Elf maanden Zuid-Amerika: Peru

(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)

deel 3/4

Nee in Nazca

´s Middags in de Royal Class bus naar Nazca gestapt, helaas helaas duurde deze reis slechts 5 uur. Wat een heerlijke stoelen zeg en het waren er ook lekker weinig zodat we de benen echt goed konden strekken. Een hapje, een drankje een filmpje en we zijn weer helemaal gelukkig. Eenmaal in Nazca worden we natuurlijk direct van alle kanten benaderd voor hostels en vliegtripjes, eerst een plekje op de bus gereserveerd (nee, helaas de Royal Class zat al vol) en toen naar een hostel gelopen wat prima was voor 1 nachtje. De standaard activiteit in Nazca is het bekijken van de Nazca lijnen. Aangezien deze mysterieuze figuren immens groot zijn, zijn ze alleen vanuit een vliegtuigje goed te zien.

Het vliegveld staat dan ook helemaal vol met mini-vliegtuigjes, en heel Nazca is er op ingesteld om de toeristen zo snel mogelijk de lucht in te krijgen. Maar deze keer hadden we even geen zin. De lijnen zijn (volgens sommige) soms nog beter te zien op een ansichtkaart en veel mensen komen supermisselijk uit het vliegtuigje (omdat idereen in het vliegtuig een blik op de lijnen moet kunnen werpen, schommelen de vliegtuigjes van de ene naar de andere kant). Kortom we vonden het een mooi moment om eens 50 dollar uit te sparen voor andere leuke dingen. (ook wel leuk om nee te zeggen tegen al die mensen die je in het vliegtuig willen krijgen)

Natuurlijk zijn we in de midag nog wel een kijkje gaan nemen op een oude begraafplaats van het Nazca volk. Grafrovers (de arme lokale bevolking, dus eigenlijk de afstammelingen) hebben vele graven overhoop gehaald op zoek naar de keramieke Nazca potten. (zeer verfijnd en beroemd) Hierdoor liggen er overal botten, haren en textiel verspreid in de woestijn (de mummies zelf waren immers niet interessant en werden gewoon opzij gegooid), een aantal graven hebben ze sinds kort overkapt en daarin hebben ze een aantal mummies teruggeplaatst.

Compleet met kleren en haren. Lange haren waren echt een statussymbool. Want immers, hoe langer de haren hoe wijzer. Vervolgens nog gezien hoe ze goud uit de bergen winnen en hoe de Nazca mensen hun keramiek maakten. Deze twee activiteiten hadden we eigenlijk uit ons ´tourtje´ geschrapt (te toeristisch) maar omdat de rest van de groep er natuurlijk wel langs ging mochten we ook gewoon meekijken. (en nog een klein schaaltje gekocht ook! haha).

Omdat er verder weinig te beleven valt én omdat er alleen nachtbussen naar Arequipa gaan zijn we ´s avonds om 21.30 met vele andere reizigers op de bus gestapt. Onze eerste keer in een bus vol toeristen, maar dat heb je als het hoogseizoen is. De bus kwam rechtstreeks uit Lima en dat was te ruiken ook, slapende mensen in een bus zijn inderdaad niet op hun frists. Na 10 minuten rijden stopte de bus alweer en was het tijd voor een half uur pauze om wat te eten. Nou ja zeg, dan hadden ze ons beter later op kunnen halen. Het mooie was dat alle mensen die al langer in de bus zaten, lekker verder sliepen en alle frisse mensen nog maar even hun benen gingen strekken. (standaardregel op lange busreizen: zodra de bus stopt; benen strekken en naar de wc gaan). Nog 8 uur te gaan en we zijn in Arequipa, hopen dat deze nacht niet al te erg is...

Alleraardigst Arequipa

In de vroege ochtend lieten wij ons door de taxischauffeur afzetten bij het populaire hostel La Reyna waar we een kamer hadden gereserveerd (moet soms wel in het hoogseizoen). Omdat de kamer pas om 10.00 vrij zou zijn hadden we nog even de tijd om te ontbijten én om toch ook even bij wat andere hostels binnen te kijken. La Reyna was toch wel erg vergane glorie (overal bladderend schilderwerk en donkere kamers). De Lonely Planet reisgids komt helaas maar eens in de twee jaar uit en is daarom vaak hopeloos achterhaald. Er was nog niet zo heel veel leven op straat, je zag eigenlijk alleen andere backpackers rondlopen op zoek naar een hostel. Hostel Regis; een koloniaal huis, de vloeren en muren bekleed met mooie tegels, parket in de kamers, goede bedden én kabeltv, beviel ons toch heel wat beter. En de prijs viel reuze mee (wat helaas niet altijd het geval is in Peru). Snel teruggelopen om onze rugzakken op te halen en om de reservering te cancelen. Dat kon de eigenaar niet helemaal begrijpen, zij waren immers het populaire hostel van Arequipa! Ja, da´s lekker belangrijk!

