De erfenis van Atahualpa en Pizarro

(Tekst en foto's: Bert Taken - 1998)

deel 3/7

zaterdag 18 juli
Huancayo blijkt een stoffige stad vol stinkende auto's te zijn. Voor veel mensen is het niet meer dan een tussenstation. Ook hier komen we weer bijna geen toeristen tegen (vrijwel iedereen vliegt vanuit Lima rechtstreeks naar Cusco). Er is veel politie op straat maar ze hebben nauwelijks een functie. Bij verkeerslichten blazen ze flink op hun fluit, maar de voetgangers maken zelf wel uit wanneer ze oversteken. Ook hier heeft elke winkel grote borden voor het raam waarop ze duidelijk maken dat ze geld willen wisselen. Het lijkt wel een nationale manie.

's Middags hebben we even gekeken bij een bruiloft. Op een overdekt plaatsje huppelen het bruidspaar en hun gasten beurtelings op de trieste, melancholieke en valse klanken van een orkestje dat behalve uit twee percussionisten uit tien saxofonisten bestaat. Op onregelmatige momenten speelt het orkest één of twee liedjes en pauzeert dan weer een poos. De gasten komen steeds binnen met een mooi verpakt cadeau en leggen dat bij de resten van de presentjes. Vervolgens kijkt iedereen een beetje triest en stuurs voor zich uit en lijkt er niet veel plezier aan te beleven.

Bij de busmaatschappij Empresa Molina kopen we alvast een kaartje naar Ayacucho voor overmorgen. 's Avonds eten we een dagmenu in het restaurant onder ons hotel. Het is er zeer druk en de obers rennen de benen onder hun lijf vandaan. We krijgen een paar schamele visjes, veel brood en een glas donkerrode chicha (gekookte rode maïs met kaneel, kruidnagel, ananassap en suiker). Daarna nemen we nog ene glas pisco puro waarbij ons de tranen in de ogen springen. In "Het groene huis" van Mario Vargas Llosa lezen we "Pisco is de enige drank die door je ogen naar de aarde terugkeert. De andere gaan via je plas"

zondag 19 juli
Huancayo schijnt de grootste markt van Peru te hebben. Dat kan best kloppen want op zondag staan onafzienbare rijden overdekte kramen in de halve stad. Het is een gewone markt (veel tassen, riemen, schoenen, souvenirs, aardewerk) en niet speciaal afgestemd op toeristen op zoek naar een kleurrijke, exotische markt.

In de buurt van het station is de markt voor etenswaren (zwarte, rode, gele en witte maïs, papaya's, cassave, cuy, schapenkoppen, ingewanden, coca-bladeren, etc.) en deze is veel fotogenieker. We kijken een poosje naar een vrouw die een kar vol cocabladeren verkoopt. Na een poosje wenkt ze ons en vraagt waar we vandaan komen. We vertellen het een en ander over ons land en dat ons land geen coca-bladeren kent. Ze gebaart ons de handen op te houden en stopt ons elk een flinke handvol coca-bladeren toe. "Flink kauwen!" adviseert ze ons tot slot. We proberen de coca-pruim zo lang mogelijk in onze mond te houden, maar de bittere smaak maakt het ons niet gemakkelijk.

De gehele middag vinden er parades plaats met tetterende orkesten en marcherende legers schoolkinderen. Vanaf 20.00 uur begint er vlak voor ons hotel op de Plaza de Armas een grote disco-salsa avond met diverse bands. Wel een poosje leuk, maar we moeten morgen vroeg op en het feest gaat tot 3.00 uur 's nachts door!

maandag 20 juli
Na zeer weinig nachtrust staan we om 6.00 uur op want de bus van Empresa Molina vertrekt om 7.00 uur. Gelukkig zijn er twee andere toeristen (twee jonge Franse jongens) die ook naar Ayacucho gaan, zodat we niet weer de enige toeristen zijn. Deze bus is aanmerkelijk minder luxe dan de vorige. Voor de indiaanse bevolking in de Andes is de bus het enige middel van vervoer en dat betekent dat ook alle bagage en handelswaar met de bus mee moet. Het duurt een flinke poos voordat alle bagage bovenop de bus ligt vastgemaakt. We hebben weliswaar twee zitplaatsen maar het middenpad staat vol met vaak zurig stinkende mensen die tegen je aanhangen en in slaap vallen.

