Syrië: een archeologische schatkamer

Syrië reisverhaal: verslag van een reis door Syrië

(tekst en foto's: Patrick Wylleman - 1994)

deel 1/4

Stadsbezoek Damascus

Ontwaken in een volledig onbekende stad, het doet toch iets aan je denkwereld en je gemoedsgesteldheid.

Zonder ontbijt reeds om 8 h 30 vertrokken naar de oude stad voor een 1e wandeling door de souqs. Opeens begon mijn maag te rammelen, maar ik moest eerst geld wisselen ! Na reeds enkele bankfilialen te hebben afgelopen met een handvol dollars stapte ik aan Martyrs Square een ogenschijnlijk leeg filiaal binnen van The Commercial Bank of Syria. Opeens komt een sympathiek uitziende Syriër binnen die zich voorstelde als "Nasser" en mij aanbood om tezamen te gaan ontbijten.

Ik had wel de indruk dat ik hem kon vertrouwen en nadat ik dan toch mijn dollars kon wisselen aan 1 US dollar = 42 S.P. zaten we 10 minuten later reeds met een voor mij onbekend gerecht te ontbijten, waarvan de smaak mij totaal niet beviel. Omdat ik aandrong om een glas sinaasappelsap te drinken kwam ik voor een 2e keer in de buurt van de "oude stad", waar zich veel eetstalletjes bevinden, en deze keer zou Nasser mij gidsen door deze levendige, contrasterende buurt, met zijn prachtige Omayyad moskee en Azem paleis. Terwijl we liepen te slenteren door de nauwe straatjes van Damascus, vertelde Nasser mij zijn leven en zijn visie op het bestaan. Aan het Karnak Bus Station namen we tenslotte afscheid, maar zodoende was ik reeds onmiddellijk geïntroduceerd in het Arabische denken en begon ik een overzicht te krijgen op het stratenplan van Damascus.

Het is een vreemde, zeer oude doch aantrekkelijke stad met zeer veel straatactiviteit en een heel heterogene bevolking die een typisch en nog authentieke oosterse sfeer uitademt, doch niet altijd zo aantrekkelijk voor de voetganger. Want irriterend zijn de eeuwig toeterende chauffeurs en de soms grote reliefverschillen aan de flanken van de stad. Tijdens de namiddag heb ik dan tenslotte nog de wijken van "Upper Damascus" bezocht waar duidelijk de beter begoede klasse woont. Spijtig dat het Nationaal Museum gesloten was maar dat zal dan voor een van de komende dagen zijn.

Maaloula en Seydnaya

Vandaag heb ik voor het eerst kennis gemaakt met de chaotische verkeers- opstoppingen in Damascus.Om Maaloula te bereiken moest ik een microbusje nemen bij de 'garage" aan het Abassid Stadium, waar zich waanzinnige verkeerstoestanden voordoen : gele taxi's, witte microbusjes en rode stadsbussen proberen zich een weg te banen aan het belangrijke verkeersknooppunt aan Abassid Square, met een onophoudelijk toeterconcert.

Na een uurtje rijden over de goedgeplaveide "Highway" (richting Aleppo), bereikte ik Maaloula dat indrukwekkend gelegen is in de Anti-Libanon. Het is een typisch plaatsje waar naar het schijnt nog Aramees gesproken wordt (de oorspronkelijke taal van Jezus Christus). Het Convent van Sint - Tekla is niet zo erg spectaculair of interessant maar het uitzicht van boven het Convent in de vallei is wel indrukwekkend. Het panorama wordt enkel verstoord door de inplanting van een ***-hotel bovenaan de rotswand.

Omdat ik nog tijd zat had, wou ik Seydnaya bezoeken, hiervoor moet je terug naar Damascus en een ander microbusje nemen naar het nabij gelegen Seydnaya (terug de verkeerschaos in) dat toch een bezoek waard is door de aanwezigheid van een Grieks-Byzantijns klooster even ten N van het stadje. Het was hier redelijk fris want er stond een strakke NW-wind. In de late namiddag heb ik dan nog wat rondgedoold in het buiten gewoon interessante "National Museum" waar alle archeologische artefacten van betekenis (en dat zijn er heel wat) worden tentoongesteld per vindplaats. Het is in ieder geval een uitstekende voorbereiding voor mijn archeologische excursies van de volgende dagen.

Shabha, Suweida en Qanawat

De streek ten ZO van Damascus, de Hauran, is een zeer oud vulkanisch gebied en dat merk je duidelijk wanneer ik met de "volksbus" reed naar Shabha: gans het lichtglooiend landschap is bezaaid met zwarte basaltblokken.Shabha is een klein stadje waar enkele Romeinse overblijfselen (Phillipopolis) geïntegreerd zijn in de hedendaagse woningbouw. De prachtige mozaïeken die men hier gevonden heeft zijn te bewonderen in het impressionante museum van Suweyda dat ik nadien bezocht. Dit interessante museum is met de steun van de Franse petroleummaatschappij TOTAL opgetrokken uit hetzelfde materiaal als het gesteente dat men in dit gebied vind. Daarna heb ik gelift naar het dorp Qanawat waar de Romeinse overblijfselen toch iets indrukwekkender zijn dan in Shabha, maar minder gekend.

Vooraleer terug te keren naar Damascus wandelde ik nog wat door de straten van Suweyda. Dit regionale centrum kent een grote economische bedrijvigheid wat duidelijk merkbaar is in het straatleven. Het was immers markt vandaag en er heerste een aangename ambiance in het straatbeeld. Suweyda vond ik persoonlijk een aangename, verzorgde plaats, ik werd er overal vriendelijk begroet en een wandeling door het commercieel centrum is zeker de moeite waard, alleen al voor de sfeer. Als westerling krijg je van velen een uitnodiging om thee te drinken of voor een ludiek gesprek.

Terug in Damascus verkende ik 's namiddags nog wat de grote overdekte souqs waar een ongelooflijke bedrijvigheid heerst. Soms wordt je aangesproken door een handelaar om zijn winkel te komen bewonderen maar wees echter op je hoede. Ik begaf me echter naar het voormalige christelijke kwartier waar enkele kerkjes en kapelletjes mooi gecamoufleerd zijn in de oude 19e eeuwse stijl van de hedendaagse Syrische bewoning. De minderheid van Christenen die er woont lijdt wel een heel geïsoleerd bestaan want toen ik het "St Pauls Chapel" wou bezoeken, vond het stokoude vrouwtje dat mij uitnodigde om het Convent te bezoeken zelfs de sleutel niet van een van de zijpoorten waarlangs normaal bezoekers worden toegelaten. Tenslotte heb ik dan maar de "Ananiaskerk" bezocht aan de Oostelijke Poort van de oude stad waar ik een groepje Franse toeristen tegen het lijf liep. Andere buitenlandse toeristen loop je enkel nog kans om mee in contact te komen aan het Omayyad moskee die ik voor een tweede maal bezocht, want ik geraak maar niet uitgekeken op de prachtige voorgevel met zijn fresco's van pure wereldklasse.

verder naar "Syrië: een archeologische schatkamer" deel 2