Mauretanië, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Afrika

De autokrik

Mauritanië reisverhaal: verslag van een reis door Mauritanië

(tekst en foto: Frank van den Berge)

Ik ben vandaag vroeg uit de veren. Ik ben in Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië. Atar, niet ver van de grens van de officieel niet erkende Republiek Sahara, waarvoor vele Polisario-strijders het leven hebben gelaten, ligt rond de 450 km. verder. Deze afstand zal in één dag afgelegd moeten worden met een Peugeot-Familial, hét openbare vervoermiddel hier in dit West-Afrikaanse Sahara-land. Een soort kruising tussen een taxi en een minibusje. Met passen en meten kunnen met dit vervoermiddel negen personen vervoerd worden. Als ik mee wil zal ik dus met geduld op andere acht passagiers moeten wachten omdat anders de ritprijs veel te hoog zal uitkomen.

Rond de klok van zeven sta ik op een grote parkeerplaats, waarop veel taxi-eigenaren op klanten staan te wachten. Na een poosje rondkijken ontdek ik een witte "taxi" die vandaag richting Atar zal rijden. Met verheven stem noemt de chauffeur de naam van het reisdoel en na een uur is het gewenste aantal reizigers gevonden. Vijf mannen en drie vrouwen die graag op familiebezoek of voor business naar Atar willen. Allen hebben hun bagage bij zich en zo is men nog een half uur bezig om de koffers, tassen en levende have op het imperiaal van de auto te krijgen.

Ook in de auto komen koffers te staan zodat er nog net plaats overblijft voor de negen medereizigers. Mijn rugzak wordt tezamen met een zak vol sorghum en een baal rietstengels op het imperiaal vastgesjord. Dat wordt gedaan met heel wat aan elkaar geknoopte stukken touw. Mijn controle naar de degelijkheid van de bevestiging van mijn rugzak, ik wil niet graag in Atar aankomen zonder mijn twaalf kilo bezittingen, wordt me niet in dank afgenomen. Blijkbaar een niet op zijn plaats zijnde wantrouwen. Ik word direct door de eigenaar van de Peugeot op mijn plaats achterin op de derde bank van de auto gestuurd. Mijn medereizigers zijn het blijkbaar met de chauffeur eens want ook zij nemen hun plaats in op commando van de bestuurder.

Naast me komen prachtig geklede mannen zitten. Links van me zet zich een statige man in spierwitte kledij met een donkerpaarse shesh. Zijn shesh is een paar meter lange, smalle doek, die hij als een tulband om z'n hoofd heeft gedrapeerd. Zijn handen en ook z'n voorhoofd hebben bijna dezelfde kleur als z'n hoofddeksel. Zou de indigoverf van z'n doek nog steeds afgeven? Het staat hem in ieder geval niet slecht. Rechts van me gaat een man zitten die gekleed is in een lichtblauw gewaad. Op het hoofd heeft hij een soort fez. Voor me zit een rijtje vrouwen in zeer fel gekleurde gewaden van Afrikaanse batik. Op het hoofd dragen ze een gelijksoortige hoofddoek. Zij doen me denken aan Surinaamse vrouwen, "niet bang om kleur te bekennen".

Voorin zitten drie mannen en de chauffeur want die moet natuurlijk ook mee. Ik ben blij achterin te zitten vanwege de plaatsruimte maar tot mijn spijt zal ik niet veel van de omgeving kunnen zien door de kleine zijruiten. Uiteindelijk ben ik blij als de chauffeur de motor start en richting tankstation rijdt. Daar slaat hij de benodigde brandstof in en we verlaten Nouakchott. De reis kan beginnen.

Alhoewel ik in het begin constant op de gewaden van mijn bankdelers zit is er na een tijdje rust en stilte in de taxi. De chauffeur doet z'n best om toch nog op tijd in Atar aan te komen en rijdt op een bijna onverantwoordelijke manier over de weg. Er is gelukkig weinig verkeer maar wanneer er een tegenligger in aantocht is, dan houd ik mijn hart vast. Ik ben blijkbaar de enige die zich zorgen maakt. Niemand verroert een vin als de chauffeur de zandige berm inrijdt om een botsing te voorkomen.

