Een enerverende reis langs vijf culturen start in de bruisende oriëntaalse metropool Istanboel met zijn bazaars en moskeeën. Dwars door Turkije gaat het langs de grotwoningen van Cappadocië en de 3000 jaar oude godenbeelden van Nemrut Dagi door Koerdistan en langs Mount Ararat naar de Iraanse grens. Nog een half jaar en de studententijd zit erop. Het serieuze leven staat op het punt te beginnen, maar niet voordat een droom in vervulling gaat: een grote reis. Australië? Zuid Amerika? Nee, het wordt Azië. Afwisseling ten top: van moslim tot boeddhist, van woestijn tot regenwoud, dit is wat ik zoek. Een bezoek aan het reisbureau later is de enkele reis Istanboel geregeld. Met een gezonde spanning land ik in Istanboel. Het verwachte gekkenhuis op het vliegveld blijft uit. Het vervoer naar het centrum is met een speciale airport-bus goed geregeld. Na een verfrissende douche is er een show in het hostel. Met een biertje in de hand en een buikdanseres op schoot valt alle spanning weg. De maanden van avontuur kunnen beginnen.

In het compacte centrum zijn de Blauwe Moskee, het Topkapir-paleis en de Aya Sophia te vinden. De Blauwe Moskee is de belangrijkste moskee, na die in Mekka (Saudi-Arabië). Dit is o.a. af te leiden uit de 6 minaretten die het gebouw rijk is. Hoe meer minaretten, des te hoger de moskee in aanzien staat. Van binnen is de Blauwe Moskee fraai versierd met tegeltjes. Het schitterende interieur kan helaas niet de geur van zweetvoeten wegnemen. Schoenen uit bij binnenkomst draagt in een dergelijk warm klimaat niet bij aan de frisse lucht in de moskee. Het Topkapir-paleis is een pronkstuk van de sultans. Alle mogelijke luxe en rijkdom brachten zij bijeen in dit paleis. De Aya Sophia is nu een museum. Het reusachtige gebouw, met de grootste koepel ter wereld, stamt uit de 6e eeuw en is in die tijd als kerk gebouwd. Een boottocht over de Bosporus, met de Bosporusbrug als symbool van de overgang van Europa naar Azië, een wandeling door de grote bazaar en het roken van een waterpijp mogen tijdens een bezoek aan Istanboel niet ontbreken.

Het onbetwiste hoogtepunt van Turkije is de streek Cappadocië. Na een overstap in Ankara, waar het busstation groter lijkt dan JFK airport in New York, beland ik in een sprookjesachtig landschap met rotsformaties in de onwaarschijnlijkste soorten en kleuren. Het centrum van dit gebied is het plaatsje Goreme. Doordat de gesteentes vrij zacht zijn leefden de Turken hier vroeger in grotten die ze uit de rotsen hakten. Ook mijn pension is in zo'n grot gevestigd. Het voordeel is dat het er lekker koel en geluiddicht is. Vooral dat laatste is prettig, want helaas blijkt het een talent van me mijn rustplaats consequent naast moskeeën te kiezen. Eindelijk word ik een paar dagen niet om 4.45u wakker getetterd door het gebed dat uit de moskee klinkt. De scooter is hier een ideaal vervoermiddel. Het landschap van Cappadocië wisselt elke vijf minuten van samenstelling; stenen duinen, mijter-achtige rotspunten, grotten etc. Voor een uitstapje naar Derinkulu, waar met de hand gegraven grotten te bezichtigen zijn, kan beter een lokale bus genomen worden. Door nauwe gangen daal ik er 8 verdiepingen af tot 50 meter diepte.

Na een middag Engelse les gegeven te hebben en een interview met de regionale televisiemaatschappij is het tijd om Malatya te verlaten. Deze stad is de welvarendste stad in het oosten van Turkije, vooral doordat het de wereldhoofdstad van de abrikozen is. Vele winkels met luxe-artikelen en vrouwen zonder hoofddoek sieren het straatbeeld. De Turken, over wie geen slecht woord te zeggen valt, worden verder oostwaarts nog aardiger. Of misschien is het beter om te zeggen dat de Koerden nog aardiger zijn.

Het aantal toeristische attracties, fraaie gebouwen of andere bezienswaardigheden in Koerdistan is niet hoog. Wel is het een mystiek gebied. Katten hebben verschillende kleuren ogen en de vrij donkere Koerden hebben meer dan eens fel lichtblauwe ogen. Ondanks dat ik meestal aanbiedingen om thee te drinken afsla, gaan er minstens acht glaasjes thee per dag in. De mensen leven hier veelal op straat, waar ze thee drinken of Back Gammon spelen.

Het Armeense kerkje op Aktamar Eiland moet interessant zijn omdat er christelijke en islamitische aspecten aan deze kerk zouden zijn. Het minuscule kerkje is echter zo bouwvallig dat het zelfs amper opvalt dat het een kerk is.De Koerden worden overduidelijk onderdrukt. Tijdens de busrit richting Iraanse grens worden we om de 20 minuten aangehouden. Steeds bevelen zwaar bewapende militairen ons uit te stappen en ons te identificeren.

Dit is een tijdrovende gelegenheid, zeker wanneer ze (bij uitzondering) ook mijn paspoort willen zien. De militairen rollen bijna vechtend over de grond om als eerste mijn visums en stempels van vorige reizen te mogen bewonderen. Verveeld wacht iedereen totdat ze er genoeg van hebben en we eindelijk verder mogen.