Drie weken met openbaar vervoer door Peru

(tekst en foto's: Warre Schelfhout)

deel 3/5

Vrijdag 30 juli
Om 6u45 worden we gewekt voor het ontbijt. Blijkbaar hebben ze een uur misverstaan want we hadden ons ontbijt pas tegen 7u45 besteld. We blijven natuurlijk nog wat liggen en wanneer we dan op het afgesproken uur gaan eten staan onze eieren daar al een uur koud te worden. We vragen dan maar om het terug op te warmen. Om 8u15 komt een minibusje ons ophalen om ons naar de haven te brengen. Daar schepen we in op een bootje. We zijn met iets meer dan 20 man om een tweedaagse tocht te maken op het Titicacameer.

Eerst varen we naar de Uros eilanden waar de mensen op drijvende eilanden leven. De eilanden zijn gemaakt van riet en omdat de onderkant van het eiland altijd rot wordt moet men er steeds nieuw riet opleggen. Het geeft een raar gevoel om op zo'n waggelende bodem te stoppen, en dan spreken we nog niet over de uitkijktorens die er helemaal onstabiel op staan. Er zijn ongeveer 40 rieten eilanden maar slechts 5 zijn er toegankelijk voor het publiek en die 5 zijn dan ook echt toeristisch ingesteld. Men verkoopt allerhande souvenirs en men kan er zelfs bier en cola drinken. De mensen leven er volgens mij niet echt meer. Het is dus eigenlijk een Bokrijk op het water. We mogen er met een rieten bootje meevaren maar eigenlijk zitten er tussen het riet van de boot honderden petflessen verborgen. Na het bezoek varen we verder naar het eiland Amantani.

Bij aankomst staan de bewoners ons op te wachten en onze groep wordt verdeeld over verschillende families. Wij komen in het nieuwe huis terecht van Lucia waar we een mooie kamer krijgen op de eerste verdieping met prachtig uitzicht over het dorp en het meer. Lucia begint direct te koken en ondertussen verkennen we de directe omgeving. We komen langs een veldje waar een dode vogel aan een koord hangt. In zijn klauwen heeft hij nog een klein vogeltje vast. Vermoedelijk dient dit om de boze geesten weg te houden. De vrouwen zijn constant wol aan het spinnen en aan het breien, zelfs wanneer ze aan het wandelen zijn. De man van Lucia werkt in de bouw en op het erf worden adobe stenen gemaakt. Ook de kinderen werken mee om de mengeling te maken van de klei, de grond en het stro.

Ondertussen is onze maaltijd klaar en die bestaat uit soep met daarna alle soorten zoete aardappelen met kaas en bonen en om af te sluiten een thee. Het smaakt wel een beetje apart. Vervolgens komen we met onze groep terug samen op het voetbalplein waar de jongens een wedstrijdje spelen. We spelen een beetje mee maar door de hoogte is het lastig voor mij en haak ik snel af. Ik kan trouwens ook niet goed voetballen. Wanneer de groep compleet is trekken we naar het hoogste punt van het eiland om naar de zonsondergang te gaan kijken. Het uitzicht is er adembenemend mooi en al hoewel er wolken voor de zon hangen krijgen we toch mooie kleuren en vergezichten te zien. Op de top staat ook een ruïne van een tempel waar je mag rondstappen en een wens kan doen. Of die gaat uitkomen hangt natuurlijk af van het feit of je er wel in geloofd of van wat je wens is.

We blijven met ons tweetjes tot het allerlaatste en dalen in het donker terug af naar het voetbalveld. Om ons hoofd te beschermen tegen de kou hebben we van Lucia elk een typisch mutske gekregen en daar maken we natuurlijk gebruik van. Het is volle maan en een zaklamp is niet echt nodig. Al een geluk want ik ben mijn zaklamp al ergens kwijt. Bij het voetbalveld worden we opgewacht door de 10-jarige zoon van Lucia die ons terugbrengt naar onze casa. We zetten ons in de keuken waar we het klaarmaken van ons avondmaal aanschouwen. Op een houtvuur staan enkele potten te pruttelen en af en toe worden er wat kruiden en water bij gedaan. Het zal dus wel weer soep worden denken we en inderdaad even later mogen we naar de eetkamer waar we aardappelsoep krijgen. Als hoofdschotel kregen we dan nog rijst met deegwaren wat we konden doorspoelen met thee.

