Suriname, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Zuid Amerika

Suriname: regenwoud en kousenband

Suriname reisverhaal: verslag van een reis door Suriname met veel informatie en foto's

(Tekst en foto's: Christel en Jan Willem)

deel 3/8

Corantijn rivier

Vandaag vertrekken we naar Nieuw Nickerie in het westen van Suriname aan de monding van de Corantijn rivier. We ontbijten ieder op zich in Paramaribo, Theo moet nog shoppen voor “ons” schooltje nabij Apura. Vanuit Paramaribo rijden we, samen met Chris onze gids, langs Groningen door naar Totness in het district Coronie. Onderweg komen we door een swampen gebied. Door de lage ligging van het land loopt dit gebied in de regentijd en bij vloed gedeeltelijk onder water. In Totness lunchen we. De namen worden hier meer engels door de invloed van Guyana.

Een stukje verder ligt Burnside met het openluchtmuseum van meneer Tjon. Om een schamel hutje heeft hij oude naaimachines, potten en vooral flessen tentoongesteld. Het geheel is keurig aangeharkt. Aan de straatkant is zelfs een kraampje waarin hij al zijn tentoongestelde waar verkoopt plus nog zelf gemaakte figuren uit kokosnoten. Meneer Tjon heeft vele verhalen en laat ons niet zomaar rond lopen. We moeten zijn foto’s bekijken en hij verteld hoe hij eens zat te filosoferen en beeld dit uit door in de ‘vensterbank’ van zijn hutje te gaan zitten met zijn hand onder zijn hoofd. Hij laat ons ook een stukje metaal zien dat hij jaren geleden gevonden heeft. Met een foto uit een tijdschrift ernaast wil hij bewijzen dat het van een ruimteschip is. Toen hij dit bij de autoriteiten vertelde hebben ze hem echter weg gestuurd, want ze wilden het geheim, volgens meneer Tjon, voor zichzelf houden. Na een zeer interessant bezoek, zonder aankoop, rijden we verder naar Nieuw Nickerie.

Het district Nickerie is de rijstschuur van Suriname. Er wordt hier vanuit vliegtuigen gezaaid. Op het moment dat wij langs de velden rijden worden ze afgebrand om weer klaargemaakt te worden voor de volgende zaaiperiode. Na Wageningen gepasseerd te hebben komen we aan in Nieuw Nickerie bij de boot van Hans. De boot ligt aangemeerd aan de achtertuin van Hans zijn moeder. Hans is Boeroe, zijn voorouders zijn ooit uit Groningen naar Suriname gekomen om gewassen te verbouwen. Het is wel grappig om Hans en zijn vrouw, beiden blank, met een Surinaamse tongval te horen spreken. De boot is een soort omgebouwde vissersboot en heeft wel iets weg van de Berenboot. We laten onze spullen achter op de boot en rijden naar de zeedijk om naar de zonsondergang boven de monding van de Corantijn rivier te kijken. De zeedijk zelf is erg armoedig en we kunnen ons maar moeilijk voorstellen dat dit een favoriete plek van verliefde paartjes is. We eten vanavond in Nieuw Nickerie bij een Chinees.

Terug op de boot worden de stapelbedden en de grondplaatsen verdeeld en we genieten op het bovendek van de koele bries die waait. ’s Avonds gaan de oordoppen in: 14 slapers, waarvan 4 snurkers, in 1 ruimte kunnen een hoop lawaai geven.

Er moeten nog inkopen gedaan worden en we hebben zodoende de tijd om een paar uurtjes in Nieuw Nickerie rond te lopen. Deze plaats met een voornamelijk hindoestaanse bevolking is de tweede ‘stad’ van Suriname. Er is echter maar weinig te zien. Midden door het centrum loopt het oude drinkwaterkanaal waar vroeger zeekoeien in zaten om het water schoon te houden. Totdat bleek dat de zeekoeien ook erg lekker smaakten. Het kanaal is nu geheel dichtgegroeid maar hierdoor wel een heel mooi plaatje. We bezoeken de markt, een kleine uitvoering van de centrale markt in Paramaribo maar wel erg gezellig. Na een tochtje door de straten belanden we op een terrasje in de schaduw. Helaas blijken ze geen lekkere Surinaamse sapjes te hebben. We besluiten een gifgroen en rood drankje te nemen. De shot kleurstof die hierin zit moet voldoende zijn om ons de komende twee weken wakker te houden!

We nemen een taxi terug naar de boot. Hier is inmiddels de hele bemanning aangekomen. Hans onze kapitein, Baiwa zijn hulp, tweede stuurman en manusje van alles en Patrick onze kok. Uiteindelijk varen we weg uit Nickerie. We varen de Nickerierivier uit, de Atlantische Oceaan op, waarna we met een ruime bocht langs de zeedijk uiteindelijk de Corantijn rivier opvaren. De golfslag op zee valt gelukkig mee maar we krijgen wel onze eerste tropische bui over ons heen. Iedereen probeert zijn plaats op de boot te vinden. Uit de zon blijkt de voornaamste drijfveer voor het vinden van een goed plekje. Erg groot is de boot niet en het is te hopen dat we de komende 4 dagen niet te dicht op elkaar zitten.

