Peru, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Zuid Amerika

De erfenis van Atahualpa en Pizarro

(Tekst en foto's: Bert Taken - 1998)

deel 5/7

maandag 27 juli
Vroeg opgestaan om bij het San Pedro treinstation kaartjes te kopen voor morgen naar Machu Picchu. Er zijn twee loketten: aan de rechterzijde worden alleen dure kaartjes (ongeveer 90 gulden) voor de speciale toeristentrein verkocht en aan de linkerzijde worden goedkope kaartjes (10 sol) voor de langzamere, lokale trein verkocht. Veel toeristen willen graag in één dag op en neer naar de Machu Picchu en gaan dus met de dure toeristentrein. Je komt dan aan het einde van de ochtend aan en hebt dan enkele uren in de spitstijd om je door alle toergroepen heen te wurmen. Halverwege de middag gaat de trein dan weer terug. We kopen twee kaartjes voor de lokale trein omdat we twee dagen op de Machu Picchu willen doorbrengen.

Om 10.30 uur nemen we de bus naar Urubamba (2,50 sol p.p.) en van daar uit een collectivo naar Ollantaytambo (1 sol p.p). De fantastische rit duurt ruim twee uur en gaat langs bergtoppen met sneeuw en gletsjers. Ollantaytambo bevindt zich aan het einde van de Inca-vallei en die sfeer is ook helemaal aanwezig. De bevolking draagt allemaal dezelfde prachtige, rode klederdracht: de vrouwen hebben een soort omgekeerde schotel op hun hoofd met een band onder hun kin en de mannen dragen allemaal een poncho. De Inca-ruïnes en terrassen zijn fantastisch: hier lijkt de tijd echt 500 jaar te hebben stil gestaan. Als enig dorp bezit Ollantaytambo nog de originele Inca-structuur en stratenplan: alle huizen zijn rondom hofjes gebouwd en buitenom stromen kleine kanaaltjes met water.

Aan het eind van de dag nemen we de collectivo terug, maar een eind buiten het dorp stopt de chauffeur en stapt uit. Aanvankelijk hebben we geen idee wat er aan de hand is, waar wat later zien we de chauffeur met een jerrycan weglopen: de benzine blijkt op te zijn. Verschillende mensen besluiten dit niet af te wachten en liften mee achterop een vrachtwagen. Ook wij stappen achterop. Vanuit Urubamba nemen we een bus via Pisac naar Cusco terug (ene lange rit en minder mooi dan de heenweg).

dinsdag 28 juli
Om 6.00 uur opgestaan en naar het San Pedro station gegaan. De hal is al flink vol en wanneer de hekken om 7.00 uur open gaan ontaardt de hal in een heksenketel: iedereen dringt en struikelt over elkaar om naar de trein te komen (waarom? iedereen heeft toch een kaartje met een gereserveerde, genummerde zitplaats?) De trein is bomvol als we vertrekken. We rijden eerst een poos zigzaggend vooruit en achteruit om tegen de heuvel op uit het dal van Cusco te kijken. Telkens stapt de bestuurder uit en zet de wissels om. Pas daarna kunnen we verder richting Machu Picchu.

Onderweg stappen we nog verschillende malen en steeds is er een groot gedrang van mensen die ook nog mee moeten. Grote hoeveelheden bagage worden door de open ramen naar binnen gegooid door mensen die ook nog hopen mee te kunnen. De rest van de rit zitten we volledig klem tussen grote zakken aardappelen en uien. Als we uit het raam kijken zien we mensen buiten aan de trein hangen (zelfs oude mensen met kleine kinderen).

In Aguas Calientes stapt bijna iedereen er uit. Het dorpje bestaat bijna uitsluitend uit enkele tientallen kleine hotels en restaurants aan weerszijden van het spoor. Aangezien er slechts één of twee treinen per dag passeren, wordt de rest van de dag het spoor gewoon voor andere doeleinden (bijvoorbeeld markt) gebruikt. Aan het eind van het perron heeft het redelijke nieuwe Hostal Continental nog een schone, nette kamer vrij (30 sol per nacht). Bovendien hebben ze mooie, centrale warme douches.

Aan het begin van de middag nemen we de bus omhoog naar de Machu Picchu. De kaartjes zijn tamelijk prijzig (9 sol enkele rit), maar we hebben geen zin om het hele eind te klimmen. De entree is $10, maar deze is ook nog geldig op de volgende dag. Het is tamelijk druk en we klimmen en klauteren eerst een poosje tot we een rustige plek hebben gevonden van waaruit we een prachtig overzicht op het geheel hebben. Als we rondom ons heen kijken hebben we echt het idee dat we op de top van de wereld zitten!

