Polynesië, Cook Samoa Fiji ,informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's

Hardblauwe zeesterren op Rarotonga

(tekst en foto's: Daniëlle & Nardo)

Op weg naar Australië maken wij een 3-daagse tussenstop op Rarotonga: één van de Cook-eilanden. De Cook-eilanden horen bij Nieuw-Zeeland, dus alleen Air New Zealand landt en stijgt hier op. We maken eerst nog een tussenstop van een uur op Tahiti, waar we onthaald werden door bloemenmeisjes en live-joekelele muziek; een welkome onderbreking. 2 en een half uur vliegen later, om 6 uur plaatselijke tijd, landden we op Rarotonga. Totale reisduur vanaf onze voordeur tot aan ons huisje: precies 36 uur! Toch waren we te nieuwsgierig om te gaan slapen. Koffie gezet, en ademloos genoten van de zonsopkomst aan het strand...

Foto's gemaakt, gedoucht, en om 8 uur aan het tropisch ontbijt van verse papaya, ananas, mango, meloen, allemaal uit de tuin. In onze strandvilla met rieten dak zijn overal verse bloemetjes rond- gestrooid, en op ons bed liggen 2 zware, handgemaakte bloemenkettingen. Uitzicht op zee, helemaal geweldig! Naar een scooterverhuurbedrijf gelopen en een scootertje gehaald. Kunnen we meteen alvast wennen aan het links-rijden! Boodschappen gedaan, factor 35 gehaald en de eerste foto's laten ontwikkelen. In ons huisje verse vis gegeten, en om 2 uur 's middags toch maar eventjes gaan liggen... werden om 2 uur 's nachts pas weer wakker! Oops...

Gelukkig hadden we boodschappen in huis, want toen we wakker werden hadden we flinke trek. Nardo om 2 uur 's nachts een heerlijke pasta in elkaar geflanst, die we met smaak opaten. Dit bedoelen ze dus met een jetlag! Om een uur of 6 zijn we in onze mooiste kleren naar het strand gegaan. Daar, bij het krieken van de dag, elkaar eeuwige trouw beloofd. De bloemenkransen vervingen de ringen. Deze hebben we bij de belofte bij elkaar omgehangen, met de Grote Oceaan als stille getuige. Tijdens de terugwandeling over het strand hebben we onze kransen ineengestrengeld erin laten wegdrijven. Super romantisch!

Na weer zo'n vitamine rijk ontbijtje, zijn we het eiland gaan verkennen. De doorsnede van dit eiland is 32 km. Met de maximum snelheid in acht genomen (40 km/h), heb je in een uur of 2 de hele rondweg afgelegd. Natuurlijk zijn wij te pas en te onpas gestopt om prachtige foto's te maken. De rondweg raakt zowat het strand, dus je hebt de hele rit een schitterend uitzicht op de oceaan. Om Rarotonga heen ligt een ondiep zee-gedeelte, dus de branding ligt zo'n 100 meter uit de kust. Vanaf de lucht gezien geeft dat zo'n mooie turquoise ring om het eiland heen. Het water lijkt die kleur ook echt te hebben: bij iedere golfslag in de branding, kleurde het witte schuim lichtblauw. Echt amazing! Het strand roomwit, omzoomd door palmbomen... Eén grote bewegende ansichtkaart, waar je met je blote voeten zo kunt inlopen...

Ergens zijn we ook een weg naar het midden van het eiland ingereden. Dat bestaat uit vulkanen, jungle en vrijwel onbegaanbare wegen. Met ons scootertje zijn we onvoorstelbaar ver landinwaarts gekomen! Ooit een knalgele scooter in de jungle gezien? Alle rotsen, stenen, kuilen, omgevallen kokosnootbomen, kokosnoten, watergeulen, en bochtige paden van kiezels trotserend? Dat moet dan Nardo geweest zijn: Rarotongaanse stuntrijder van het jaar!! Eind van de middag bij ons huisje nog even de oceaan ingegaan. Dat kan hier niet blootsvoets, overal zie je, dwars door het heldere water heen, zee-egels, hardblauwe(!) zeesterren, en (scherp) koraal. Prachtig om te zien, en tot aan de branding onze ogen uitgekeken door onze charmante duikbrillen (na bekomen te zijn van een lachstuip...wat zie je d'r uit met zo'n ding op je hoofd!! Maar natuurlijk dank aan lieve Jacques en Miriam, voor het uitlenen van hun snorkelsets aan ons). Om een uur of zeven 's avonds (alweer 17 uur op...) werden we toch wel weer een beetje moe...en wilden we even 2 uurtjes tukken... wekkertje gezet op 9 uur...maar nee hoor...weer niet gelukt. Om 3 uur 's nachts was het weer zover: klaarwakker. Weer de zonsondergang gemist...