Ontbijtje met uitzicht op Plaza des Armas (ofcourse!) en op de besneeuwde vulkaantoppen (nee, die gaan we niet beklimmen). Arequipa is een zeer plezierig stadje met een mooi centrum met veel witte gebouwen (ligt aan de steensoort waarvan ze gemaakt zijn) ook veel toeristen maar dat brengt weer goede restaurantjes met zich mee (super club sandwich). Na een kleine rondwandeling, snel teruggegaan naar onze super kamer en daar wat uurtjes slaap ingehaald. En lekker gebruik gemaakt van de kabeltv, wat kan dat soms lekker zijn, gewoon een beetje filmpjes kijken. Volgende dag een tripje geregeld dat ons nader kennis zou laten maken met de Colca Canyon en haar omgeving. Nee, niet alleen in de bus op en neer naar Cruz del Condor (alwaar in de ochtend condors te spotten zijn, dit zijn ´s werelds grootste vliegende vogels) maar ook in de Canyon afdalen, daar overnachten en voor het ochtendgloren weer omhoog klimmen! Ja, het is maar waar je zin in hebt.

Maar voor het zover was eerst nog een dagje relaxen in Arequipa. ´s Middags het Santa Catalina klooster bezocht, een stad in een stad waar de nonnen vele jaren in afzondering hebben geleefd. Deed erg mediteriaans aan; heldere kleuren, kleine straatjes, bloeiende planten en vele nog ingerichte kamertjes waar de nonnen hun heilige werkzaamheden verrichten. Que interessante. Omdat het toch echt tijd werd ook nog onze haren laten knippen in een luxe kapsalon. Barry was snel klaar (echt waar) en kreeg nog een massage en een drankje. Renée werd helemaal in stijl geföhned waardoor ze zo voor een Charlie´s Angel kon doorgaan. Helaas verdween deze coupe bij de eerst volgende wasbeurt en stond haar haar weer net zo overeind als altijd (door de droge koude lucht is het heel statisch). Lekker pizzaatje als mooie afsluiter van de dag en snel naar bed om de volgende dag fit te zijn voor de Colca Canyon.

Colca Canyon en Co

Door vrolijke gids Nanu werden we voor ons hostel opgehaald om opgepropt in een klein busje (we bleven maar touristen ophalen) de eerste dag van de 3 daagse combitour te beginnen. Een erg relaxed dagje want om bij de Colca Canyon te komen is het zowiezo al 4 uur rijden door een nationaal park waar we dan eindelijk grote hoeveelheden Lama´s, Alpaca´s en Vicuña´s (zeer elegante Lama neefjes die zich warm houden met ´s werelds zachtste wol) mochten aanschouwen. De kuddes vormden een mooi geheel met de bruin-gele heuvels, een paar keer uitgestapt om ze van dichterbij op de foto te zetten (niet te dichtbij hoor, anders spugen ze). Via het hoogste punt 4.900 meter (ja, we blijven bezig met acclimatiseren) afgedaald naar het overnachtingsdorpje Chivay.

Eerst werden we met z´n allen bij een restaurantje gedropped om daar onze eerste Alpaca (is een ander neefje van de Lama, ziet er wat wolliger, schaapachtiger uit) steak te eten, lekker hoor! Daarna met de hele groep een wandeling gemaakt naar de heetwater bronnen. Dit keer geen afzichtelijke betonnen bakken maar een heus zwembad. Natuurlijk met name voor de touristen gebouwd maar dat brengt net wel het nodige comfort met zich mee (kluisjes, douches, biertjes op de kant). Het bad was heerlijk warm en daardoor een perfecte plek om de zon tussen de bergen onder te zien gaan, wat te kletsen met onze medereizigers en om eens grondig schoon te worden. Om afscheid te nemen van de groep, wij zouden als enigen de volgende dag in de canyon af dalen (de rest hield het bij 2 dagen in een busje rondrijden), zijn we ´s avonds toch maar meegegaan naar het diner met live muziek. Door de enorme panfluiten was het inderdaad bijna niet mogelijk om een normaal gesprek met elkaar te hebben maar toch leuk om nog even wat tips uit te wisselen en de dansers in traditionele kleding te bewonderen.

The Canyon omlaag..

Na een barre, koude, halve nacht lagen we om 4.00 netjes te wachten op het wake-up klopje van Nanu. Gelukkig hadden we onze eigen wekker bij ons en zijn we na een koude plens water de donkere straten ingetrokken op zoek naar het busstation. Zeer weinig mensen op straat maar eenmaal op het busstation bruist het van de energie. ´Kom bij mij coca-thee drinken! Nee! Bij mij. Nee, ik zag ze eerder!´ Ja, we waren al snel gespotted en zijn bij vrouwtje no. 1 wat gaan drinken (is wel het eerlijkst) om te wachten op de bus uit Arequipa die die nacht om 1.30 was vertrokken met daarin onze gids en de andere mensen waarmee we de canyon gaan ´doen´. Omdat we niet weten hoe onze gids heet is het nog wel even spannend als we al twee bussen voorbij hebben zien gaan. Maar uiteindelijk komt alles goed en kruipen we de drukke, muffe bus in, waar gelukkig twee plaatsjes zijn vrijgehouden.

