Gastvriendelijk Syrië

Syrië reisverhaal: verslag van een reis door Syrië

(tekst en foto's: Hans en Maud)

deel 1/2

Damascus

De zoveel geroemde 1001-nachtsfeer is er in de loop der tijden wel wat afgegaan. Het is wel Arabisch met her en der op cassette vastgelegde muziek/gezangen/gebeden. De nodige minaretten vanwaar op dit moment de oproep voor het middaggebed klinkt. Veel, heel veel, gele toeterende taxi's, maar op een eigen wijze is men hier toch heer in het verkeer. Dat merkten we toen we na zeer veel geloop bij een stadspoort aankwamen waar we helemaal niet wilden zijn. Dus maar een taxi genomen die ons voor f 2,= (incl. de f 1,= fooi die de chauffeur wilde hebben) kris-kras door zeer nauwe straatjes, zónder eenrichtingverkeer, naar de Omayyadenmoskee bracht. Alwaar ik mij in een zeer zedig en zeer warm gewaad moest knopen. Prachtige mozaïeken, op het buitenhof, een gezellige drukke picknicksfeer en binnen een serene rust waar gezinnen de Koran lazen, in gebed waren of sliepen. Prachtige zilveren schrijn gezien waar het hoofd van ene Hussein begraven zou liggen. Mensen beroerden en kusten het zilver vol devotie.

Daarbuiten onmiddellijk de drukte van de suq. Zoals verwacht hectisch en veel kitsch. Het is bijna geheel overkapt door een stalen constructie, dus wat exotisch donker en koel. Onze thermometer gaf vandaag al 40°c aan en dat is pas het begin. P.S. Wanneer bij het zitten op een trap mijn enkellange rok wat omhoog schuift wordt die door een dame weer vriendelijk omlaag getrokken. Verder nog wat gedwaald door de oude stad met steegjes met overhangende balkonnetjes en nauwelijks mensen. Mooie 1001-nacht architectuur; dat wel.

Palmyra

Palmyra: oase in de Syrische steppenwoestijn op het kruispunt van twee belangrijke karavaanroutes uit het verleden: Zuid-Noord en West-Oost. Wat nu nog rest is een pilarenmassa van immense omvang waarvan procentueel niet veel meer overeind staat, maar toch een goed beeld geeft. Hans heeft in de luwte van een tempel thee gedronken met een paar bedoeïenen. In eerste instantie sprak men over mij in de 3e persoon. Hoogtepunt was het gerestaureerde theater: prachtig! Je neemt plaats op de tribune en wacht op de voorstelling. En dan plotseling begint die in je fantasie. Zonder moeite waan je je terug in de tijd. Dat komt ook omdat er verder geen toerist te bekennen is.

Die kom je hier sowieso weinig tegen. Ook geen gidsen. Letterlijk een oase van rust. Aan het eind van de middag samen met de groep en de gids de necropolis (in het westen natuurlijk) bezocht. Nadat ik gisteren waarschijnlijk een "zonnesteek" heb opgelopen en vanwege de hitte zijn we maar niet meer de berg met uitzicht opgegaan. Zelfs niet met zo'n kleurrijke tuf-tuf. Nadat onze thermometer in de zon dreigde te knappen (+ 55°c) hebben we hem maar opgeborgen. Nog wat: men schijnt geregeld aan Marijn (onze reisleidster) te vragen of ik Russisch ben en dat is niet zo gunstig. Russen zijn hier niet zo geliefd.

Deir ez Zor

Lekker uitblazen op het dakterras van ons hotel na een lange rit. Vanmorgen was het op de hotelkamer gelukkig 30°c afgekoeld naar 35°c. Helaas werden we om 4.30 uur opgeroepen om te gaan bidden. Daarna op weg naar de bedoeïenen, alwaar beide partijen elkaar schuchter zaten te bekijken. De thee werd direct geserveerd en even later werd een enorme schaal brood met boter en melk gehaald, zo uit de geiten. Marijn heeft geprobeerd uit te leggen dat zij sterk zijn en wij zwak dus dat we hun eten niet verdragen.

Toch aten een aantal mensen wat en vonden het erg lekker. Vervolgens langs de groene Eufraatvallei naar Mari. De fundamenten waren niet zo spectaculair en de temperatuur 45°c in de schaduw dus we vluchtten maar weer het paleis binnen. Vervolgens moesten we 500 meter naar de lunchtent overbruggen. Opeens konden we ons voorstellen dat je in de woestijn zonder water snel overleden bent. Tenslotte naar Doura Europos met de fundamenten van een grote stad en heel veel potscherven zo voor het oprapen; wat we dus maar deden.