In eerste instantie is de asfaltweg goed te volgen maar hoe verder we de hoofdstad achter ons laten hoe zanderiger de weg wordt. De aanhoudende wind stuwt constant zand op de weg en is er van het asfalt weinig meer te zien. Meermalen neemt de chauffeur omwegen, dwars door het zand, om slechte stukken te vermijden of om bochten af te snijden. Hij blijkt een zeer goede kennis van de route te hebben want met een omweg komt hij steeds weer op de hoofdroute uit.
Maar dan is de hoofdweg geblokkeerd. Op het deels onder het zand verdwenen asfalt staat een vrachtwagencombinatie dwars over de weg. Er naast staat al een tweede combinatie gereed om de inhoud over te laden. Ik neem aan dat de geslipte vrachtwagen er al een paar dagen staat. Dit is voor onze chauffeur weer een reden om het zand in te rijden.

En dan gaat het mis. De afstand door het zand om de vrachtwagens te passeren blijkt door onze taxirijder niet goed te zijn ingeschat. Twee meter voor het bereiken van het asfalt komt ons voertuig tot stilstand. De chauffeur probeert nog met veel gas uit het zand te komen maar de Peugeot zakt steeds verder in het zand weg. De koppeling doet niet meer wat er van verwacht wordt en dat betekent het einde van de rit. Onze chauffeur vraagt iedereen om uit te stappen en probeert nogmaals het zandgebied uit te komen. Dit heeft als gevolg dat de Peugeot nog dieper in het zand weg zakt. Van de wielen is nu niet veel meer te zien. Onze chauffeur geeft uiteindelijk de moed op. Het is nu aan Allah om met een oplossing te komen of hulp te sturen.

Daar blijkt iedereen het over eens te zijn. En zo zitten we een half uur op z'n hulp te wachten. Als enige niet-islamiet ben ik overgeleverd aan de bijna apathische houding van mijn medereizigers. Alhoewel ik uit ervaring oplossingen voor het probleem ken heb ik het idee, dat de chauffeur niet gesteld is op mijn inmenging, uitgaande van de ervaring, die ik met hem had, een paar uur geleden bij het controleren van het vastbinden van de bagage op het imperiaal. Mijn handen jeuken om de auto weer op het twee meter verder liggende asfalt te krijgen.

Alhoewel mijn hulp geenszins gevraagd wordt neem ik toch het heft in handen. Ik vraag de chauffeur om een schep. Die blijkt hij niet in de auto te hebben, maar verderop worden heel wat scheppen gebruikt om de gestrande vrachtwagencombinatie uit het zand te krijgen. Uiteindelijk haalt onze chauffeur bakzeil en vraagt bij de drukdoende "Mauren" bij de twee combinaties een schep te leen. Behalve een schep is er een autokrik nodig. Weer stel ik hem een vraag. "Heeft onze Peugeot een autokrik?" Daarop antwoordt hij aarzelend bevestigend, maar hij geeft hem me niet. Op de vraag waarom niet, is z'n antwoord, dat een autokrik slechts dienst doet bij het wisselen van een band, die lek is en vervangen moet worden door een betere. Ik doe mijn best niet tegen z'n trots in te gaan en met voorzichtige bewoordingen probeer ik hem er van te overtuigen dat ik met behulp van een stevige ondergrond, in dit geval een schep en een autokrik de auto weer op het asfalt kan krijgen. Onder veel protest, zelfs van mijn medepassagiers, haalt hij vanonder z'n motorkap de autokrik.

En dan gebeurt er een wonder voor de ogen van de chauffeur en mijn medereizigers. Ik graaf een gat onder de Peugeot, ik leg de schep als harde ondergrond in het gat en plaats daar op de autokrik. Met wat moeite krijg ik beide voorwielen omhoog en vul de ontstane gaten met zand en wat stenen uit de directe omgeving. Dan laat ik de auto weer langzaam zakken en de voorwielen staan nu weer op normale hoogte boven het zand. Hetzelfde doe ik aan de achterkant van het voertuig en na wat inspanning staat de gehele auto op vrije hoogte.

Dan verzoek ik iedereen, die zich rondom de Peugeot bevindt, te duwen als de chauffeur langzaam gas geeft. Met vereende krachten wordt de Peugeot tot op het asfalt verplaatst en plotseling schiet onze taxi over het asfalt weg. Het leed is geleden want iedereen mag weer in de auto plaats nemen. En zo kunnen we onze weg richting Atar vervolgen. Iedereen komt gelukkig toch nog op tijd in Atar aan. Maar of de chauffeur in de toekomst mijn oplossing toe zal passen? Dat blijft voor eeuwig de vraag. Was Allah dan misschien toch aanwezig?

info@worldpictureservice.nl
www.WorldPictureService.nl