Australië, informatie over reizen en vakantie, reisverhalen, reisverslagen, info, foto's

In een Doors-camper langs de oostkust

(tekst en foto's: Daniëlle & Nardo)

deel 2/2

Woensdag 17 november
Om 7 uur zou onze 4x4 Toyota Hilux 2.8D klaarstaan, dus weer vroeg uit de veren. Totaal ander ritme dan thuis, maar het bevalt ons prima! Alle potten, pannen en slaapspullen uit onze Wicked overgeheveld naar onze pick-up. Waarom zou je camping-gear huren als je alles uit je camper kunt halen?! Weer een tip te pakken. Tent kregen we er gratis bij. Nog een videofilmpje over het hoe & wat in een 4x4 gezien, dus helemaal up-to-date op weg naar de pont: die vertrekt vanaf het strand, dus we konden onze videopresentatie gelijk toepassen! De pont weer afrijden werd pas echt leuk: je staat direct in het mulle zand! Onze Wicked had meteen tot aan z'n assen vastgestaan!

Vol enthousiasme begonnen aan de toegangsweg van 35 km. Er was ons verteld dat we daar toch wel 3 uur(!) voor moesten uittrekken. Dat leek ons wat overdreven, maar dat was het dus niet! Er zou bij dit eiland eigenlijk zo'n achtbaanbordje moeten staan: niet toegankelijk met rug-, nek- of hartklachten. Je wordt echt uren door elkaar gerammeld! Je rijdt door de bush, in alleen maar pure natuur, en af en toe kun je even op adem komen bij de helderste meren die je ooit gezien hebt. Oogstrelende plaatjes, een verkoelende duik, een pick-nick, om daarna weer fijn verder te hossen! Helaas hadden wij (natuurlijk) pech met het getij, wat inhield dat het nóg 2 uur duurde voordat het eb was, en we eindelijk over het strakke strand konden rijden, langs de oceaan: een verademing!

Op het strand ligt The Maheno; een in 1935 aangespoeld wrak, half vergaan. Ik heb me laten
vertellen dat via dit schip de Dingo's (wilde honden) op Fraser Island zijn beland. Inmiddels zijn er heel veel, maar wij hebben er maar eentje gezien. Jammer of mazzel? Vlakbij The Pinnacles (zandrotsen in allerlei kleuren) een slaapplekje in de duinen gevonden. Nardo zette de pick-up onder een boom, waar hij het muskietennet inhing en over de laadbak spande. We hebben bedacht om in die bak te gaan slapen, hoog boven de grond: Dingo-proof! Nadat ik heerlijk geurende kippenpootjes had gebakken (geen Dingo gezien), onder de sterren in de buitenlucht veilig in slaap gevallen bij het geruis van de oceaan.

Donderdag 18 november
Van half 6 tot half 10 zou het eb zijn, dus om 5 uur op om toch wat km's over het strand te kunnen rijden. Om 8 uur waren we helemaal alleen met z'n tweetjes bij Lake Birrabeen: wit zand, zoet water, zon, dan waan je je toch wel in het paradijs. Heerlijk gezwommen en genoten van de geluiden van de natuur: vogeltjes, kabbelend water. Fraser Island is in 1 woord: onbeschrijfelijk!
(Helaas stond ons daarna weer die hobbelweg van 3 uur op weg naar de pont te wachten.)
Ondanks de vermoeiende rit in de verzengende hitte op Fraser, onze pick-up ingeleverd en met onze Wicked doorgereden naar Bundaberg. Vlak voor er een enorme stortbui losbarstte, stonden wij netjes op een campingplekkie voor een welverdiende nachtrust.

