijntje door de kamer en versieren de boel met zwarte en witte slips. De planning voor vandaag is een beetje winkelen en rondneuzen, internetten met het thuisfront en verder zien we wel. Aangezien het zaterdag is en de winkels om 2 uur sluiten besluiten we eerst de belangrijke zaken te doen, geld halen en ansichtkaarten kopen. Verder kijken we in de vele winkels met hangmatten en prachtige stoffen rond. Uit de gids voor Suriname hebben we wat interessante shops en punten gehaald en aangezien het niet allemaal dicht bij elkaar ligt wordt het flink lopen. Langs oa het oude huis van Anton de Kom, verzetsstrijder. De lunch gebruiken we bij Power Smoothie. Een gezond adres in Paramaribo waar ze mega sandwiches verkopen met alle soorten beleg cq vulling en gezonde smoothies. Na de lunch wordt het internetcafe weer opgezocht. Op zaterdag zit het hier vol met jeugd die videogames aan het spelen is in de bijbehorende speelhal.

Na nog wat langs de waterkant geslenterd te hebben besluiten we terug te keren naar het hotel. Door slecht gebruik van de watervoorziening is er echter geen water wat erg vervelend is als je naar het toilet wil. We besluiten wat drinken en chipjes bij de chinese winkel vlakbij te halen en genieten in de schaduw en verkoelende wind van een boekje. Wanneer er weer voldoende water in de voorraadtank staat douchen we. Erg veel honger hebben we niet. We rijden daarom naar het centrum en op het terras van ’t Vat nemen we een lekkere burger en saté. Helaas hebben de muggen wel honger en aangezien JW een lange broek aan heeft en ik een knielange rok heb ik aan het eind van de avond een tiental muggenbulten op ieder been te pakken. We pakken een taxi terug naar het hotel en drinken nog een biertje met de rest van de groep. Ons voorbereidend op weer een broeierige nacht.

verder naar "Regenwoud en kousenband" deel 5