Wanneer we eenmaal rustig op de Corantijn varen neemt Baiwa het roer van Hans over. Hans verteld ons het één en ander over de rivier, het gebied, de regels op de boot en het ‘programma’ van de komende dagen. De Corantijn rivier is zeer ondiep en behoort tot het Surinaams grondgebied. Overal zijn zandplaten en we slingeren dan ook over de zeer brede rivier om niet vast te lopen. Door de verbinding met de Atlantische oceaan kent de Corantijn ook een zeer groot verschil tussen eb en vloed en kan er een flinke stroming staan. Door de eilandjes, ontstaan op de zandbanken, lijkt de Corantijn een gewone rivier zoals we die in Nederland ook kennen. Wanneer er echter geen eilandje ligt blijkt dat dit toch wel een erg brede rivier is waarbij de oevers soms ver weg liggen. En ik had nog wel gedacht dat we de hele dag apen en vogels zouden spotten! We passeren oa. baviaaneiland waarop zoals de naam verraadt apen leven. De regels van de boot zijn simpel. Consumpties zelf pakken en noteren voor afrekening aan het eind van de trip, niet met zijn allen aan één kant van de boot zitten, toilet en douche zijn aanwezig en kunnen de hele dag gebruikt worden het rivierwater is immers oneindig voorradig, vuile schoenen in het rek plaatsen en helpen met de afwas.

Vandaag varen we naar Oreala wat in Guyana ligt. Dit is het eerste dorp dat we tegen komen. Tegen schemer leggen we hier de boot aan. Samen met Hans en een paar meisjes uit het dorp wandelen we door het uitgestrekte dorp en langs de hoger gelegen kostgrondjes aan de rand van een soort Savanne gebied. Als het al donker is dalen we weer af naar het lager gelegen dorp en de boot. Na de werkelijk voortreffelijke en uitgebreide maaltijd van Patrick is er de mogelijkheid om in het dorp naar ‘de disco’ te gaan of om een film te bezoeken in de dorps bios. De meesten blijven aan boord en boven op het dek genieten we van het uitzicht en de beat van de disco. Met gouwe ouwen probeert men bezoekers te trekken wat niet erg lukt. We maken er wel een sport van om de namen van de artiesten te raden. Gelukkig valt halverwege de avond de stroom uit en kunnen we genieten van de geluiden van het oerwoud. De groep heeft zich inmiddels opgesplitst de ‘oudjes’ op het voordek en de ‘jonkies’ op het bovendek.

Wanneer iedereen weer terug aan boord is varen we een stuk verder de rivier op en gaan we midden op de rivier voor anker. Terwijl we op het bovendek gezellig wat praten en spelletjes bedenken om gedurende de uren op de boot te doen, zoals het veelvuldig genoemde Naked Twister, komt Theo hysterisch de trap naar het bovendek oprennen. "Snel een zaklamp er is iets ernstigs gebeurd". We denken dat er minstens iemand over boord gevallen is. De eerste zaklamp wordt afgekeurd en met een betere vertrekt Theo weer de trap af. Na wat gevloek en ander lawaai komt hij weer omhoog. Hij blijkt zijn sandaal, die eeuwig los aan zijn voeten bungelt, in het water te hebben laten vallen. Hij heeft hem echter niet meer gezien, mede aangezien hij tegen de stroom in aan het zoeken was. Theo vraagt ons hem de volgende morgen direkt te wekken zodat hij op de uitkijk kan gaan zitten zo gauw de boot weer gaat varen. Het kan niet anders of we moeten de sandaal weer tegenkomen wanneer we stroomopwaarts gaan. Tja, na zo’n lange afzondering van de moderne wereld kun je waanbeelden krijgen. Een aantal kiest ervoor om de nacht op het voordek door te brengen. Waarschijnlijk heel wat behaaglijker dan de 40 graden in het onderruim. Dit laatste levert ook hallucinaties van beesten onder het bed van de bovenbuurman op waardoor je erg snel uit je lakenzak naast het bed kunt staan.

Na het ontbijt varen we naar Siparuta een dorpje iets zuidelijk van Oreala, ook in Guyana. We worden hier opgewacht door een groep schoolkinderen in prachtige blauwe schooluniformen. De meisjes hebben mooie blauwe linten in het haar. We bezoeken hier de plaatselijke primaryschool, basisschool bij ons. Dit schooltje is een van Theo’s projectjes mede door ons gesponsord. Na een algemeen woordje van het schoolhoofd en Theo gaan de kinderen hun klassen in. Een grote ruimte is ingedeeld in 3 ruimtes waarin twee klassen met hun rug naar elkaar toe inzitten. Op deze manier kan door 3 docenten aan 6 groepen les gegeven worden. We hebben wereldbollen, schriften, kleurboeken en pennen bij ons. Het uitdelen van de spullen stemt de kinderen goed en na een praatje en vele foto’s nemen we afscheid van de kids en hun docenten. We vervolgen onze wandeling waarbij we langs de kleuterschool komen. Vandaag bezoeken we hen niet maar ze komen ons toch even gedag zeggen.

Al een tijdje heb ik me afgevraagd hoe die vrouwen de was toch zo wit krijgen tussen de modder en het groen. Ik krijg de kans want naast een waslijn met wapperende was zit in een poeltje een mevrouw de was te doen. De illusie is gauw voorbij want ze gebruikt een doodgewoon wasmiddel Breeze. We hadden zo een wasreclame op kunnen nemen. Vandaag zullen we vanuit dit dorp een wandeling maken en op die manier een doorsteek maken door Guyana. Aan het eind van de wandeling zullen we dan een stuk verder bij de rivier weer aankomen. Aan de rand van het dorp bezoeken we een dame die Cassavebrood aan het maken is. Het is belangrijk dat dit goed gebeurd aangezien het vocht in de cassave blauwzuur bevat en dit is zeer giftig. Het brood zelf is niet echt smakelijk maar een belangrijke voedingsbron voor de bewoners van het regenwoud. Op deze wandeling worden we door Hans en een Guyanees indianen echtpaar begeleid. Hans verteld ons van alles over de planten en dieren die we tegenkomen. Iets waar niet iedereen behoefte aan heeft.

verder naar "Regenwoud en kousenband" deel 4