Vrijdag 19 november
De volgende stop is Cape Hillsborough: 700 km verderop. Dat wordt dus óf 2 saaie auto-dagen, óf 1 hele flinke, met een dagje extra aan het einde van de rit. Cape Hillsborough is een camping in een National Park, vol met wildlife en aan de oceaan. Toen wij de camping opreden, zagen we de kangeroes al op het veld zitten: vader, moeder, kind. Huppelen hier gewoon rond! 's Avonds gegeten in het campingrestaurant en toen het strand op, op zoek naar eitjesleggende zeeschildpadden. Helaas was het eb, en dan moeten ze te ver lopen hè? Heb echt pech met het getij iedere keer. Terug op de camping zag ik 3 possums! Weer een nieuw Australisch beest! Snel Nar gehaald, want die lag al op tuk, en zeker een uur al fotograferend met deze beestjes doorgebracht. Ze lijken een soort kruising tussen een eekhoorn en een rat, heel schattig. Ze zochten eten op de BBQ-plaats op de camping en ze klimmen in bomen. Eentje beet zachtjes in Nardo's vinger!

Zaterdag 20 november

Vandaag een rustdag op deze natuurrijke camping vol kalkoenen, vogels, kangeroes, possums en wie weet wat nog meer! Aan het eind van de middag een bushwalk gedaan door het aangrenzende regenwoud. Veel grote hagedissen gezien! Toch merk je goed dat we Nederlanders zijn: om de haverklap leun je tegen een boomstam (terwijl hier de meest dodelijke spinnen leven) of stap je ergens overheen (dito slangen). Over de rotsen aan het strand teruggeklauterd en een pizza gehaald bij het restaurant. We koken minder dan we van plan waren. 's Avonds samen op zoek naar de zeeschildpadden, maar weer bij eb. De maan is nu bijna vol, dus er scheen een prachtig licht over ons. Zó fel...je zag zelfs schaduwen! Heel bijzonder, om zo in het donker in het licht te lopen.

Zondag 21 november
Vandaag hoeven we maar 2 uurtjes te rijden: naar Airlie Beach, startpunt van onze zeiltocht naar de Whitsunday-Islands! Volgens plan zouden we dan morgenochtend met een 3-daagse zeiltocht vertrekken, maar we kunnen vanavond al mee! Mooie, luxe boot met maar 12 passagiers en 2 crewleden. Om 7 uur 's avonds uitvaren, dus morgenochtend, als alle andere boten nog moeten vertrekken, liggen wij al bij de eilanden! Gelukstreffer. De middag doorgebracht in Airlie: toeristisch dorpje met veel winkeltjes en uitgaansgelegenheden. Bij een drogist m'n anti- zeeziek-pilletjes ingeslagen! Wat boodschappen gehaald voor op de boot (BYO), en om 7 uur bij de haven. De boot is prachtig; The Madison, en we worden ontvangen met klassieke muziek.
Het is al donker als we uitvaren, een leuk gezicht met al die lichtjes. We hebben een hut met een aardig jong duits stel, verder zijn er nog 2 duitse jongens, 2 engelse meiden, een noors en een amerikaans stel. Een leuke verzameling! De crew bestaat uit Roger, de skipper (een ouwe zeerot met geweldige verhalen over allerlei bestemmingen op deze aardbol), en Aaron, first mate (een vreemde voge: een goedzak die ongelooflijk smerig bleek en tevens onze kok) Beiden overigens van origine Nieuw-Zeelanders (Kiwi's). Sunset op zee, en na 2 en een half uur varen, gaan we bij een lagoon voor anker.

Maandag 22 november
Om 5 uur luidt Roger de scheepsbel zodat we de zonsopgang niet missen! Mooi plaatje weer. Na het ontbijt: snorkelen! We zien gelijk f@#*cking grote vissen die direct naar de boot toe zwemmen. Je kunt ze net niet aanraken. Ze zijn zo'n 80 tot 100 cm lang, en een kilo of 10/15 zwaar. Echt groot! Verder gevaren, lunch, en weer naar een mooie snorkel/duikplek op het Great Barrier Reef. Hier lag een boot voor anker vanwaar je kon duiken. Nardo en ik wilden wel een introductieduik doen, dus werden we daar met een bootje naartoe gebracht. Na wat uitleg en de noodzakelijke oefeningen zowel boven als onder water, waren we klaar voor onze eerste echte duik. Tot zo'n 10 meter diep gedoken, 30 min. lang! En wat je dán ziet...Finding Nemo gezien? Daar zwem je dus tussen. Onvoorstelbaar! Je zwemt in één groot aquarium! Allerlei koraal en vissen in de gekste vormen en kleuren...Wát een ervaring! Nou schijnt dit rif één van de mooiste duikplekken ter wereld te zijn, dus voor een introductieduik in 26 graden warm water was dit wel een aardige denk ik. Terug op onze eigen Madison, gingen we nog een uur of 3 varen. Er begon vanalles en nog wat te stinken in de "gully" (kombuis): viezerik Aaron aan het werk. Dinner was fine, though.

