7 weken door Vietnam-Laos-Thailand

Laos reisverhaal: verslag van een reis door Laos

(tekst en foto's: Warre Schelfhout)

deel 1/3

Donderdag 11/11
Om 7u. zou er een bus vertrekken naar Lao Bao, dat is de grensovergang met Laos. Ik ben al voor 6u. wakker en dus heb ik tijd genoeg om rustig in te pakken en naar het busstation te wandelen. De bus vertrekt echter maar om 8u. en dan maakt ze nog verschillende rondjes in de hoofdstraat. Ik denk dat ik wel 5 keer het busstation en de markt gezien heb. Om 9u. zijn we dan eindelijk weg. De weg is tamelijk goed want ganse stukken zijn al vernieuwd. Na 1u.30 rijden zijn we in Lao Bao. Dan met een bromfiets naar de grens. Om de grens over te kunnen moet wat papierwerk gedaan worden. Mijn naam wordt mooi in enkele boeken geschreven en gecontroleerd.

Eens over de grens neem ik een bromfiets tot aan het eerste dorp waar een andere bus staat te wachten. De bus vertrekt om 10u.30 zegt men mij, dus is er nog tijd om iets te eten. Ik eet een soort cake en drink wat koffie. Deze is echter zo straf dat hij echt niet te drinken valt. Ik ga nog even naar het toilet en wanneer ik terug kom is de bus al vertrokken. Dat is de eerste keer dat ik meemaak dat een bus te vroeg vertrekt. Ik zie ze echter nog in de verte rijden en daarom besluit ik om er achterna te gaan met een bromfiets. Het lukt mij om ze in te halen en ik kan mee. Wat een aankomst in Laos bedenk ik me dan. De weg is hier veel slechter dan aan de Vietnamese kant. Op een bepaald moment is het stoppen geblazen want er is iets aan het voorwiel van de bus. Het wiel gaat er af en na een kwartiertje sleutelen en kloppen gaat het er ook weer op en zijn we weer weg.

Wat verder moeten we terug stoppen omdat er midden op de weg een vrachtwagen vast zit. We kunnen er met moeite langs omdat het slijkerig is maar met wat duwwerk lukt het. Rond 16u. ben ik in Muang Phin waar ik verder zou willen reizen richting Zuid Laos, meer bepaald naar Salavan. Ik probeer informatie in te winnen maar dat is zeer moeilijk omdat niemand hier Engels spreekt. Met wat vertaalwoordjes van mijn reisgids kom ik te weten dat er geen enkel vervoersmogelijkheid is naar Salavan, zelfs geen vrachtwagen of een paard. Een bus naar Savannakhet is er ook niet meer vandaag, dus zal ik hier moeten overnachten. Ik probeer ergens inlichtingen te krijgen over een slaapgelegenheid maar de mensen zijn hier echt niet vriendelijk. Ik had nochtans positieve geluiden gehoord over de mensen van Laos, maar hier valt het wel dik tegen. Ze hebben precies schrik van mij. Volgens mij zit het communistische systeem nog heel hard in hun hoofd geprent.

Na wat vragen krijg ik in een winkeltje de sleutel van het International Guesthouse. De naam doet veel vermoeden maar het is een betonnen gebouw dat volkomen onderkomen is. In de kamer staan enkele primitieve bedden en in een bijkamertje staat een soort half afgebroken toilet en een grote kruik met water. Hiermee zal ik het dus moeten doen. Verlichting is er niet en dus ga ik maar een kaars halen in het winkeltje. Ik moet dringend Laotiaans geld hebben en dus moet ik dollars zien te wisselen. Ze zeggen dat dit mogelijk is in een restaurant wat verderop. Wanneer ik vraag om de weg te wijzen dan gaat dat niet. Ze hebben geen goesting of ze willen niet denk ik. Ik zoek het dan maar alleen op en na het wisselen blijf ik er ook iets eten. Nog een wandeling en een biertje bij een straatkraampje waar ze ook niet erg veel woorden produceren en het is tijd voor mijn nachtrust in mijn guesthouse. Ik kan wel degelijk 'mijn' zeggen want ik ben er helemaal alleen. Mijn eerste dag in Laos valt eigenlijk wel wat tegen maar ik zie voor het eerst van mijn verlof een prachtige sterrenhemel en dat is dan ook al iets positiefs.

