De Everest Trek

Nepal reisverhaal: verslag van een reis door Nepal

(tekst en foto's: Jan Flokstra)

deel 1/8

Nepal ligt op 29 graden noorderbreedte ingeklemd tussen noordoost India en zuidwest Tibet. Naar aziatische maatstaven is het een klein land, ongeveer net zo groot als Engeland en Wales samen, of 3 1/2 keer Nederland. Van oost naar west is het ongeveer 800 km lang en van noord naar zuid ongeveer 200 km. Het ligt ongeveer op dezelfde hoogte as Cairo, Mexico en Hong Kong. Grofweg kan worden gezegd dat het noorden van het land in beslag wordt genomen door de hoge Himalayas, 8 van de hoogste 14 bergen boven de 8000m liggen hier.

In het zuiden ligt van oost naar west langs de grens met India de Terai, dit is de tropische jungle. Daartussen, en dat is het grootste gedeelte van Nepal, ligt de Nepalese 'hill country'. De grootste vallei hierin is Kathmandu valley waar ook de hoofdstad in ligt. Nepal telt ongeveer 21 miljoen inwoners waarvan de meesten hindoe of boeddhist zijn. De standaard Nepalees bestaat niet, er zijn erg veel verschillende bevolkingsgroepen in Nepal te onderscheiden zoals de newars, ghurkas, sherpas, maar ook Tibetanen en Indiers. Wat allen bindt is dat ze behalve hun eigen taal ook allemaal Nepali spreken. Nepal is een koninkrijk waarbij de koning onder druk van het volk de laatste jaren een deel van zijn vroegere absolute macht is kwijtgeraakt. Er zijn tegenwoordig veel politieke partijen in Nepal, waarvan de communistische erg populair is in de heuvels.

Kathmandu
Kathmandu is de hoofdstad van Nepal en ligt in Kathmandu valley. Het vormt samen met de oude koningssteden Bhaktapur en Patan, die inmiddels opgeslokt zijn door Kathmandu, de grootste bevolkingsconcentratie in het land. De stad bestaat bijna geheel uit duistere nauwe onverharde straatjes met overal ongelooflijk veel mensen, auto's en motoren. Er zijn maar een paar brede boulevards en het geheel heeft een nogal middeleeuwse uitstraling. Het centrum van de stad is het gebied rond Durbar(Konings) Square. Rond dit plein liggen allerlei pagodes, tempels en het meest belangrijk, het koninklijk paleis. Het plein is een smeltkroes van toeristen, straatverkopers, bedelaars, pelgrims, sardu's, etc.

Een zijstraat van Durbar Square is de beroemde "Freak Streat". Dit was vroeger het einde van de hippy trail. Hippies bleven ook vaak in het Shangri-La van Nepal hangen. Ik denk dat dat ook de reden is dat de visum regels hier nu zo streng zijn. Een andere zijstraat van het Durbar Square is New Road waar veel belangrijke kantoren en westerse electronica/foto winkels gevestigd zijn. Ongeveer een kilometer noordelijk vanaf het centrum ligt de toeristenwijk Thamel. Thamel is een gebied van ongeveer 1 vierkante kilometer helemaal volgestouwd met hotels, winkels en restaurants. Bijna alles is hier te krijgen en reizigers die uit India of China komen zijn ook vaak vreselijk opgetogen over de 'luxe' die ze hier treffen.

Maandag 21 oktober
12:30(local), Vliegtuig Dhaka - Kathmandu.
De vlucht van Dhaka naar Kathmandu is net (12:15) opgestegen. Ik vlieg in een stukje Nederlands trots, een Fokker F28. Het ziet er naar uit dat we geen vertraging hebben. Heb in Dhaka op het vliegveld voor het eerst geslapen. Heb 4 uur lang voor pampus in de transit hal gelegen. Ben ook erg moe. De vlucht duurt ongeveer 1:10. Dat is maar goed ook want de ruimte tussen de stoelen is zo klein dat ik mijn knieen bijna bij mijn oren heb. Er was eerst sprake van dat we om 15:30 zouden vliegen, maar dat was gelukkig een misverstand. Het is allemaal even hectisch hier, iedereen schreeuwt en lijkt in paniek als er wat gedaan moet worden. Niets lijkt effectief te gebeuren. Heb nu een kip-curry voor me. Ik denk: als ik nog een hap neem, dan ga ik spugen. We zien in de verte de hoge toppen van de Himalaya. Het laatste stuk gaat over de Nepalese hill country, prachtige terrassen in de heuvels.