Halverwege de middag wordt het al wat rustiger en aan het eind van de middag zijn we bijna alleen op de plek. Het kost ons enkele uren om alleen al die indrukken op ons in te laten werken. Het lijkt op één grote, mystieke ervaring wanneer je jezelf de tijd gunt om alles in alle rust in je op te nemen. Het is onvoorstelbaar hoe goed alles nog is geconserveerd. Afgezien van de ontbrekende rieten daken is alles nog in tact en kun je je gemakkelijk voorstellen hoe de mensen hier zo'n 600 jaar geleden hebben geleefd. Om 17.00 uur gaan we terug naar ons hotel. Terwijl de bus langzaam via een slingerweg naar beneden gaat rent een klein jongetje via een pad razendsnel naar beneden en roept luidkeels "Goodbyyyyyeee!" elkaar als de bus weer voorbij komt.

woensdag 29 juli
Vroeg opgestaan zodat we nog de hele ochtend van een rustige Machu Picchu kunnen genieten voordat de grote meute toergroepen arriveert. We kunnen volkomen ongestoord door de wirwar aan straatjes, steegjes, pleintjes, huizen en tempels lopen. Hoe hebben ze al die stenen in hemelsnaam hier boven op deze berg gekregen? Aan het begin van de middag staat er al een redelijke rij voor het loket van het treinstationnetje. De verkoop begint pas om 14.00 uur en je kunt alleen kaartjes op de dag van vertrek kopen. Vlak voordat het loket open gaat proberen nog een hoop mensen voor te dringen en ontstaat er de nodige irritatie. Na enig politiewerk kunnen we nog gemakkelijk een kaartje kopen. Op een terrasje aan het spoor wachten we op de trein van 16.00 uur.

Als de trein arriveert en als veel eerder stil staat dan iedereen denkt ontstaat er een soort oorlog. Iedereen holt richting trein en struikelt over elkaar. Met name de toeristen met grote rugzakken zijn niet zo flexibel. Wij doen het rustig aan omdat we in de veronderstelling zijn dat je met een kaartje en een gereserveerde stoel toch so-wie-so een plek hebt. Wanneer we bij onze wagon aankomen is de coupe als barstensvol en staan grote groepen rugzaktoeristen voor het ene deurtje te dringen om binnen te komen. Een zitplaats reserveren is één ding, maar de plaats ook bemachtigen is een tweede.

We besluiten om onze kleine reistassen door het raam naar binnen te gooien (dat hadden we op de heenweg gezien) en duiken via het ene open raam naar binnen op de schoot van een verbaasde indiaanse vrouw. We klauteren over mensen en bagage naar onze zitplaatsen, waar een Peruaans gezin inmiddels heeft plaats genomen. Wanneer we onze plaatsbewijzen laten zien staan ze zonder problemen op (zij zijn trouwens gewoon zonder kaartje ingestapt, want je kunt ook gewoon een kaartje bij de conducteur kopen).Het merendeel van de rugzaktoeristen, hoewel in het bezit van plaatsbewijs, moet zo'n vijf uren volledig klem tussen de bagage, som met rugzak op, in de ruimtes tussen de wagons blijven staan.

Tijdens de rit komen we in gesprek met het Peruaanse gezin dat op onze plaatsen zat. Zij komen uit Puno en zijn ook een dagje uit. Wij laten ze van Nederlandse drop proeven, maar dat vinden ze niet echt lekker. Ze nodigen ons uit om, als we in Puno zijn, bij hen op bezoek te komen. De kinderen kunnen ons wat Engels praten en zijn trots dat ze soms ook als tolk kunnen fungeren. We gaan af en toe staan zodat ze ook om de beurt even kunnen zitten. In Ollantaytambo stappen een hoop toeristen uit en daar is een "run" op de beschikbare hotelplaatsen. Pas om 23.00 uur komen we in Cusco aan. Twee Nederlandse meisjes zouden een kamer voor ons reserveren maar dat is blijkbaar niet gelukt. Een vriendelijk hoteleigenaar en taxichauffeur proberen een poosje een kamer voor ons te vinden en dat lukt uiteindelijk nog in het een wat duurder hotel, waar de gelukkig heerlijk zachte en rustige bedden staan.

donderdag 30 juli
Flink uitgeslapen. De rest van de dag door de stad gelopen, wat musea bezocht, gewinkeld, op terrasjes gezeten en alvast een beetje afscheid genomen van Cusco. Aan het eind van de middag gaan we naar La Tertuila in de Procuradores zitten dat gerund door een Nederlands meisje, tezamen met een aantal Peruaanse meisjes. Het is zeer relaxt. De blijven daar de rest van de dag. We eten lekker yoghurt met muesli en fruit, een salade mixte, een tortilla de venduras, een papa de Huancayo, nemen een glas verse jugo de naranja en lezen in de grote hoeveelheid boeken en tijdschriften. We kopen tot slot nog etenswaren (drank, brood+kaas) voor de treinreis naar Puno morgen.

PUNO EN TITICACA-MEER

(Teksten Puno en Titicaca-meer worden nog uitgewerkt)

vrijdag 30 juli

zaterdag 01 augustus

zondag 02 augustus

maandag 03 augustus

verder naar "De erfenis van Atahualpa en Pizarro" deel 6