Vervolgens laten we ons aankleden in traditionele stijl. Voor mij een poncho en een mutsje en voor Marlyn een witte onderrok met daarboven dikke plooirok die wordt vastgemaakt met een brede doek die dienst doet als riem. Als bovenstuk kwam er dan nog een witte blouse aan die versierd is met fel gekleurd borduurwerk. Met deze kleren vertrekken we naar de feestzaal waar enkele jongeren wat muziek spelen en waar we een dansje plasseren. Onze gastvrouw nodigt ons uit voor een dansje wat meer lijkt op een volksdans want het is eigenlijk maar wat over en weer stappen. Het feest is nog al snel afgelopen en wij zetten ons met de rest van ons biertje op ons terras om nog te genieten van het meer en de volle maan.

Drijvende eilanden op het Titicaca meer

Zaterdag 31 juli
We hebben onze wekker gezet om 5u45 omdat we om 6u de zonsopgang willen zien en inderdaad, iets na 6u zien we ze aan de overkant van het meer, in Bolivië, opkomen. We nemen de nodige foto's waarna we nog even ons bed opzoeken. Om 7u worden we terug gewekt om pannenkoeken als ontbijt te eten. Het zijn erg dikke pannenkoeken die we kunnen beleggen met suiker of confituur. We kopen de twee mutsjes van onze gastvrouw waarna ze ons terug naar de haven brengt waar we om 8u de boot nemen naar het eiland Taquila. Het is maar een uurtje varen en we leggen aan aan de achterkant van het eiland.

Van hieruit moeten we nog een kleine wandeling van 1u omhoog maken tot bij het centrale plein van het enige dorp. Op het plein is er een feest aan de gang. Mannen spelen muziek en stappen in cirkels rond. Rond die mannen dansen de vrouwen. Iedereen is erg mooi gekleed. De mannen breien er zelf hun mutsen. Wanneer de muts helemaal rood is zijn ze getrouwd, maar wanneer ze rood met wit zijn, zijn ze nog vrij of zijn ze wel getrouwd maar lusten ze wel een ander blaadje. Blijkbaar gaat men hier nogal vrij los om met het huwelijk. Bij een tafeltje aan de rand van het plein zitten de belangrijkste personen van het dorp. Zij hebben donkere pakken aan en dragen een hoed. Als begroeting wisselen de mannen cocabladeren uit die ze altijd in een zakje bij zich dragen.

Bij het feest wordt iedereen voorzien van alcohol dat ze maken van suikerriet. Het is een mooi spektakel. We kunnen niet genoeg krijgen van foto's nemen en filmen maar we moeten verder. Onze gids brengt ons langs enkele ruïnes naar een restaurantje waar we ons middagmaal kunnen verorberen. Er zijn twee menu's voorzien, eentje met vis, rijst en frieten en eentje met omelet en rijst. Marlyn kiest het eerste en ik het tweede. Vervolgens is het tijd om de meer dan 500 treden af te dalen naar het haventje. Onderweg komen we de lokale bevolking tegen die langs diezelfde gasflessen, zakken cement, eetwaar en andere zaken omhoog brengen. Het is een zware karwei. Bij de haven kunnen we terug inschepen en we nestelen ons boven op het dak zodat we kunnen genieten van de zon en het uitzicht. Rond 17u zijn we terug in Puno waar we door de markt richting hotel wandelen.

We kopen bij een kraampje wat appelen en wat verder een zaklamp. De vrouw waar we de zaklamp gekocht hebben komt plots naar mij toe en wijst naar mijn broekzak. Die blijkt opengesneden te zijn. Ik schrik me rot want ik heb echt niks gevoeld. We waren wel een man tegengekomen die plots een doek liet vallen op de grond. Blijkbaar probeerde die ook iets, maar ik denk dat toen alles nog in orde was. Wanneer het dus moet gebeurd zijn is me niet duidelijk. Gelukkig zat er niets waardevols in die zak en bij nader inzien blijkt er ook niets uit gestolen te zijn. We zijn wel een beetje geschrokken en vol argwaan stappen we verder. We lopen eerst het reisbureau binnen om onze tickets te halen voor de First Class bus van morgen. Ze zijn er nog niet maar ze zullen ze bij ons hotel afgeven.