Dinsdag 23 november
Na het ontbijt werden we met het motorbootje telkens met 4 weggebracht, en gedropt op een eiland. Er is ons verteld hoe we ongeveer moeten lopen, en hoe laat we weer terug op het strand moeten staan om opgepikt te worden, voordat het eb is.

Na een korte wandeling komen we aan op Whitehaven Beach: al jaren in de top 3 Mooiste Stranden ter Wereld. Het strand is witter dan wit, de zee is doorzichtig turquoise. Het talkpoeder-achtige zand piept onder onze voeten. Het water is warm, dus we wachten niet lang met zwemmen. Jammergenoeg zitten hier wel dodelijke stingers (tentakelkwallen), dus moeten we een stingersuit aan. Een soort turnpakje, en na wat hilarische danspasjes, gingen we dan toch te water! Ondanks de bewolking is het water intens blauw. Ik wil dit plekje nog wel eens zien onder een stralende zon!

Wat uurtjes later werden we weer opgehaald door het motorbootje en stond de lunch klaar. De bewolking zet door, en af en toe valt er een buitje. Ook staat er inmiddels een straf windje: zo'n 22 knopen zegt Roger, terwijl hij heftig aan het roer draait. De pillen doen hun werk. Afgelopen nacht was het erg warm in onze kajuit, dus Nardo en ik besloten om lekker onder de sterren op het dek te gaan slapen. Ging goed tot een uur of 4, toen moesten we halsoverkop matras, dekens en kussens bijeen graaien omdat het begon te gieten! In onze warme kajuit verder gepit.

Woensdag 24 november
Volgende ochtend weer een stralende zon, en tijdens het ontbijt op het dek, zag ik ineens een zeeschildpad z'n koppie opsteken! Hij verkende ons zeker een keer of 3! Dat zie je dan gewoon aan je voorbij trekken...echt geweldig! Even later legden we aan voor de laatste, en absoluut de allermooiste snorkelsessie. Er ligt hier zóveel koraal, zó dicht onder de oppervlakte, dat je moet opletten dat je het niet met je flippers kapot slaat. Ik had een klein zakje met doperwtjes meegenomen, die ik onder water leegschudde. De erwtjes zweefden door het water, en werden één voor één -als in slow motion- door de mooiste vissen opgegeten. En wij allemaal met onze duikbrillen onder water toekijken. Amazing.

Het koraal wordt hier door de zon beschenen, en heeft de mooiste kleuren. Het ligt hélemaal vol! Allemaal grillige vormen: takjes, ademende anemonen... je weet echt niet wat je ziet. Als klap op de vuurpijl lokte de skipper een hele grote vis naar de boot, die Nardo met zijn hand aangeraakt heeft! Een vis van zomaar 100 kilo! Circa 1 meter(!) lang, maar ook zo'n 60 cm hoog, in olie-achtige kleuren. Onvoorstelbaar. Toen werd het tijd voor de terugtocht naar Airlie Beach: heftige wind, dus écht zeilen! De boot kantelde zomaar 45 graden in de ruwe zee. Volledig hangend op één zijkant; een boot van 15 meter lang. Waanzinnig! Na aankomst nog wat foto's van ons gezelschap gemaakt en afscheid genomen. Gezellig geweest!