Vrijdag 12/11
Om 5u.30 word ik wakker van de radio want overal in de straten staan er luidsprekers opgesteld en blijkbaar is het hier de gewoonte om daar 's morgens nieuws, of noem het propaganda en muziek door te sturen. Rustig opgestaan en gaan ontbijten in hetzelfde restaurantje waar ik gisteren geld gewisseld heb. Je kan dit eigenlijk een soort baancafé noemen want er zitten ook nog enkele vrachtwagenchauffeurs te eten. Om 9u. is er een bus richting Savannakhet. Ze zit al goed vol en we moeten nog 160 km afleggen. Onderweg is het veel stoppen geblazen om passagiers in en uit te laten stappen. Van stopplaatsen hebben ze hier nog niet gehoord want soms stopt de bus op twee plaatsen die maar 100 m van elkaar verwijderd zijn.

De weg is erg zanderig dus is stof eten hier de boodschap, zeker wanneer je weet dat de ramen open staan voor de warmte en dat er ook wel eens tegenliggers kunnen passeren. Op een bepaald moment zit de bus zo vol dat er mensen op het dak tussen de eenden en de kippen moeten gaan zitten. Blijkbaar is er ook af en toe controle want op bepaalde plaatsen moet iedereen van het dak voor enkele kilometers. Ze hangen voor die korte afstand dan maar wat aan de deuren. We stoppen nog eens om te eten en om 15u. zijn we er. Snel een tuk tuk, een plaatselijke taxi op drie wielen, genomen naar een guesthouse. Ik zoek nog naar een bank om geld te wisselen maar die zijn reeds gesloten.

Dan maar in het guesthouse wat cash geld gewisseld. Het is dan de hoogste tijd om eens een rondwandeling te maken door het stadje. De Mekong is hier de grens met Thailand maar dat land zal voor later zijn. Er staan nog veel oude koloniale Franse huizen in het centrum. Ook allerhande handelaars hebben hier hun stek gevonden vanwege de handel met Thailand natuurlijk. Nog snel een wasje om al het stof te verwijderen en dan iets gaan eten.

Zaterdag 13/11
De bus naar Pakse die ik vandaag moet nemen vertrekt om 6u en daarom ben ik reeds om 5u.45 bij het busstation. Bijna de helft van de bus zit vol met toeristen die dezelfde richting uitgaan. In het begin is de weg nog uitstekend maar na een 20-tal kilometers zijn er werken aan de gang. Ze zijn de weg volledig aan het heraanleggen en overal worden nieuwe bruggen gebouwd. We moeten vanwege die werken meer naast de weg rijden op een verhard pad. Soms loopt dat pad meer dan 100 m van de normale weg vandaan. Het is dus vandaag weer stof slikken, zeker wanneer je op een slechte plaats zit, namelijk achteraan in de bus.

Na een drink- en plasstop ga ik op het dak zitten in de hoop op minder stof. Het uitzicht is er ideaal en de stoftoevoer miniem maar spijtig genoeg kan ik deze situatie niet lang behouden want het begint serieus te regenen. Dan maar terug de bus in. Om 15u.30, dat is zowat 4u. later dan ze beloofd hadden, zijn we in Pakse.