We vertellen over onze ervaring op de markt en we vragen of er geen kleermaker in de buurt is die mijn broek kan maken. De chef van het reisbureau gaat mee met ons en we belanden bij een oudere man met een naaimachine. Ik sta dan maar even achter de toog in mijn onderbroek wanneer de man mijn broek naait. Voor 1 sol is het in orde maar wij geven hem met blijheid het dubbel. Vlakbij de kleermaker is een mooie poort te bezichtigen en we kunnen ook genieten van een mooi uitzicht over de stad. Het is al donker maar alle lichtjes en zeker de volle maan die vanachter een heuvel opkomt, maken het erg mooi. Vanwege de vertraging met de markt en de kleermaker, komen we later toe bij het hotel dan dat ze ons verwacht hadden en hebben ze onze kamer doorverhuurd. Gelukkig hebben ze wel in een ander hostal een kamer gereserveerd. Wij dus met de grootmoeder van het hostal naar dat andere waar we voor dezelfde prijs ook een kamer krijgen.

Het hostal is zelfs nog gezelliger. We gaan nog eens E-mailen naar het thuisfront en stappen een restaurant binnen om iets te eten. De ober heeft het moeilijk met de menukaart. Hij weet zelf niet goed hoe die samengesteld is en wanneer hij iets moet opschrijven schrijft hij de ganse samenstelling van het gerecht op. Mijn eerste bestelling is er niet en wanneer ik een andere bestelling doe schrijft hij toch wat minder op. Het was een schotel van wel vijf lijnen op de menukaart en dat was wat veel om op te schrijven. Voor 25 sol hebben we beiden gegeten. Terug in ons hotel nemen we nog een douche en kruipen onder de dekens.

Belangrijke dorpsfiguren van het Taquila eiland

Zondag 1 augustus
Om 6u30 loopt de wekker af en om 7u zitten we aan het ontbijt want om 7u10 komen ze ons oppikken met een taxi die ons tot bij de First Class bus brengt. De bus is niet echt first class vinden we maar de reden dat we met deze compagnie zijn gegaan is dat deze diverse stops maakt op de weg naar Cusco. Eerst moeten we nog enkele andere passagiers ophalen. Daarvoor moeten we nog langs het centrale plein en maken we ook nog een stop bij het meest chique hotel van Puno. Het ligt op een eiland en er is 1 weg naar toe en een kamer kost er ongeveer 200 dollar. Wij hebben dus enkel de ingang en het salon gezien. Wanneer de mensen van het hotel met al hun koffers zijn ingestapt kunnen we vertrekken en onze eerste stop is Pukara. Hier ligt een klein museum met archeologische vondsten uit de buurt.

Marlyn loopt wat rond op het centrale plein en koopt enkele potjes als souvenir. Er komt ook iemand met schilderijtjes langs en voor 7 sol kopen we twee heel kleine werkjes. Er is iemand heel ziek in de bus. Hij heeft een infectie opgelopen en om hem wat te laten bekomen houden we hier iets langer halt. Vervolgens gaat het terug door de vlakte, die omgeven is door mooie bergen, naar het hoogste punt dat we vandaag moeten passeren. Het ligt op ongeveer 4300 meter. De toppen van de bergen zijn bedekt met sneeuw. In Sicuani hebben we een stop voor ons middagmaal. Hier verlaat ook de zieke passagier de bus. Hij zal met een taxi naar Cusco verder reizen. Wij genieten buiten in de tuin van het restaurant van onze maaltijd. Het is een buffet, dus laten we het niet bij één portie.

Al snel moeten we weer de bus op naar Raqchi waar de Incaresten van de tempel van Viracocha liggen. Het is de moeite waard. Onze laatste stop voor Cusco is in Andahuaylillas waar zich een kerkje bevind met een prachtig altaar. Buiten spelen enkele kinderen bij stenen dieren. Ik vraag ze om op een leeuw te gaan zitten en ik maak van hen een foto. Wanneer ik het resultaat op het schermpje laat zien kunnen ze zich niet houden van het lachen. Wanneer Marlyn dan met de camera komt en ze laat hun het schermpje van de camera zien tijdens het filmen is hun vreugde nog groter. Ondertussen is het weer tijd om de bus in te stappen voor het laatste stuk richting Cusco. We vinden ons onderkomen in San Blas, een wat duurder hotel (25 dollar) waar de kamers rond een mooie binnenplaats liggen. We nemen een kijkje bij het pleintje San Blas en zien hoe een man de klokken aan het luiden is van de kerk die dezelfde naam draagt als het pleintje. Hij heeft aan elke klok een koord hangen en daarmee luidt hij de klokken.