15:00(lokal), Kathmandu airport, bagage claim zone.
Het is begonnen. Er is goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ik net een Nepalees multiple entry visum voor 60 dagen heb. Dit kostte me $60. Ik had me thuis nogal zorgen gemaakt of dit bij aankomst wel te regelen viel, maar het was gelukkig erg eenvoudig. De rij voor de immigratie balie was ongeveer 3 kwartier, dus dat viel 100% mee. Het slechte nieuws is dat mijn rugzak nog in Dhaka staat. Omdat het vliegtuig van Dhaka naar Kathmandu overbooked was is de groep gesplitst. Het vliegtuig vliegt nu terug en haalt de rest van de mensen en de bagage op. Als dat alles is wat er mis gaat wat de reis betreft mogen we nog niet klagen (6 uur vertraging). Poosje met Robrecht uit Belgie gepraat die dezelfde bagageproblemen heeft als ik. Hij is al vaak in Tibet is geweest. Van hem gehoord dat de grens wat dichter zit dan in het verleden. Mijn visum voor China schijnt niet genoeg te zijn. De man is leraar en heeft educatief verlof voor een jaar. Hij heeft als hobby het verzamelen van Tibetaanse meubelen. Hij gaat volgens mij voor 3 maanden hier naar toe.

17:00, Kathmandu airport, bagage claim zone.
De bagage laat nog een uurtje op zich wachten. De gedachte 'kill BIMAN' begint nu toch duidelijk wortel te schieten. Ik ben aardig 'op'. Volgens iemand die net is wezen klagen wil de BIMAN-vertegenwoordiger op het vliegveld zelfs z'n excuses voor het gebeurde niet aanbieden. Volgens hem was zelfs de Royal Nepal Airlines service beter dan die van BIMAN. De bagage claim is ook helemaal verlaten, iedereen kan zo in- en uitlopen. Ik hoor nu net dat het vliegtuig uit Dhaka met onze bagage om 17:45 zal aankomen.

20:00, Kathmandu, Trans Himalayan guesthouse.
Bij het hotel aangekomen. Ben met Robrecht in een taxi naar een hotel gereden dat volgens hem erg goed is. Dat was voor mij erg gemakkelijk. Robrecht heeft ook meteen over de prijs onderhandeld, $6 voor een kamer is niet veel. Het belangrijkste Nepalese festival is nu bezig, Daisen of zo. Het schijnt 15 dagen te duren en vandaag is het hoogtepunt. Vanuit de hotelkamer hoor je overal fluitmuziek. Het gebeuren op het vliegveld was nog een heel spectakel. Het vliegtuig landde uiteindelijk om 18:15 en het uitladen van de bagage liet nog lang op zich wachten. Toen het eenmaal buiten op karren lag gingen de arbeiders volgens mij schaften en gebeurde er helemaal niks meer. De PIA karren stonden leeg voor de uitpakruimte en de BIMAN karren stonden daarachter en er werd niks mee gedaan.

Er waren mensen die de wachtruimte uitliepen naar de karren om dan maar zelf de boel uit te pakken. Pas toen kwam er iets van beweging, de wagens werden uitgepakt en ja hoor, mij rugzak was erbij. Willie en Laura waren nog steeds aan het wachten op een stuk dat ze apart hadden moeten inchecken. Heb ze maar gedag gezegd, ik denk dat ik ze morgen wel weer zal zien bij de immigratie voor het verkrijgen van de trekking permits. Zoals gezegd wist Robrecht een goed hotel in Thamel, het toeristenkwartier in Kathmandu. Daar zijn we dus met de taxi naar toe gegaan. De jongen die ons aanklampte voor de taxi was toevallig van dat hotel. Na een hair-raising rit ernaartoe, dwars door de achterbuurten van Kathmandu, kwamen we bij het hotel aan. Het verkeer rijdt hier net als in Engeland links, dus dat vergt even een mentale aanpassing. Bij het hotel werd eerst even zeer scherp over de prijs onderhandeld en het vele gejammer van het hotel over hoogseizoen hielp niet. Het hotel ligt aan een achterafstraatje aan de rand van Thamel zodat het er een beetje rustig is. Het is een redelijk groot gebouw van 5 verdiepingen.