Meteen weer in onze Wicked gesprongen en er nog even 200 km uitgeperst naar Townsville.
Het plan is om dan morgen nog 'maar' 4 à 500 km over te houden, zodat we dat op één dag kunnen doen. Als dat lukt, zijn we 2 dagen ingelopen op het reisschema, en houden we op het eind nog dagen over voor een krokodillenfarm en Daintree Rainforest/Cape Tribulation. Op de camping in Townsville, viel het me op dat hier zulke grote vogels rondvlogen: bleken onwijze vleermuizen te zijn! Echt huge! Hangt er ineens weer zo'n beest van 20 cm op z'n kop in een boom! Toen er eentje over ons heen vloog, scheen Nar z'n zaklamp omhoog... breed! Spanwijdte van die Dracula-cape zomaar 50/60 cm. Ze hebben haartjes op hun kop, en inmiddels weten we dat we de Black Flying Fox hebben gezien. Wij noemen het een vleermuis, in het engels noem je ze een vliegende vos, maar in werkelijkheid blijken ze DNA te hebben dat overeenkomt met dat van de Madagascar aap. Eigenlijk dus vliegende aapjes! Leuk hè.

Donderdag 25 november
Lange rij-dag voor de boeg. Eerst zo'n 200 km naar Innisfail over de Bruce Highway. Het landschap is hier duidelijk droger, we zien grote vlaktes met geel, uitgedroogd gras en grillig gevormde, kaalverbrande bomen aan ons voorbijschieten. Af en toe zo'n onbewaakt spoorwegovergangetje of een metalen windmolen in the middle of nowhere. De hitte straalt je tegemoet. Felle zon, weinig overig verkeer: hier herkennen we het Australië uit de boekjes, maar het zou later op de dag nog veel herkenbaarder worden.

Vanaf Innisfail zo'n 250 km landinwaarts gereden. Voor het eerst deze vakantie, wijken we van
de oostkust af. Een side-trip gemaakt naar Wallaman Falls: de langste single-drop (1 stroom)
waterval van Oz: bijna 300 meter! Het weggetje ernaartoe was dwars door een regenwoud;
het landschap verandert voortdurend. Toen we de weg insloegen, stond er een bord: CAUTION CASSOWARIES. STAY IN VEHICLE. DO NOT FEED. (LET OP: CASSOWARIES, BLIJF IN DE AUTO, NIET VOEREN)

De Cassowarie is een bijna uitgestorven vogel van ongeveer 2 meter hoog. Hij overleeft al 15 miljoen jaar; een volwassen cassowarie heeft geen natuurlijke vijanden, op de auto na. Ze hebben lange poten met 3 dikke tenen, met daaraan een lange, dolkachtige nagel. Een cassy in het nauw, begint met die poten te trappen. Ze zien er heel prehistorisch uit, met een lange, felblauwe hals en zwarte haren in plaats van veren. Kortom, een beestje om serieus te nemen. En toen lag er een boomstam dwars over de weg. Geloof me, dan is het best spannend om je veilige campertje te verlaten! Omgeven door allerlei geluiden uit het woud, de stam aan de kant geschoven. Geen cassy gezien, toch ook wel een beetje jammer.

Na dit avontuur zijn we dieper het land ingereden, en wat we toen te zien kregen: rood zand! Om de 50 km een 'dorpje' van 10 huizen en een benzinepomp, en verder wezen slechts de schoolbushaltes op leven tussen de dorpen in. Arme kids. De weg werd steeds smaller; uiteindelijk reden we op een smalle strook asfalt, met links en rechts rood zand om op uit te wijken. En dat moesten we, want dit smalle strookje weg moesten we delen met ROADTRAINS! Vrachtwagens tot 50 meter lang!!! Die wij tegen kwamen waren ongeveer 40, dus dan ga je wel netjes even aan de kant. Ze hebben grote bull-bars voorop (net als de meeste personenauto's die hier rondrijden), waarmee ze het wildlife van de weg scheppen. Jammergenoeg hebben we hiervan veel dood bewijs zien liggen. Het laatste stuk naar Undara was alleen nog maar op rood zand, geen asfalt meer, omgeven door gombomen en enorme termietenheuvels. We kwamen er tegen zonsondergang aan, dus dat gaf een prachtig effect. Helemaal toen we ook nog overal wilde kangeroes in de berm zagen zitten! Undara zou eigenlijk alleen al voor de weg ernaartoe op ieders lijstje moeten staan, zeker wanneer je geen tijd hebt voor de outback. Wat een ervaring!
Dit maakt absoluut het toch al prachtige beeld van Australië, nóg meer compleet.

