Ninh Binh is een middelgrote stad aan de herenigingsspoorlijn tussen Hanoi en Ho Chi Minh-stad. De elektriciteitscentrale aan de spoorlijn is ooit met Chinese hulp gebouwd en braakt nog dag en nacht grijsgele dampen uit. Omwonenden klagen dat de rook op hun luchtwegen slaat, maar verhuizen is vanwege geldgebrek uitgesloten. Ondanks de luchtvervuiling door de centrale is deze stad in de Rode Rivierdelta een trekpleister voor reizigers. Niet de stad zelf is interessant, maar haar centrale ligging ten opzichte van enkele historische en landschappelijke bezienswaardigheden.

Veertien kilometers buiten de stad ligt de Hoa Lu vallei waar de eerste Vietnamese keizers zich vestigden nadat zij de Chinese overheersers hadden verdreven. De weg voert aanvankelijk over snelweg nummer 1. Mijn motorchauffeur zet er flink de sokken in en even lijkt het er op dat wij Hoa Lu nooit zullen bereiken. Een tegemoet rijdende vrachtwagen wordt ingehaald door zijn achterligger en slingerend schuiven wij over de grindberm. Zodra wij de snelweg verlaten verandert de weg in kruiend asfalt. Rijstvelden bestrooid met solitaire rotsformaties strekken zich uit zover het oog reikt. De weg rondt een rotsformatie en boort zich in een verborgen vallei. De huizen staan als riet in het water. In het spiegelend landschap drijven wolken. Mijn chauffeur blijft nuchter onder al die pracht en slaat op mijn knie. Ik moet mijn voeten optillen, want ook de weg staat blank.

Een houten hok in de berm doet dienst als loket en markeert tevens de toegang tot het historisch grondgebied. Ik heb mijn wisselgeld nog niet weggestopt of ik word omspoeld door verkopers die fruit, sigaretten en blikjes frisdrank aanbieden. Vriendelijk glimlachend haak ik mij uit het gezelschap los. Zonder omzien loop ik naar de tempel die is gewijd aan Le Dai Hanh, de grondlegger van de Le-dynastie, die in het jaar 980 Vietnam voor het eerst verenigde. De tempel is een kopie uit 1615, die werd gebouwd aan de hand van vondsten door 17e eeuwse archeologen.

Een ventje van een jaar of tien komt naast mij lopen en begint in een mengeling van Frans en Engels tegen mij te praten. 'Thi', stelt hij zich voor en spreekt na drie keer oefenen mijn naam feilloos uit. In de schaduw onder de eerste poort wuiven twee bejaarde vrouwen zich koelte toe met hun rieten punthoeden. Zodra zij mij in het oog krijgen veren zij op en steken de hoeden als bedelnap voor zich uit.