Drie weken met openbaar vervoer door Peru

(tekst en foto's: Warre Schelfhout)

deel 2/5

Zaterdag 24 juli
We proberen uit te slapen en daarom wordt het 10u30 alvorens we het bed uitkomen. We bestellen ontbijt in het hotel en vervolgens gaat de ober de ingrediënten eerst kopen. Daarna staat een bezoek aan het klooster van Santa Catalina op ons programma. Het is er echt rustig vertoeven en het is wel speciaal om te zien hoe hier zo'n 450 zusters in alle weelde leefden. Ze hadden eigen kamers, sommigen hadden een eigen keuken en zelfs een dienstmeid. Het waren dan ook alleen meisjes uit rijke gezinnen die hier aanvaard werden.

Na meer dan 2u door het klooster te hebben gewandeld gaan we koekjes en taart eten bij een bakker. Een bezoek aan de beroemde mummie Juanita kunnen we ook niet overslaan. Ze wordt de ijsprinses genoemd die in 1995 gevonden werd op de vulkaan Ampato.

Zondag 25 juli
We nemen ontbijt op het dakterras met zelfgekochte broodjes met kaas en confituur. Tegen 7u30 staan we klaar om opgepikt te worden en om 8u zijn ze er. We moeten eerst nog andere mensen bij andere hotels ophalen en zo zijn we twee uur bezig met hotels kijken. We stoppen nog om coca snoepjes en drank te kopen en we kunnen vertrekken naar de Colca canyon. We passeren een nationaal park waar we de eerste alpaca kunnen bewonderen. De tocht gaat verder langs mooie bergtoppen met prachtige vergezichten.

We stoppen nog langs een baancafé waar we cocathee drinken, dit dient om de hoogteziekte tegen te gaan. Na 4u rijden komen we bij Chivay waar we eerst 6 dollar entreegeld moeten betalen. Ondertussen is het al 2u in de namiddag en gaan we op ons ééntje eten in een klein restaurant voor 10 sol. We krijgen hiervoor een voorgerecht, een hoofdschotel en een koffie. Daarna gaat het terug met de groep en met de bus naar het dorp Coporaque waar we een korte wandeling maken. Er is een feest aan de gang met fanfare, dansers en paarden die door de straten lopen. Daarna gaan we naar warmwaterbronnen. Het is een complex met 5 zwembaden waar je eens goed kan genieten van het warme water.

Terug in Chivay gaan we op de markt bij een kraampje eten. Voor 3 sol krijgen we een bord met gefrituurde kip, rijst, frieten en spaghetti. De overschot van onze maaltijd geven we aan een bedelaar die met zijn leeg kommetje vlakbij staat te wachten. Hij verdwijnt er stilletjes mee om het ergens anders te gaan opeten. We drinken nog een thee van veldbloemen en kruipen ons warme bedje in.

Verkoopster bij de Colca canyon

Maandag 26 juli
Opgestaan om 5u15 om tegen 5u45 aan de ontbijttafel te zitten. Om 6u25 vertrekken we dan met de bus door de vallei. Onze eerste stop is een dorpje waar kinderen speciaal voor de toeristen aan het dansen zijn. Ik weet niet of dit valt onder cultuur of onder kinderarbeid maar ik denk het laatste. We houden enkele fotostops en het mooie aan de canyon is de terrasbouw met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen. We zien ook barsten in de aarde ten gevolge van een aardbeving. Toen werd een heel dorp vernield en dat is men nu nog aan het heropbouwen. In de rotsen zien we ook holen die vroeger gebruikt werden als graven.

We rijden verder tot de Cruz del Condor waar we wachten op de reusachtige vogels die uit de canyon moeten opstijgen. Rond 9u10 komen ze te voorschijn en het is een mooi zicht. Maar ze vliegen wel snel om er foto's van te maken. We beslissen om niet meer met de groep verder te reizen maar alleen verder te gaan. We wandelen tot Cabanaconde ongeveer 10 km verder, samen met Allison, een Canadese en Kris een Amerikaan, die ook niet meer met de groep verder gingen. Via een binnenweg, vergezeld door 3 ezels, komen we bij het dorp. Het plaatselijke kerkhof verdient ook een bezoekje. We proberen in Cabanaconde te telefoneren naar het hotel in Arequipa. We hadden namelijk een kamer gereserveerd en willen die annuleren maar er is geen enkele werkende telefoonlijn te vinden. We eten in een restaurant kip Hawai en dat blijkt gewoon kip met fruitsla uit blik te zijn. Op het dorpsplein zijn de kinderen aan het oefenen voor de nationale feestdag.

We willen naar de bodem van de kloof afdalen en dat wordt een zware afdaling van 2u30 die lastig is voor de knieën. Gelukkig hebben we wel mooie uitzichten wat het leed verzacht. Op het einde krijgen we als beloning een paradijs op aarde bij een oase onder aan de canyon. Alle hutjes zijn volzet maar er wordt een oplossing gezocht door een tentje op te zetten. We stappen nog even tot bij de rivier om enkele foto's te maken en daarna springen we het zwembad in want er zijn hier ook warmwaterbronnen. Het water is wel niet zo warm als dat van Chivay. We krijgen als avondmaal soep, spaghetti en een thee voor 7 sol terwijl een water 8 sol kost. Een biertje bij het kampvuur maken de avond compleet. Een man vraagt om morgen onze bagage mee te nemen met een ezel en we zijn akkoord voor 30 sol.