Met enkele andere toeristen neem ik een tuk tuk naar het centrum en samen met een Fransman neem ik een kamer. We spreken af om de stad te gaan verkennen en iets te gaan eten. We belanden in een restaurantje waar je een soort visfondue kan eten. Je moet zelf je groenten en je vis koken in een pot op je tafel. Wanneer we naar het hotel terugkeren komen we voorbij een openluchtparty. Mensen zitten te eten op de stoep en in de voortuin. We worden vriendelijk uitgenodigd op het feestje en mogen de ganse avond mee eten en drinken. We moeten natuurlijk onze danskunsten tonen door mee te doen aan een typische Laotiaanse dans. Het lijkt meer op een volksdans want er worden twee cirkels gevormd met de mannen binnen en de vrouwen buiten en men beweegt stilletjes voort en draait wat met de armen. Je mag elkaar blijkbaar ook niet aanraken. Het is iets heel speciaals voor mij. De tijd vliegt voorbij en van al dat dansen en drinken word je moe en zat tegelijkertijd en dus komt het moment eraan om de terugweg naar het hotel te zoeken.

Verkoopster van kaarsen

Zondag 14/11
Gisteren heb ik weer geen geld kunnen wisselen en op zondag zijn de banken ook toe dus zal dat probleem morgen opgelost moeten worden. Ik plan samen met de Fransman een bezoek aan de Wat Pu tempel. Daarvoor nemen we om 8u. de boot naar Champasak waar de Fransman blijft logeren. Samen met een ouder Amerikaans koppel en nog een Engelsman, die ook op de boot zaten, nemen we een tuk tuk naar de tempel. Gelukkig zijn we hier vroeg in de ochtend en zijn er nog niet te veel toeristen. De oudste delen van deze tempel dateren uit de 6de eeuw en dat is er duidelijk aan te zien want veel staat er niet meer van recht. Je krijgt wel een goede indruk van hoe groot het hier vroeger moet geweest zijn.

Rond de middag nemen we dezelfde tuk tuk terug naar Champasak. Ik eet wat rijst met groenten in een restaurantje en besluit om de terugweg te voet te doen. Niet de ganse terugweg want dat is meer dan 50 km, maar een wandeling tot aan de hoofdweg zo'n 10 km verder zie ik wel zitten. Na 5 km moet ik een overzet nemen. Het is een soort catamaran bestaande uit 2 bootjes waarop een plank gesjord is. Zo kan men ook bromfietsen over de Mekong zetten. Na de overzet is het nog 5 km naar de hoofdweg waar ik wacht op een bus. Veel verkeer is hier niet maar op het kruispunt waar ik wacht zijn wel enkele winkeltjes waar je een frisdrank kan kopen en zitten ook enkele vrouwen die verse vis verkopen.

Plots stopt er een pick-up met Laotianen die vis komen kopen en ik vraag of ze soms naar Pakse moeten en een plaatsje vrij hebben. Ze maken er geen probleem van dat ik achteraan in de laadbak ga zitten en ik moet voor de rit niets betalen. In Pakse loop ik nog even een museum binnen waar wat lokale geschiedenis te zien is en daarna keer ik terug naar het hotel. Wanneer ik daarna iets ga eten kom ik terug de Engelsman van vanmorgen tegen en dus delen we samen een tafel.

Busstation van Pakse

Maandag 15/11
Wanneer ik even terugblik op mijn vorige dagen dan besef ik dat ik om vanuit Hanoi tot Pakse te geraken, vijf dagen op de bus gezeten heb. Om nu van hieruit in Vientiane, de hoofdstad te geraken zou ik terug twee dagen moeten bussen en dat zie ik momenteel niet goed meer zitten. Te veel is te veel vind ik en het moet natuurlijk nog een beetje verlof blijven ook! Een vliegtuig lijkt me de beste oplossing en daarom ga ik naar het bureau van de enige binnenlandse vluchtmaatschappij om voor 95 dollar een ticket te kopen. Dan nog vlug naar de bank om geld te wisselen. Ik zie hier mensen met plastiek zakjes vol geld lopen. Het grootste biljet is namelijk 10000 kip en dat komt ongeveer overeen met 50 Bf.

