Zuid-Amerika rondreis: Peru

(Tekst en foto's: René en Jacqueline)

deel 2/3

Nationaal park Manu

Bij het boeken van de trip naar Manu heb je de keuze met de bus te gaan of te vliegen. Wij besluiten te vliegen en hebben eigenlijk ook geen andere keuze. De bus vertrekt namelijk al op de dag dat we terug komen van de Inca Trail. De vlucht is geweldig. In een éénmotorig vliegtuigje beginnen we aan onze Amazonetrip.

Het vertrek is wel leuk. Niet alleen de bagage wordt gewogen maar ook wij gaan op de weegschaal. Ook mijn zakmes wordt ingenomen door de grondstewardess. We lopen met haar naar het vliegtuig waar ze mijn mes aan de piloot overhandigd en deze vervolgens in het dashboardkastje bewaard. Er is ruimte voor 12 passagiers maar we vliegen met z’n vieren. Een Amerikaanse medepassagier wordt bijna panisch op het moment dat wordt uitgelegd dat we de zuurstofmaskers moeten gebruiken. We vliegen namelijk over een aantal bergtoppen en komen boven de 5000 meter. Zonder drukcabine en zuurstof loop je een beetje blauw aan. Na een vlucht van ongeveer drie kwartier over bomen, bomen en nog eens bomen landen we op een grasveldje ver van de bewoonde wereld.

Park Manu is een nationaal park, erkend door UNESCO. Het grootste gedeelte -ongeveer zo groot als Nederland - is alleen toegankelijk voor onderzoekers. Het kleinere deel voor o.a. toerisme, echter de toegang is beperkt. Slechts vier of vijf reisagenten hebben een vergunning om in dat deel excursies te doen. De rest van de agenten blijven in de culturele zone hangen waar verder weinig wild te zien is. Ook het prijskaartje en de tijd - vijf dagen - dat je minimaal kwijt bent om Manu te bezoeken maken dit park onaantrekkelijk voor massatoerisme.

We slapen voornamelijk in tenten en hebben af en toe de beschikking over een douche. Het eten is zoals gewoonlijk op trips zoals deze weer voortreffelijk. We verplaatsen ons die dagen per boot (er zijn daar überhaupt geen wegen). We hebben zelfs het geluk om een maaneclips te zien. Vanaf een zandstrandje aanschouwen ze het natuurverschijnsel en merken dan wat echt donker is.

Wat zien we deze dagen zo al. Ara's in allerlei kleuren en maten al likkend aan een kleiwand. Omdat ze heel erg schuw zijn zitten we een paar uur in een camouflage boot om ze goed te kunnen zien. Na een tijdje komt er zelfs een poema om de hoek kijken! Dit is echt bijzonder omdat poema’s zelden waargenomen worden. Onze gids, die maandelijks naar Manu gaat, heeft er tijdens zijn acht jaar gidsen nog maar drie gezien. Verder zien we deze dagen heel veel vogels, kaaimannen, schildpadden, otters, vijf soorten apen, capibaras, slangen, kikkers, spinnen (o.a. tarantula), schorpioen en heel veel muggen en zandvliegen.

Arequipa

Vanuit Cusco vliegen we naar Arequipa. We hebben weer een hotelletje vlak bij de Plaza de Armas. De plaza is erg gezellig en het is ’s avonds goed vertoeven op de balkons bij de verschillende restaurantjes. Op het plein is een continue demonstratie van boze leraren, op een avond komen zeker tienduizend mensen op de been om tegen de overheid te demonstreren. We bezoeken Monasterio de Santa Catalina, een prachtig kloostercomplex midden in de stad.

Het uiteindelijke reisdoel voor deze stad is een bezoek aan de Colca Cayon waar we condors hopen te zien. Hiervoor boeken we een tweedaagse trip en gaan met zeven andere reizigers en een gids het bergachtige gebied in. We rijden door pampa de Arieros met uitzicht de bergen Cañaguas (3800 mtr), Nevado Chachani (6057 mtr) en de vulkaan El Misti (5822 mtr). Op de berg Patapamba hebben we op 4800 mtr. hoogte een schitterend uitzicht. Hier ligt volop sneeuw en ik weet een paartje Vizcachas in de lens te krijgen. Dit zijn konijnen met een lange krulstaart. We rijden door en betrekken een klein hotelletje in Chavay. In dit dorpje is een mooi thermisch bad waar we ’s avonds een heerlijke duik nemen. Om een uur of zes in de morgen rijden we verder naar Cruz del Condor, hier is het uitkijkpunt waar de kans op het zien van condors het grootst is. Het is hier erg druk maar we weten een mooi plekje op een klif te vinden.

Het is een enorme kloof die langzaam door de opkomende zon verwarmd wordt. Door de warmte krijg je een opwaartse luchtstroom (thermos) waar de vogels op vliegen/zweven. Na wat wachten is het zover. Eerst een klein aantal condors ver weg in de kloof maar langzaam worden het er meer en komen ze dichterbij. Uiteindelijk scheren ze op enkele meters langs ons uitkijkpunt. Geweldig, vogels zo groot en zo dichtbij. Ze hebben een spanwijdte tot wel drie meter en wegen dan rond de zestien kilo.

verder naar "Zuid-Amerika rondreis: Peru" deel 3