Vrijdag 26 november
De volgende ochtend om 8 uur met de tour mee naar de lava-tubes. 40 miljoen jaar geleden waren er in dit gebied 3 vulkanen die 15 jaar lang lava gespuwd hebben. Die constante stroom van hete lava, heeft lange tunnels doen ontstaan van wel 20 meter doorsnee. Ze hebben deze tunnels pas een tiental jaar geleden ontdekt, dus ze zijn eigenlijk nog in de staat zoals ze gevonden zijn, echt heel apart. Je ziet er allerlei mineraal-kleuren in terug. Absoluut een bezoek waard!

's Middags weer vertrokken, we rijden nu schuin omhoog terug richting oostkust, door de Atherton Tablelands: uitgestrekte, groene weilanden die wel opeengestapeld lijken. Een totaal andere omgeving dan de weg hiernaartoe. Er zijn hier ontzettend veel watervallen en pittoreske kreekjes, waar allerlei wandeltochtjes te doen zijn. De weg is bochtig en smal, en de weilanden worden afgewisseld met hele stukken door het regenwoud. Soms zien we een oude melkbus op een plank liggen, bij wijze van brievenbus, als stille getuige dat hier ook nog ergens mensen wonen. Tegen vijven stoppen we bij Lake Barrine, waar de Kauri-pines staan: 2 bomen die al 1000 jaar al het natuurgeweld trotseren, en naast elkaar in het regenwoud staan. 40(!) meter hoog. Staat hier gewoon.

Toen het begon te miezeren, ontstond er een regenboog, waarvan het einde zo het meer indook. Ooit het einde van een regenboog gezien? Bijna in het water gedoken voor die pot met goud! Het laatste stuk naar de highway was ongelooflijk bochtig. Op 35 km 200 ochten! (genummerd) Nardo deed net alsof-ie op z'n motor zat, dus we gingen er lekker strak doorheen. De wegligging van de Wicked is bijna net zo goed. De laatste 40 km over de highway naar Cairns, en vlak daarvoor een camping gevonden met (heel luxe) een privé douche- en toilet unit!

Zaterdag 27 november
In de Lonely Planet staat dat we vlakbij een Aboriginal community zijn, en we hebben nog geen Aboriginal gezien, dus daar moeten we heen. Ze zitten behoorlijk weggepropt: zo'n 35 km van de bewoonde wereld. Ze zijn neergeplant bij een mooie baai (Mission Beach) tegen een regenwoud aan, maar dat is het dan ook wel. Armoe, golfplaten huizen, autowrakken in de tuin, rotzooi, maar ook een paar naar westerse maatstaven 'mooie' woningen en duurdere 4x4 auto's. Deed ons denken aan het binnenland van Rarotonga; het is duidelijk dat ook dit volk meer buiten dan binnen leeft. Er gelden hier wel andere wetten; zo is alcohol hier verboden, en hebben ze slechter onderwijs, medische hulp en kans op huisvesting. Eigenlijk worden de oorspronkelijke bewoners het meest gediscrimineerd van al het volk dat hier later is komen wonen. Bizar.

Door Cairns verder omhoog gereden naar de Captain Cook Highway: een weg die de kust kust.
Waanzinnig om zo dicht langs de oceaan te rijden, het blijven prachtige plaatjes. Afgeslagen bij Hartley's Crocs, een krokodillenfarm die met recht een topper te noemen is. Je weet na een middagje hier vertoeven zoveel meer over dit fascinerende dier. Er wordt ook een crocodile- attack show gegeven, waarin enorm veel informatie gegeven wordt. De man in kwestie is enerzijds de coolste vent die we ooit gezien hebben, anderzijds de meest gestoorde!! Hij stapt blootsvoets in een bassin waarin een zoutwaterkrokodil (salty) ligt, van zo'n 3 meter lang en ruim 200 kilo zwaar: met honger!! Zodra hij met een stuk vlees aan een touw het water beroert, zien we hoe razendsnel de krok het water uit is. De krok demonstreert ons dan de deathroll en de headshake, om het stuk vlees los te krijgen van het touw. Dat lukt natuurlijk niet.

