Fietsvakantie Noord-Thailand

Thailand reisverhaal: verslag van een Fietsvakantie Noord-Thailand en Laos 2004

(Tekst en foto's: Aart & Gerrie Dijkzeul)

deel 1/2

Toppunt van genieten is het fietsen langs de Mekong

Tot vorige week stond Thailand bij ons synoniem voor exotische vergezichten, zon en warmte. Na een week Noord-Thailand is dat beeld wel iets gewijzigd. Op de akkers niet alleen pepers en papayas maar ook bloemkolen, chrysanten, uien en nog wat meer van die gewassen die je rond Broek op Langedijk aantreft. Daarbij ook nog ochtendmist en temperaturen die de Thai ertoe brengen rond te lopen met wollen mutsen en handschoenen. Niet iets wat je in dit land verwacht, maar het is hier wel praktijk. Nou lijkt het allemaal erger dan het is. De Thai lopen al bij 15 graden te bibberen van de kou. En als om negen uur de zon doorbreekt dan is het binnen een uur meer dan 25 graden. Ideaal weer om te fietsen.

En dat doen we nu een dag of zeven. Hemelsbreed zijn we nu zo'n 200 kilometer in noordelijke richting opgeschoven. Van Chiang Mai, de plaats van aankomst, naar Mae Chan. Deze plaats ligt aan de rand van de fameuze Gouden Driehoek. Het gebied in Thailand, Laos en Birma waar tot voor kort veel opium werd geteeld. In plaats daarvan wordt het geld nu verdiend met broccoli en andere minder prozaïsche groenten, dankzij het Crop Substitution Program: met de volledige steun van de Thaise koning. Wat ging er aan vooraf?

Chiang Mai: de tempels glimmen mooi van de goudverf

De reis en aankomst op het vliegveld zijn heel vertrouwd. Een taximan staat al klaar met een bordje met de voor hem onuitspreekbare naam Dijkzeul erop. Fietsen in de laadbak en rijden maar. Hij brengt ons niet naar het beloofde, gereserveerde luxe hotel met zwembad. Dat is, zo zegt hij, vol. Dat klinkt wat ongeloofwaardig als je bedenkt dat we al een half jaar terug hebben geboekt. We worden afgezet bij een ander hotel, mooi gelegen en van massief teak hout.

Eerst maar eens de fietsen uitpakken. Al snel blijkt dat beide niet geheel ongeschonden de reis hebben doorstaan. Van één fiets is een spaak gebroken; het achtertandwiel moet er af. Dat lukt niet zonder speciaal gereedschap. De andere fiets heeft zo'n oplawaai gehad dat de tandwielen vast zitten.Er zit niets anders op dan met twee wielen op pad te gaan op zoek naar een fietsenmaker. Na lang dwalen en vragen vinden we er een. Het wiel met de spaak kunnen we na twee uur ophalen (kosten 40 bath = 90 eurocent), het andere de volgende morgen vroeg (150 bath). Hij blij, wij blij want ja, zonder fietsen doe je niet veel op fietsvakantie. Oudejaarsdag gebruiken we om de stad Chiang Mai te bekijken. Een leuke stad met veel Wats (tempels). De een nog mooier glimmend van de goudverf dan de ander. We bezoeken er heel wat. Met lange rok en housebroek. Je moet er tenslotte een beetje netjes uitzien voor het aangezicht van Boeddha.

Voor de tempels lopen Thai rond met vogeltjes in een kooi. Tegen betaling van wat baths worden die losgelaten. Schijnt geluk te brengen. Wel slim; vogeltjes vangen en die tegen betaling weer de vrijheid geven.'s Avonds naar de Night Market, een drukke wijk met winkeltjes en kraampjes waar je voor een habbekrats van alles kunt kopen. Tasjes, sieraden en cd's lonken. We moeten ons inhouden want er kan niet zoveel meer bij in de fietstassen. En lekker eten kun je hier ook. Geen gezellige restaurants maar plastic stoeltjes en plastic tafeltjes langs de straat.

Doi Mae Salong: bloeiende bomen en planten afgewisseld door akkertjes

Nieuwjaarsdag staan we vroeg op want er staat een lange etappe op de rol. Het is weer even wennen met het links rijden maar al snel zit de vaart er in. Het is een prachtig landschap in deze regio; licht heuvelachtig, groen, veel bloeiende bomen en planten en afgewisseld door akkertjes met rijst, aardappelen, mais, chrysanten en bloemkool. Na een dag of drie verandert het landschap. Kleine heuvels worden groot. Sommige zelfs berg. Dat is zweten. Dinsdag 6 januari gaat de tocht van Tha Ton naar Doi Mae Salong, midden in de Gouden Driehoek. Een afstand van ongeveer 45 km. Omdat we Tha Ton nog even willen bekijken, vertrekken we laat. Om een uur of twaalf.

Onderweg maken we nog een uitstapje naar een dorpje op een heuvel waar een bergstam woont. Altijd leuk, de Thaise variant op Katwijker klederdracht. De laatste 16 km, die in onze beschrijving aangeduid staat als zware klim, beginnen we om een uur of vier. Voor ons wordt het de moeder van alle etappes. Zo'n drie uur doen we er over. Wat een ramp. Zelfs in de kleinste versnelling komen we niet vooruit. In ieder geval niet snel genoeg om overeind te blijven.

Nou, denken we dan: lopen we toch een stukje. Dat valt ook niet mee. De fiets is zelfs lopend nauwelijks de berg/heuvel op te krijgen. Nou is de berg niet echt heel hoog (1550 m.) maar wat ons nekt is dat elke keer als we op een hoogste punt zijn aangekomen de weg weer naar beneden gaat. Drie keer 2-3 km omhoog; drie keer omlaag. Het vuurwerk komt daarbij uit de remmen. Als het al een half uurtje donker is (en het is donker zonder enig licht in de buurt) komen we om een uur of zeven aan op de plaats van bestemming. Hotel zoeken, douchen, wat eten en we zijn weer helemaal boven Jan.

De volgende dag bekijken we het dorp. Alles is Chinees: mensen, tekens, eten. Volgens de Lonely Planet is Doi Mae Salong opgericht door de nazaten van een regiment van de Quomintang. Na de verloren strijd tegen de communisten zijn de soldaten in Birma beland, daar een jaar of 20-30 geleden uitgezet en vervolgens in Thailand terecht gekomen. We vervolgen onze tocht. Volgens de kaart kunnen we het best de laatste 16 km weer teruggaan. Opnieuw drie uur ploeteren is geen aantrekkelijke optie daarom laten we ons vervoeren met de fietsen op het dak van een taxibusje. Niet stoer maar wel prettig. Als de bergen weer heuvels worden stappen we op onze fietsen en leggen we zo'n veertig kilometers af. Overwegend dalend door een prachtig landschap. We eindigen de dag in Mae Chan.

verder naar "Fietsvakantie Noord-Thailand" deel 2