De Colca canyon

Dinsdag 27 juli
Om 5u15 loopt de wekker af want om 6u vertrekt onze ezel met de bagage. We hadden gisteren ontbijt besteld maar dat hebben ze vandaag precies vergeten want van ontbijt is geen sprake. Dan maar wat koekjes en een appel en we kunnen vertrekken voor een klim van 1200 meter. Het gaat eigenlijk vlot, nu we geen rugzak hoeven te dragen. Kris volgt de ezel met de drijver en wij doen het iets rustiger aan. We nemen de nodige stops en genieten van het uitzicht. Rond 10u zijn we boven en gaan informeren voor de bus terug naar Arequipa. De bus van 10u30 zit reeds vol en dus wordt het de bus van 11u30.

We gaan eerst iets eten en ondertussen loopt het centrale plein vol met kinderen die en parade aan het oefenen zijn voor de nationale feestdag. Het is best grappig om te zien hoe de kinderen proberen in de maat te lopen. Ook de fanfare probeert de maat en de toon te houden maar dat lukt niet altijd. De busrit doet eerst alle kleine dorpjes aan. Het is een echte omnibus tot in Chivay. Er komen af en toe ook verkopers op de bus en we maken gebruik van een yoghurtverkoper om zijn waar te testen. In Chivay stopt de bus voor een half uur en daarna gaat het richting Arequipa. Onderweg stapt een moeder met drie kinderen op en ze hebben dikke dekens bij zich. Pas na een tijdje valt het ons op dat ze in die dekens kleine schaapje zitten hebben.

Het is na 18u wanneer we op onze bestemming zijn. We nemen terug ons zelfde hostal en na een grondige douche en een wasje gaan we chique eten in restaurant Zig Zag. Marlyn neemt alpaca en ik neem struisvogel. Het alpacavlees wordt opgediend op een grillsteen en die is nog zo heet dat het vlees nog ligt te sudderen. Je krijgt dan ook een slabbetje rond je nek dat bijna je hele lichaam beschermd. Het is wel geen zicht maar het is wel functioneel. Terug in het hotel geven we ons zelf een massage want onze spieren doen overal pijn van die tocht naar de bodem van de canyon.

Het dal ligt 800m lager

Woensdag 28 juli
Iets na 6u loopt de wekker af en is het tijd om onze spullen te pakken. Met een taxi gaat het naar het busstation. Hier moet je zelfs een vertrektaks betalen alvorens je de bus kan nemen. We hebben een stoel gevraagd op de eerste rij, maar wat blijkt er nu, dat het gedeelte van de chauffeur gescheiden is van de rest van de bus met een glazen wand waar gordijntjes aanhangen. We hebben dus met andere woorden vlak voor onze neus een glas met daarachter een mooi groen gordijn. Met onderweg een snoep en plasstop geraken we veilig in Juliaca, waarna het niet ver meer is tot Puno. We zien een voetbalplein waar ze aan het spelen zijn. De toeschouwers zitten in hun driewielerfietstaxi's te kijken naar de wedstrijd. Die fietstaxi's worden echt voor alles gebruikt. Men vervoert er schapen, bussen gas, matrassen, kasten en mensen mee.

Rond 12u30 zijn we op onze bestemming en nemen een bromfietstaxi naar het hospedaje Kantuta waar we een kamer met douche hebben voor 30 Sol. We trekken meteen de stad in en regelen bij een reisbureau een tocht voor twee dagen naar enkele eilanden in het Titicaca meer en boeken ook een bus naar Cusco. Het is een toeristenbus die nog verschillende stops aandoet. We gaan in een plaatselijk café een soep eten en wandelen nog tot bij het standbeeld van Manco Capac waar we een prachtig zicht over de stad hebben. We moeten nog even terug naar het reisbureau omdat ze gingen informeren voor een tocht naar de Machu Picchu.

Marlyn heeft plots last van haar maag en moet dringend naar het toilet. Dit moet gebeuren in een goktent aan de overkant van de straat. In de goktent zitten vooral volwassen vrouwen jackpot te spelen. Het is er ook opvallend lekker warm. Zou het om volk te lokken zijn? Het toiletbezoek brengt nog niet de oplossing voor de maag en we gaan dan maar vlug naar onze kamer waar Marlyn de rest van de avond niet meer uitkomt. Ik doe nog wat inkopen en kijk de E-mail na waarna ik ook het bed opzoek, want ik heb hoofdpijn vanwege de grote hoogte.

Het wandelpad naar de haven met talrijke winkeltjes

Donderdag 29 juli
We hebben niet zo goed geslapen vannacht. Marlyn had koorts en ik had nog hoofdpijn. Om 8u ben ik uit bed gekomen en we hebben besloten om de boottocht uit te stellen tot morgen. We moeten eerst nog wat recupereren. Het ontbijt nemen we om wat op krachten te komen en daarna belanden we terug in bed. Wanneer we ons wat beter voelen gaan we telefoneren naar de kinderen. Alles is goed met hen en dat stelt ons gerust. We lopen over de plaatselijke markt naar de haven. Bij de eetstalletjes van de markt laten we ons een vers fruitsapje maken van banaan en appelsien. Bij de haven kan je een roeibootje huren om op een afgesloten deel van het meer te varen. Veel Peruvianen maken hiervan gebruik.

Het huis was helemaal in adobe gebouwd, dat is een mengeling van grond, klei en stro. Zelfs de cavia's hadden een mooie adobe huisje met twee verdiepingen. Ze verkochten er ook artisanale producten. Terug in de stad gaan we nog eens E-mailen naar de kinderen waarna we gaan eten in restaurant La Casona waar de muren vol hangen met oude strijkijzers. Marlyn neemt een heerlijke forel met aardappelpuree en ik krijg een grote lap Cordon Bleu die zelfs over mijn bord komt. Als nagerecht nemen we nog een dikke pannenkoek met banaan en confituur. We kruipen vroeg in ons bed want we moeten nog slaap inhalen.

Verder naar "Drie weken met openbaar vervoer door Peru - deel 3"