Onze koelbloedige showmaster voert de krok dan een kippetje, zo uit de hand. Eerst laat hij de krok een paar keer mishappen. De klap die de kaken geven bij het dichtslaan is enorm. Lijkt op een houten deur die met een klap dicht wordt geslagen. Om een voorbeeld te geven: een mens kan met zijn kaken ongeveer 20 ton druk geven. Een krokodil ca. 350 ton!! Heel gaaf om te zien. Later kwam er een andere koele kikker, die ons de meest giftige slangen demonstreerde. Grappig detail is dat ze in dit park dus werken met krokodillen en met de giftigste slangen van de wereld, maar dat er geen verzorger achter het hek van de cassowaries gaat!! Om 17:15 nog begonnen aan onze laatste km's naar het noorden: richting Cape Tribulation. Met het pondje Daintree River overgestoken (mét echte krokodillen!) en geslapen op een camping in het Daintree Rainforest. Het regenseizoen is begonnen: de hele avond en nacht tropische stortbuien!

Zondag 28 november
Ontwaakt in de Wet Tropics ('s nachts wet, overdag tropics). Na een heerlijk tropisch ontbijt (was wel weer eens nodig, zo'n vitaminebom), op pad door het regenwoud. In dit gebied zitten de meeste cassowaries van Australië: wel 52! (wereldwijd nog 1500), maar helaas (of gelukkig?) hebben wij er niet één gezien. Mooie wandeltocht door Daintree Rainforest gedaan, over een aangelegde steiger. Aan de ene kant vind ik dit jammer; Australië is zó georganiseerd: overal uitgestippelde routes, bordjes, toiletten. Aan de andere kant bieden ze je op deze manier inzicht in hun overweldigende natuur, zonder dat het een ongecontroleerde pestzooi wordt. Bovendien loop je door een woud vol dodelijke spinnen en slangen, en loop je over water waar kroks leven, dus zonder steiger kom je waarschijnlijk ook niet ver. Je ziet overigens zoveel adembenemende natuur om je heen, dat je de steiger al vlug vergeet.

Vandaag ook geleerd waarom het behoud van het regenwoud van cruciaal belang is: het is het startpunt van de voedselketen. De tonnen(!) bladeren die per dag op de grond en in het water vallen, worden verteerd door micro-organismen. Deze worden gegeten door insecten, de insecten door vogels en vissen, die weer door grotere dieren en die weer door...ons. De mens. Terwijl die zoveel verpest. Verder gereden door dit prachtige woud, naar boven.We zitten inmiddels in de noordelijke punt aan de oostkust, en hier komt het regenwoud tot aan het strand. Dit fenomeen schijnt maar op een paar plekken ter wereld voor te komen, en wij staan er weer! Cape Tribulation. Eind van de middag gepicknicked aan het strand, en later weer met het pondje terug. Een klein stukje verder geslapen in Mossman, zodat we hier morgen de gorges kunnen bezoeken.

Maandag 29 november

De laatste Wicked-dag! Morgen moeten we ons huisje op wielen inleveren. Hij heeft zo'n 3500 km afgelegd, en geen krimp gegeven. Begonnen met de Mossman Gorges, weer een wandelroute door een regenwoud, met daarin een brede stroom water waar allemaal grote stenen in liggen. Hoe die hier nou weer komen?? Was ooit een soort bad- en visplaats van de Aboriginals, nu van blanke toeristen. Verder terug naar beneden afgezakt richting Cairns over de mooiste highway van de wereld: de Captain Cook Highway. Bij Ellis Beach gestopt voor een lunch: reeffish of the day.