Aleppo

Weer een lange dag met veel stopplaatsen die wedijveren om wie de minste toeristen ontvangt. Het begon in een dorpje langs de Eufraat. Wat een lekker leventje als je niet van luxe houdt. En allemaal willen ze een "soura" (foto laten maken), die krijgen ze later weer terug van ons. Op het veld was een vrouw volledig gesluierd behalve de ogen, aan het werk. Toen we haar toestemming voor een foto vroegen begon ze te lachen en zei: "zo herken je me toch niet" en trok vervolgens de sluier weg. Natuurlijk mochten we op de thee bij een grote familie en vervolgens werden we door het hele dorp bezichtigd. Een dame vond Hans zo aantrekkelijk dat ze aan Ma'an (onze gids) vertelde dat ze hem wel als man wilde. Maar volgens Ma'an had hij al genoeg aan mij, maar ze nam genoegen met 2e vrouw. En toen ik suggereerde samen op de foto te gaan nam ze meteen mijn hand.

Vervolgens naar de resten van een fort van Zenobia, Halabiye: weinig bijzonder. Dat was wel anders in Resafe, een enorme oude Romeinse ommuurde stad tot ruïne vervallen. Maar zelfs voor leken als wij was er veel herkenbaar. Zelfs wij zouden een basisrestauratie kunnen doen. Wat jammer dat er geen geld voor is. En weer gratis toegang en weer geen toeristen. Op een groep Syriërs na die op hun vrije dag (het is vrijdag) een uitstapje maakten. Wat een gekakel zeg! Ma'an gaf moedeloos zijn praatje op. Met handen en voeten ontstonden er vervolgens leuke gesprekken tussen de twee groepen.

In Raqqa nog een bakker zeer gelukkig gemaakt door met de hele groep een enorme hoeveelheid mierzoete broodjes te kopen. Tenslotte nog een bezoek gebracht aan een bijenkorf-huisjes-dorpje. Hier komen nooit toeristen; we voelden ons net ontdekkingsreizigers in het oerwoud. De kinderen voelden ongegeneerd in en aan onze kleding en spullen. Er ontstonden gesprekjes als: "ik Maud, jij Fathma". Bijna verloren we wat groepsleden die binnen werden uitgenodigd en niet meer wegkwamen.

Aleppo

Na een wandeling gisteravond door het enorm drukke stadspark met verlichte fonteinen, eindelijk eens uit kunnen slapen. Vervolgens ontbijtbuffet met broodjes, kaasgebakjes, chocoladetaart, carameltaart etc. We treffen het wel: het is opnieuw goed weer, dus gewapend met petjes, zonnebrillen en zonnecrème de stad in. De ochtend besteed aan de suq. De hoofdstraat is een oude Romeinse straat en dat is nog goed te zien aan de straatstenen, muren, houten poorten met smeedijzer en gewelfde stenen plafonds. Verder is het een doolhof van straatjes met op thema gegroepeerde winkeltjes (vooral de slagersbuurt is erg fris met als hoogtepunt complete gevilde schapenkoppen, grappig die tandjes, lekker voor op de mánsaf).

Het is een krioelende mierenhoop van mensen, geuren, kleuren, ezeltjes en stinkende auto's. Maar zeker de authentieke Arabische sfeer die ons beloofd was, doch zeer vermoeiend. Verkopers proberen je hun winkeltjes in te praten en kennen (helaas) soms de gebruikelijke Nederlandse zinnetjes. Een perfect Nederlands sprekende Syriër tegengekomen; bleek in Nederland gestudeerd te hebben (stond nu dus toch weer gewoon op de markt). Helaas is alles erg kitscherig dus konden we niets van onze gading vinden. Van lieverlede toch maar voor f 10,= een slechte imitatie van een beeldje uit Mari gekocht.

Na een broodnodige siësta wilden we nog wat andere bezienswaardigheden gaan bekijken; blijkt alles op en om die verrekte suq te liggen. Uiteindelijk de moed bij elkaar geraapt en de pijnlijke voeten vergeten en maar weer op weg naar een "khan". Het is enerzijds moeilijk en anderzijds makkelijk je voor te stellen hoe het vroeger was, om dezelfde reden,namelijk: men gebruikt alle oude bebouwing nog. Dat geldt voor heel de oude stad.

verder naar "Gastvriendelijk Syrië" deel 2