Beneden als je binnenkomt is er een receptie met rechts een zithoek waar de hele dag Nepali naar een satellietontvanger zitten te kijken. Links is er een trap omhoog naar de verdiepingen waar de kamers liggen. Elke verdieping heeft aan de zuidkant 5 of 6 kamers waarvan de buitenste een balkon hebben. Wat er aan de noordkant is weet ik niet, wat mij betreft is dat gewoon een blinde muur. De verdiepingen zijn allemaal roze geschilderd en het gebruikte marmer heeft ook een rozige tint wat het allemaal een luxe uitstraling geeft. Mijn kamer ligt op de eerste verdieping en is mooi groot. De kamer heeft een westers toilet en een douche. Het heeft alleen geen balkon, maar je kunt ook niet alles hebben.

Na een opfrisbeurt ben ik nog even met Robrecht door Thamel gelopen. Thamel is de toeristenwijk in Kathmandu. Het is een rechthoekig stukje stad van ongeveer 1 vierkante kilometer. De straten aan de rand zijn redelijk breed, maar de straatjes en stegen binnenin zijn erg smal. Nergens is de weg geplaveid, dus het is erg stoffig. Overal waar je loopt word je aangeklampt voor zaken als geld wisselen (Psssst. change?), tijgerbalsem (Tigerbalm sir?) of grote Ghurka messen (Knife?). Robrecht heeft me meteen naar de goede boekenzaken in Kathmandu gebracht. Ik vond vooral Pilgrims Bookstore indrukwekkend. Alles wat je maar kunt wensen op het gebied van reisliteratuur of religieuze literatuur is hier te krijgen. Het is ook een erg grote boekenzaak van ik schat wel zo'n 200 vierkante meter verspreid over 2 verdiepingen. Achterin kun je zelfs eten. Je hoeft dus de hele dag de zaak niet meer uit. Heb maar besloten hier 2 dagen te blijven om alles te regelen. Ben nu erg moe en ga slapen (22:00). Dit was een van de vermoeiendste dagen uit mijn leven.

Dinsdag 22 oktober
10:20, Kathmandu, Potala guesthouse.
Werd vanmorgen met een gierende hoofdpijn wakker. Gisteren waarschijnlijk toch te weinig gedronken. Of toch te veel reis-stress. Eerste twee uur vandaag 1.5 liter water gedronken en het is bijna weg. Met Robrecht heerlijk ontbeten op een dakterras in Thamel, het "In Himalaya" restaurant. Prachtig gelegen, maar alleen het uitzicht is niet meer zoals in het verleden op de bergen, maar op allerlei half afgebouwde flatjes. Heb thee, chapati's en aardappels gegeten. Een chapati is een pannekoekachtig soort rond brood van alleen meel en snel gebakken. Het is Nepalees volksvoedsel. Met Robrecht over de situatie in Belgie (Dutroux,politiek,justitie) gepraat. Hij vond het allemaal heel erg en was erg links geworden. Zit nu in het Potala guesthouse te wachten op een zwartwisselaar die Rp58 voor een traveller-cheque dollar geeft. Die zou hier 10 minuten geleden al zijn dus ik ga maar eens weer.

14:00, Kathmandu, Immigration Office.
Heb vanaf 10:30 (3.5 uur) in de rij gestaan voor mijn trekking permit. Mijn rug is gebroken, maar ik heb het recuutje en een genummerd muntje waar ik vanmiddag na 4 uur mijn permit en paspoort weer mee kan halen. Dit was haast nog erger dan gisteren. Maar als je in Nepal wilt gaan wandelen heb je een trekking permit nodig. Zo'n permit beschrijft alle plaatsen die je wilt gaan bezoeken. Bij alle politieposten waar je langs komt moet je je aan de hand van zo'n permit laten registreren zodat ze in geval van nood kunnen traceren waar je bent. In principe kan het permit tijdens de trek dienen als vervanging van je paspoort want er zit zelfs een pasfoto op. Omdat dit weer zo'n ellende was heb ik maar besloten dat ik mijn vliegticket vanaf Lukla laat halen via het trekkingbureautje bij het hotel.