Er drijft hier een groot net in de oceaan, zodat je toch kunt zwemmen ondanks het bord: STINGERS, SHARKS AND CROCODILES MAY BE PRESENT IN THIS WATER. Even een dip in het warme water genomen, en ons laten drogen in de hete zon op het strand. Nog een klein stukje verder gereden naar Kuranda, vlak voor Cairns, waar we morgen onze Wicked moeten achterlaten. Kuranda is een heel pittoresk dorpje, met een heel ouderwets winkelstraatje vol schattige winkeltjes. Alleen jammer dat alles al om 3 uur 's middags dicht ging! Toch maar naar Cairns gereden voor een afsluit-etentje. We hebben nog wel 3 relaxdagen nadat we de camper ingeleverd hebben, maar Cairns voelt toch aan als eindpunt. Op de gezellige boulevard aangeschoven op het terras van Villa Romana, een Italiaans seafood restaurant, waar we een overheerlijke verse visschotel tot ons namen! Heerlijke avond.

Dinsdag 30 november
VROEG OP EN INPAKKEN!! Alle open verpakkingen konden we kado doen aan een Nederlands gezin dat we gisteren hebben ontmoet aan het zwembad van deze camping. Ze hebben een half jaar verlof, en trekken met hun 2 kids door Oz en Nieuw-Zeeland. Geweldig hè? Wij hebben zelf ook het gevoel dat we hier nog lang niet uitgekeken zijn, thuis toch maar eens berekenen of een half jaar onbetaald verlof ook voor ons bereikbaar zou zijn. Klinkt erg aanlokkelijk! Uiteindelijk alle oude en nieuwe spullen weer in onze rugzakken gekregen. Wicked door de wasstraat gereden en een stofzuiger erdoorheen: scheelt weer $100! In plaats van 10 uur, leverden we camper pas om 12 uur in, maar dat maakt hier in Oz niets uit. No worries! Wordt niet eens iets van gezegd, echt een land voor mij.

Tsja en toen zonder auto in Port Douglas zien te komen, zo'n 70 km verderop. Daar liepen we dan, op het heetst van de dag (30+), met volle bepakking! Er bleek geen busverbinding te zijn, maar je kunt hier dan gewoon een busje bellen om je te laten brengen. No worries! 3x goedkoper dan een taxi, en iedereen is bereid je dat uit te leggen. In Port Douglas laten we ons nog 3 dagen verwennen in 1 van de vele superdeluxe resorts, zodat we langzaam aan het idee kunnen wennen dat het einde van onze reis nu toch echt nadert.

WoDoVrijdag 1 t/m 3 december
Port Douglas is een dorpje aan de oceaan met een mooi strand (mét stingernet!) en deftige winkeltjes waar we onze laatste dollars makkelijk kwijt konden. Ons resort ligt in het regenwoud, het restaurant is om de bomen heengebouwd, die groeien zo langs je tafeltje omhoog door het dak. Gewinkeld, geluierd en genoten van de laatste stralen zon voor het komende half jaar.

3 december
Om 13:15 de lucht in, en begonnen aan de terugreis met tussenstops op Auckland, Los Angeles en Londen, waar tot onze grote verbazing prins Friso en Mabel instapten (ruim een uur later op Schiphol vernamen we dat Prins Bernhard was overleden). Meestal heb ik wel een fijn thuis-gevoel als ik weer boven Nederland vlieg, dat had ik nu voor het eerst niet. Ondanks dat we alweer anderhalve dag hadden gevlogen, had ik zó terug willen vliegen! Wat is Nederland grauw en vol als dat kleurrijke, lege Australië nog op je netvlies staat gebrand. Voordat we vertrokken had ik op een Australië-forum de vraag gezien: "Hoe vaak ben jij in Australië geweest?" Er waren toen antwoorden van: 3x, 5x, 8x... Daar begreep ik niks van! Als je 1x een safari hebt gedaan, ga je dat toch óók niet nog 5x doen? Maar nu, nu begrijp ik het. WE WAREN NOG NIET KLAAR!!! WE MOETEN EEN KEER TERUG!!!

naar de website van Daniëlle & Nardo voor alle foto's in een betere resolutie