Na 2 uur rijden staan we op de rand van de canyon en proberen we onder het genot van een boterham met worst en kaas alvast wat condors te spotten, waar we eigelijk te vroeg voor zijn. Na een korte naamuitwisseling met onze Franse, Spaanse en Canadese medeklimmers (we zijn met z´n 6-en) beginnen we vol goede moed aan de afdaling. In het begin nog wat voorzichtig (smal pad, grote rotsen) gooit de groep er bij wat bredere paadjes al snel het tempo erin. Renée probeert moedig het tempo bij te houden en Barry vraagt zich af of we ons voor een renwedstrijd hebben opgegeven. Gevolg: de 5 andere leden van deze expeditie hadden regelmatig pauze en zodra wij eraan kwamen gingen ze er weer snel vandoor. Hierdoor hebben we ook de summiere uitleg die de gids af en toe gaf totaal gemist. Maar aangezien de hele groep (behalve wij) vloeiend Spaans én Frans sprak zou deze uitleg toch niet te volgen zijn.

Na een tijdje begon de zon genadeloos door te komen en onze kant van de canyon lekker op te warmen. De losse stenen en grind op de steile paden, het hoge tempo, een enorme snotneus, de zon, het voortdurend afdalen; alles bij elkaar zorgde niet echt voor de ideale omstandigheden om optimaal te genieten van de omgeving (in tegenstelling tot de rest nog wel wat foto-stops ingelast). Renée voelde zich steeds beroerder, duizeliger en moest eigenlijk snel uit de zon omdat een zonnesteek wel heel dichtbij leek te komen. Bij het zicht van de brug onder in het dal dachten we er bijna te zijn maar dat duurt helaas altijd langer dat verwacht. Oh jee, als we nog maar wel schaduw hebben als we beneden zijn. Na 4,5 (!) uur afdalen was het gelukkig zover en kon Renée een beetje uitrusten in de schaduw (voorzover ze nog echt kon uitrusten). We hadden dit stukje bijna ´kotsen in de Colca Canyon´ willen noemen, maar gelukkig is het zover niet gekomen. Onze gids en medeklimmers waren wel bezorgd en gaven genoeg de tijd om een beetje op adem te komen.

Daarna nog een korte, stijle klim waarbij Renée helemaal begint te tollen en bijna van haar stokje gaat, en het is eindelijk tijd voor de lunch. Als we eenmaal in de schaduw zitten gaat het een stuk beter en na een soepje, een kipburger, frietjes en rijst (= standaard combi hier) kunnen we zelfs weer lachen om de geinige cuy (cavia´s die ze hier als delicatesse eten) die met z´n allen hevig beginnen te piepen als we in de buurt van hun kooi komen (zelfs nog wat foto´s van gemaakt). Ondertussen zijn we ook te weten gekomen dat we die ochtend wel 1.000 meter zijn afgedaald! Ja, dat heb je als je in ´s werelds diepste canyon gaat wandelen. Nu nog slechts een paar uur lopen op redelijk vlak terrein en we zullen bijna bij het einddoel van deze dag zijn; de Oase.

Redelijk vlak betekent natuurlijk het nodige stijgen en dalen maar we lopen nu wel redelijk op de bodem van de canyon en doen onderweg nog wat dorpjes aan waar de mensen allemaal vrolijk zwaaien en geheel in traditionele klederdracht zelfs gratis op de foto gaan. Als we het laatste stuk van de tocht bereiken zien we dat we weer een enorm stuk moeten afdalen (shit). Via grindpaden met harde stenen ondergrond zijn we half naar beneden gestrompeld (Renée dan, Barry bleef haar met fiere pas trouw ondersteunen) nog even de mooie waterval en rotspartijen bewonderd maar daarna snel onze voeten in het zwembad van de Oase laten afkoelen. De Oase ligt helemaal op de bodem van de canyon en bestaat uit allemaal bamboe hutjes rondom een grasveld, een zwembadje, en wat boomstammen en tafels om aan te eten. Heel idylisch allemaal, omdat er geen electriciteit is waren er ´s avonds alleen maar kaarsen, hoofdlampjes en sterren te zien. Die nacht was de planeet Mars ook nog eens heel goed zichtbaar en met de afwezigheid van de maan werd het helemaal bijzonder.

Na het veroberen van een bord voedzame spagetti zijn we vrij snel naar ons bamboe bedje gestompeld (Renée had meteen al stijve spieren, daar hoefde ze echt geen dag op te wachten). Maar niet nadat we een ezeltje hadden geregeld voor de volgende dag. Renée was echt helemaal op en zag zichzelf absoluut niet de volgende ochtend om 2.30 uur alweer omhoog klauteren om daar op tijd te zijn voor de bus van 7.00. Natuurlijk is het niet leuk om als een van de weinige met een ezeltje naar boven te gaan maar als je zeker weet dat je het zeer zwaar zal hebben en de groep op zult houden moet je blij zijn dat er uberhaubt ezeltjes te regelen zijn. Met een gerust hart kon Renée gaan slapen en kon Barry zich verheugen op een fikse wandeling in zijn eigen tempo.

Verder naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Peru deel 4"