Het halen van mijn permit had ik voor $10 ook kunnen laten doen, maar daar was ik weer veel te zuinig voor. Weer erg veel nieuwe mensen ontmoet tijdens het in de rij staan. Wat me opvalt is dat erg veel vrouwen hier alleen of met z'n tweeen naar toe gaan. Heb de hele tijd opgetrokken met een Californisch meisje, Emily, en een Deense. De Deense kwam net uit India en vond het in Nepal duur! Ga zometeen terug naar het hotel om te rusten en om m'n rug wat op te krikken. De temperatuur in Kathmandu schat ik momenteel op zo'n 25 graden Celcius. De zon staat hoog aan de hemel dus uit de schaduw is het erg heet.

16:15, Kathmandu, Immigration Office.
Ik dacht alles al te hebben meegemaakt, maar nu is er weer iets nieuws. De nummers op de uitgedeelde muntjes worden random opgenoemd en als jouw nummer wordt genoemd ren je naar de balie om je permit en je paspoort op te halen. Er zitten nu zo'n 100 trekkers in dit donkere hol gespannen te wachten wanneer hun nummer genoemd zal worden. Achter de balie zit een grote groep Nepalezen aan een lange tafel op dit moment de permits klaar te maken. Als er weer een stapeltje klaar is worden die naar de balie gebracht en begint het nummer-roepen. Zoals ik het nu zie kan ik nog wel even wachten. Ik heb in twee dagen hier nog nooit zoveel inefficiente bureaucratie bij elkaar gezien.

18:30, Kathmandu, Hotel.
Ben weer terug op de hotelkamer.M'n permit kwam al om 16:45 dus ik had vreselijk geluk. Daarna heb ik Emily en de Deense gedag gezegd en ben naar Durbar Square gelopen. Dat ligt ongeveer 20 minuten lopen naar het zuiden vanaf Thamel. Nu pas zie je het echte Kathmandu, ongelooflijk stoffig en smerig overal. Verder ruikt het overal naar uitlaatgassen, verrotting etc. Het was wel heel fascinerend om door te lopen. Durbar Square is het koningsplein van Kathmandu. Er staan overal tempels door elkaar. Er ziten sardu's op allerlei plaatsen. Overal zie je verkopers, bedelaars en kinderen. Ben er kris-kras over gelopen naar Freak Street, het eindpunt van de 'hippie trail' van vroeger. Van Freak Street is niet veel over, het is een gewone straat. Er hangt niet eens een naambordje aan het begin van de straat.

Bijna geen enkele straat in Kathmandu heeft volgens mij een naambordje. Dus ook al heb je een kaart, als je niet uitkijkt ben je zo verdwaald. Alle straten zijn nauw en als je niet oppast wordt je omvergereden door motoren, taxi's, riksjas etc. Dit is wel de drukst aanvoelende stad waar ik ooit ben geweest. Thamel, waar het hotel is, is echt nog heilig vergeleken bij wat ik op weg naar Durbar Square heb gezien. Ik ga zo om 19:00 met Robrecht uit eten. Hij is hier trouwens voor het opzoeken van oude Tibetaanse meubelstukken en tapijten. Dat is zijn hobby en hij probeert ook naar Tibet te komen om daar spullen te verzamelen. Daarna gaat hij door naar Birma, Laos, Vietnam etc. Hij denkt dat hij al met al 3 maanden op pad zal zijn. Hij woont in Antwerpen en heeft daar een soort museumpje aan zijn huis gebouwd. Ik heb zijn adres gekregen, dus ik ben benieuwd.

22:15, Kathmandu, hotel.
Zijn wezen eten in "le Bistro". Heb lasagne gehad. Daarna terug gegaan naar "In Himlaya" dakterras. Yoghurt met bananen gehad + soda/lemontea. Erg lekker. Heb wat kaarten geschreven naar Marieke en de ouders. Ben nu ook doodop, ga slapen.

verder naar "De Everest Trek" deel 2