We stappen ook even de kerk binnen waar een uit een stuk gesneden houten preekstoel staat. Een Peruaanse kunstenaar heeft er 25 jaar aan gewerkt. Er mogen spijtig genoeg geen foto's van genomen worden, maar Marlyn slaagt er toch in om het op video vast te leggen. Vervolgens gaan we de stad verkennen en we stappen ook een reisbureau binnen om info in te winnen over een tocht naar de Machu Picchu. We bestellen al direct een tocht en morgen gaan ze voor ons de treintickets bestellen. We wandelen dan verder tot het Plaza de Armas, het centrale plein van de stad. Alles is er mooi verlicht en we gaan op een balkon met uitzicht op het plein iets eten. Voor 15 sol hebben we er een driegangenmenu. Tijdens onze terugtocht naar ons hotel springen we toch nog even een bar binnen voor een slaapmutsje.

Mooie uitzichten tijdens de rit naar Cusco

Maandag 2 augustus
We slapen eindelijk eens uit tot 8u30 en nemen ontbijt in het hotel. Het is namelijk in de prijs inbegrepen. Daarna pakken we onze bagage en vertrekken naar een ander en goedkoper hostal iets verderop. San Bleno is de naam van ons nieuw onderkomen (50 sol). We sorteren er onze kleren en geven de vuile was af aan de balie waarna we terug de stad intrekken. Bij een ander reisbureau valt ons oog op een ander programma om de Machu Picchu te bezoeken. We nemen er info en besluiten dat deze tocht ons meer aanstaat. Wij dus terug naar het bureau van gisterenavond om te zeggen dat we de tocht met hen willen annuleren. Maar ze hebben de treintickets al gekocht en dat is dus een probleem.

We moeten naar het station om onze tickets om te ruilen. De man van het reisbureau van gisteren is zo goed om met ons mee te gaan. We verliezen 10% op het bedrag, maar dat vinden we niet zo erg. Op de terugweg stoppen we bij Lan Peru om onze vlucht te confirmeren naar Lima. Er zitten wel 40 wachtenden voor ons en we besluiten dan maar om het telefonisch te doen. Onze volgende taak is nu om naar het reisbureau van vandaag te gaan om de andere tocht vast te leggen. Voor 140 dollar per persoon ligt onze tocht vast. We vragen of zij niet even kunnen bellen naar Lan Peru omdat zij toch vlotter Spaans spreken en dat is geen probleem. De lijn is echter altijd bezet en ze zullen het later wel proberen. We gaan aan een bankautomaat nog wat dollars afhalen en ondertussen is het al middag geworden.

Tijd dus om bij de bakkerij El Buen Pastor enkele koekjes en taartjes te gaan eten. De bakkerij wordt gerund door een zuster en een 12-tal weeskinderen die ze opgenomen heeft. Via San Agustin, een straatje met mooie koloniale huizen, wandelen we naar het klooster van Santa Catalina. Hier is een museum gevestigd maar voor de toegang moeten we een toeristisch biljet kopen van 10 dollar. Dat biljet geeft nog wel toegang tot 15 andere musea en archeologische sites. In het klooster was een luikje waar ze vroeger ongewenste kinderen konden afgeven. We stappen ook het klooster De La Merced binnen waar een 22 kg zware gouden tabernakel met meer dan 1500 diamanten en 600 parels te bezichtigen is. Men is volop het klooster aan het restaureren en het zal prachtig worden wanneer dat werk voltooid zal zijn.

We willen ook nog even de kathedraal bezoeken maar de toegang zit niet meer in het speciale biljet. We houden het voor een andere keer en we gaan nog 2 andere musea bezoeken van ons biljet. Op een terras drinken we nog iets en de verkopers van kaartjes en tasjes hebben een grote aantrekkingskracht op ons. We geven echter niet toe. We keren terug naar het hotel en springen nog even het reisbureau binnen om te informeren of het confirmeren van onze vliegtickets al gelukt is. Het is gelukt maar niet via de telefoon. De vrouw heeft de moed gehad om bij Lan Peru voor ons te gaan aanschuiven. We slaan nog wat eten in voor de tocht van morgen en keren dan terug naar ons hostal. We trekken warmere kleren aan en sluiten de avond af in een klein restaurantje waar we voor de kou een kacheltje op houtskool onder onze tafel krijgen geschoven.

Centrale fontein in de stad

Verder naar "Drie weken met openbaar vervoer door Peru - deel 4"