Je kan al bedenken wanneer je een grote som moet betalen, hoeveel briefjes je nodig hebt. Ik check ook nog in een ander hotel in omdat dat de helft goedkoper is en er hangt ook zo geen muffe vochtige geur. Voor vandaag staat er nog een daguitstap naar het Bolaven plateau op het programma en daarvoor neem ik eerst een tuk tuk naar het busstation. Het plateau is bekend om zijn koeler klimaat en ligt ten oosten van Pakse. Er wordt onder andere veel koffie verbouwd maar ook bananenplantages kan men er vinden. Het centrale dorp is Paksong en dus neem ik een pick-up naar daar. Ik loop wat rond in het dorp waar een marktje is. Sommige mensen dragen hier mutsen en sjaals alhoewel het hier naar Belgische normen niet echt koud is.

Ik krijg onderweg zelfs wat bloemen van enkele kinderen en ik vraag in een guesthouse de weg naar Taat Fan. Dat is een waterval die hier in de buurt moet gelegen zijn. Men vertelt mij dat ik daarvoor 12 km terug in de richting van Pakse moet. Met een Pick-up kom ik er. Rond de waterval, die eigenlijk bestaat uit twee parallelle watervallen van 120m, worden zelfs chalets gebouwd voor een guesthouse. Ik maak nog een praatje met een man die op een koffieveld aan het werken is. Hij is ooit nog in Brussel geweest voor een koffiecompagnie. Daarna neem ik terug een Pick-up naar Pakse. Voor de laatste kilometers neem ik nog een tuk tuk waarbij ook nog een bromfiets moet. De twee meisjes die er mee reden hadden namelijk platte band.

Ik loop nog even door de stad naar de grootste tempel en daarna wandel ik nog naar de voorlopig enige brug over de rivier. Hier staan ook de enige verkeerslichten van de stad en die worden dan nog handmatig bediend door iemand die in een hokje zit aan de rand van de weg. In een parkje wordt een openluchtfilm gedraaid. Ik denk dat het een soort opvoedende film is over het ideale gezin maar eerlijk gezegd weet ik het ook niet perfect. Men gebruikt twee aftandse projectors en het beeld is verre van perfect. Eigenlijk vind ik het wel ongelooflijk en ik kruip dan ook gelukkig in mijn bed.

Dinsdag 16/11
Om 6u. rustig opgestaan om met een tuk tuk naar het busstation te rijden waar ik een bus neem voor alweer een dagtrip. De bestemming is het Tadlo Resort, dat is een rustig plaatsje met een guesthouse en enkele bungalows rond een brede waterval. Op de bus zit een Laotiaan naast me die probeert Engels te spreken. Hij brengt er spijtig genoeg niets van terecht maar hij blijft maar proberen. Echt vermoeiend is het vind ik. Om 10u ben ik bij de waterval en het is er echt rustig. Ik neem enkele foto's en wandel via een wegeltje stroomopwaarts.

Ik kom nog bij een volgende waterval die nog groter en breder is. Voor de terugweg verkies ik langs de oever van de rivier te blijven maar uiteindelijk is het zo een geklauter over rotsen dat het te gevaarlijk wordt en ik moet dus ofwel terug, ofwel door de brousse omhoogklimmen. Ik besluit om het laatste te proberen en alhoewel het niet gemakkelijk is, lukt het me. Ik zeg in ieder geval proficiat tegen mezelf en wandel terug via de normale weg. Terug bij de eerste waterval staan daar twee olifanten waar je een tochtje mee kan doen. Dat is voor echte toeristen vind ik en dus sla ik die activiteit maar over.

Voor ik terug naar de bushalte ga verorber ik nog een ijsje met vers fruit. Bij dit zonnige weer is dit natuurlijk geweldig. Bij de bushalte aangekomen ontmoet ik nog enkele andere mensen waaronder een Waals koppel. We proberen eerst nog al liftend terug te geraken maar uiteindelijk nemen we toch de bus. Het is dezelfde bus als die van de heenweg. Blijkbaar doet die één rit per dag. 's Avonds ga ik terug rijst met groenten eten en samen met een Nederlander die reeds drie jaar van huis is drink ik nog een pintje. Hij werkt ongeveer zeven maanden per jaar als duikinstructeur in Maleisië en dan kan hij in het laagseizoen voor vijf maanden rondtrekken.

verder naar "7 weken door Vietnam-Laos-Thailand" Laos deel 2