Donderdag 4 nov. We hebben een beetje pech met het weer. Vannacht werden we wakker van een tropische regenbui van een paar uur...HARD!!! Dan valt er net zoveel regen als gedurende de hele herfst in NL! Ongelooflijk. Ook overdag is het bewolkt en valt er zomaar ineens een grote hoeveelheid water naar beneden. Snel schuilen, en 5 minuten later is het weer droog. Het blijft wel gewoon tussen de 20 en 25 graden, dus alles is ook zo weer droog. Weer lekker over het eiland gereden, en wat gewinkeld. Een prachtig masker gekocht met beschilderde Maori-tekens... ook echt handig om nog 5 weken mee te sjouwen, maar TE mooi om hier achter te laten. Er zit hier ook een Maori tatoo-shop, die echt prachtige authentieke tatoeages maakt. Gewoon uit de hand, dus niks geen print overtrekken. Je zegt gewoon wat je waar ongeveer wilt, en hij begint gewoon te tekenen. Voor ons dus niet zo gewoon! Wil er eigenlijk wel een op m'n voet...

Later in de middag teruggegaan, maar toen was hij alweer dicht. Misschien een teken om het niet te doen. Het is onze laatste dag op Raro, vandaag hebben we veel foto's gemaakt van de plaatselijke bevolking en hun golfplaten huisjes. Het lijkt heel armoedig, maar als je je bedenkt dat de temperatuur op dit eiland nooit onder de 20 graden komt, is het misschien ook onzinnig om geld aan je huisvesting te besteden. Tropische stormen daargelaten, want die heb je hier wel. De bevolking van dit eiland maakt echt indruk op ons. Ze lijken allemaal op elkaar! En dan niet omdat ze werkelijk allemaal bloemen dragen (achter hun oor, rondom hun hoofd of om hun nek), maar ze hebben allemaal dezelfde gelaatstrekken. Soort kruising tussen Indianen en Eskimo's. In Walt Disney films tekenen ze vaak deze koppen. Ook zijn ze allemaal dik of mollig. (Later op onze reis leerden we dat NZ het slechtste, vetste vlees naar de eilanden stuurt. Bovendien liggen de supermarkten nu vol met westers voedsel, en dat is nu eenmaal slechter dan hun oorspronkelijke dieet van vruchten, rijst en vis.) Overal waar we rijden ruiken we vleugen van zwaar geurende bloemen, die vind je dan ook overal om je heen. 's Avonds meegedaan aan een BBQ op het strand bij onze eerste sunset, maar die was door de bewolking niet zo kleurrijk. Jammer.

Daarna, om 9 uur, werden we gedropt op het vliegveld van Rarotonga voor het vervolg van onze vlucht... Een verhaal apart. De luchthaven op Rarotonga blijkt uit niet meer te bestaan dan een puntdak op palen, waar de wind vrolijk doorheen waait. Er staan een stuk of wat stalen banken, en daar brandt (nog) wat licht. De rest is donker. We leggen onze rugzakken op een van de banken, en kijken wat verloren om ons heen. Geen monitoren met vluchtgegevens. Geen personeel om iets aan te vragen. Geen overige passagiers. Just us.

Wel staan er een frisdrank- en een snoep- automaat. Als deze het niet doen, moeten we ene George bellen, staat er op een briefje dat met plakband op de automaat zit geplakt. Compleet met 06-nr. Plotseling komt er toch wat personeel (in uniform van blauwe korte broek met witte kniekousen) ergens uit een deur. Deze wandelen onze kant op, onder het puntdak, openen een deurtje van een soort schakelkastje en...doen ook het laatste licht uit. De dienst zit erop. Iedereen naar huis. Het is dan net 21:30 geweest, en wij zouden pas om 01:15 gaan vliegen. Dachten we...

Op de banken af en toe een half uurtje slaap gepikt, maar je ligt nou niet echt lekker op zo'n bank. Bovendien waait het er flink, en liggen al onze bezittingen om ons heen...Ideale omstandigheden voor een ontspannend slaapje! Om kwart voor 1, een half uur voor vertrek, ziet Nardo het somber in. "Dit kan helemaal niet. Hier komt helemaal geen vliegtuig. Om ons 2 op te halen zeker..." Uiteindelijk bleek dat het vluchtschema op 1 november was veranderd (3 dagen geleden), naar 03:50...maar die vlucht had vertraging opgelopen in de USA...dus om 5 uur 's ochtends gingen we eindelijk de lucht in. In totaal hebben we dan 8 uur op dit vliegveld rondgehangen, en eigenlijk weer een nacht overgeslagen.

Opgehaald door Air New Zealand, en die vliegen via...juist: Auckland (NZ). Tot overmaat van ramp vliegen we ook nog terug in de tijd; in de bijna 5 uur naar Auckland moest ons horloge een paar uur terug, en na de bijna 4 uur durende vlucht naar Sydney, weer 2. Zo komt de dag natuurlijk nooit om! Wel passeren we de "date-line", en zo komen we op 5 november aan in Sydney, Australië, en zijn we alweer 35 uur op...