Al snel krijgen we pech. De ashuls van de rechterachterband loopt aan en vult de bus met een penetrante schroeilucht. De chauffeur stapt uit, kruipt onder bus en timmert wat. We rijden een poosje verder maar de schroeilucht wordt erger. We zitten al hoog in de Andes in volkomen onbevolkt gebied. Een eindje lager stroomt een klein beekje. Een man krijgt van de chauffeur de opdracht om water in een emmer te halen. Ondertussen krikt hij de bus op (met iedereen er in) en haalt de rechter achterwielen er af. Deze zijn gloeiend heet en het water verdampt onmiddellijk wanneer hij de wielen er mee wil afkoelen. De chauffeur blijkt toch ook een capabele monteur te zijn want na een uur gaan we verder en is het probleem verholpen.

Ondertussen rijden we door adembenemende landschappen, valleien, langs afgronden, rivieren, cactusvelden en gehuchtjes. Bijna overal is de weg zo smal dat auto's en bussen elkaar niet kunnen passeren en moeten wachten op kleine inhammetjes. Telkens als de chauffeur een dorpje, auto of dier nadert toetert hij al van verre. Behalve die ene keer dat hij linksom een bocht langs de bergwand neemt. Boem! Met een klap staan we stil en angstvallig kijken we naar de diepe ravijn aan onze rechterzijde terwijl de wielen akelig dicht bij de rand. Aan de voorzijde, door het gebroken raam, zien we een bus van dezelfde maatschappij die op hetzelfde moment de bocht om wilde. Snel springt de chauffeur er uit en legt grote stenen voor en achter de wielen. Iedereen stapt daarna snel uit. Bij de andere bus zit de motorkop aan de voorzijde flink in elkaar.

De beide chauffeurs discussiëren daarna een flinke poos verhit over de schuldvraag (we weten niet wie er gewonnen heeft). Na een poosje proberen ze allebei of in iedereen de motor het nog doet en na wat sleutelwerk doen ze het gelukkig allebei weer. Onze bus moet eerst ruim een kilometer achteruit rijden tot hij de eerste inham heeft gevonden waar hij kan parkeren. Vervolgens kan de andere bus passeren en zetten wij onze reis voort. Het landschap blijft even mooi, alleen kijken we rest van de rit wat minder onbekommerd naar de diepe ravijnen aan onze rechterzijde. Om 19.15 uur arriveren we in Ayacucho. Hostal La Colmena heeft een zeer mooie patio met veel vogels.

dinsdag 21 juli
Hoewel Ayacucho en Cusco allebei over een vliegveld beschikken zijn er geen rechtstreekse vluchten tussen beide steden. Hoewel de afstand hemelsbreed slechts zo'n 200 km bedraagt neemt een busreis over de bochtige, smalle wegen door de Andes twee dagen in beslag. We hebben een beetje genoeg van de lange busreizen en boeken voor de volgende dag een vlucht naar Lima met een doorgaande vlucht naar Cusco. In het recente verleden was Ayacucho een bolwerk van de Lichtend Pad beweging en daardoor ook lange tijd afgesneden van de rest van het land. De rust is gelukkig al een poosje teruggekeerd en langzaam begint het normale leven weer op gang te komen.

Ayacucho lijkt wel wat op Cajamarca; een kleine koloniale stad waar de afgelopen eeuwen weinig is veranderd. We brengen een flink deel van de dag door op de mooie, overzichtelijke lokale markt. Af en toe blijven we een poosje praten met de zeer nieuwsgierige mensen, die je het hemd van het lijf vragen. "Zijn jullie getrouwd? Hebben jullie kinderen? Zijn de mannen trouw in Nederland? Hebben jullie ook schapen, geiten, cuy? Hebben jullie ook kaas? etc.". Telkens vormt zich een steeds grotere kring belangstellenden rondom ons heen die hun onregelmatige, verkleurde tanden bloot lachen wanneer we in hun richting kijken.

's Avonds rekenen we alvast af in het hotel omdat we de volgende ochtend vroeg vertrekken. De man achter de balie heeft twee kleine kapelletjes in een luciferdoosje gemaakt met daarop, handgeschreven, de naam en het adres van het hotel. Hij bedankt ons voor het bezoek en wenst ons nog een goede reis. Dat zijn nog eens twee mooie, goedkope souvenirs!

woensdag 22 juli
We staan om 5.20 uur op, nemen de taxi naar het vliegveld waar het nog donker en zeer koud is. Om 7.15 uur vertrekt het vliegtuig naar Lima. Het is een mooie vlucht over de Andes. Om 10.00 uur vertrekken we vanuit Lima naar Cusco.

verder naar "De erfenis van Atahualpa en Pizarro" deel 4