|
China: informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Azië
Het land van Djengis Khan
China reisverhaal: verslag van een reis door China en Mongolië
(Tekst en foto's: Wieneke Sijtsma)
deel 1/4
Beijing
In de wachtruimte op het vliegveld zitten we tussen alleen
maar Chinezen. De reis naar China begint hier; het is een
drukte van jewelste, er vliegen proppen papier in de rondte
en we horen de eerste Chinees rochelen. Als we mogen instappen,
vliegen alle Chinezen zo snel als ze kunnen naar de ingang,
het is dringen geblazen en voor je het weet is je stoel ingepikt
door een Chinees.Op het vliegveld van Beijing staat een schoonmaakploeg
klaar met stofzuigers en poetslappen. Ons een weg banend tussen
de illegale taxichauffeurs stappen we in een legale taxi.
Hij rijdt weg voordat we hebben gezegd waar we heen willen.
Beijing straalt een rustige sfeer uit,
de straten zijn schoon en er hangen rode lampions. Het
land bevindt zich in een snelle omwenteling, als je
na een paar maanden in Beijing terugkeert, lijkt er
wel een nieuw decor neergezet. Hele straten zijn in
de tussentijd afgebroken, torenflats gebouwd, fabrieken
geopend, wegen op palen omgelegd. Beijing maakt zich
klaar voor de Olympische Spelen van 2008. We verblijven
in een hostel in een Hutong, een in rap tempo verdwijnende
oude typisch Chinese volkswijk. |
|
Deze Hutongs worden gekenmerkt door kleine hofjes, smalle
straten en de bij ons in Nederland bekende Chinese daken.
Hier speelt een groot deel van het leven zich buiten af op
de kleine binnenplaatsen of in de stegen zelf. Opa's en oma's
die met kinderwagens van bamboe de kleinkinderen uitlaten.
Oude mannen die kaarten of mahjong spelen. Iedereen kent iedereen.
De namen van de hutong vertellen een eigen verhaal, sommige
duiden een beroep aan, zoals de straat van fietsenmakers.
Er zijn kleine werkplaatsen van fietsreparateurs, winkels
van barbiers en kleine eet- en theehuisjes voor lokale klandizie.
De hutongs ogen rommelig. Het ruikt er antiek en vaak stinkt
het er, want om de zoveel meter zijn openbare toiletten. Er
wordt koopwaar aangeboden en menige Chinees is boven z'n handel
in slaap gevallen. We gaan bij 'de Chinees' eten, maar ze
hebben de Engelse taal nog niet onder de knie. Gelukkig verstaan
ze de woorden 'rice' en 'noodles' wel.
 |
|
Na een paar dagen rijst en bami gegeten te hebben, gaan
we met onze taalgids op stap als we willen eten. Op straat
verkopen ze gebakken vleermuizen, maar dat laten we maar aan
de Chinezen over, net als de markt waar ze gevogelte en vleeswaar
aanbieden. Gebakken hond is een luxegerecht en dus zijn we
niet zo bang dat we hond voorgeschoteld krijgen. Sterker nog,
we zien veel Chinezen zelfs kleine schoothondjes uitlaten.
Wat eten betreft is de grote mode BBQ-en in restaurants. We
gaan op zoek naar de echte Beijing-eend, die natuurlijk alleen
in Beijing te verkrijgen is.
Met de fiets door Beijing
We huren een fiets en merken dat je flink moet doortrappen
als je de Chinezen wilt bijhouden. Het verkeer is druk en
op de weg krioelen fietser, fietstaxi's, taxi's enz. Op de
fiets voel je je onderdeel van het grote Beijing. We wandelen
langs professionele vliegeraars met hun 'Speelgoed van de
Wind' over het Plein van de Hemelse Vrede met het portret
van Mao, vlakbij de Verboden stad. We slenteren bijna een
hele dag in de Verboden Stad en bewonderen de grote zalen
en enorme pleinen. Hier woonden en regeerden vroeger de keizers
van China.
De Grote Muur mogen we niet missen, al ligt hij buiten de
stad. Bovenop realiseer je je pas hoeveel bloed, zweet en
tranen de bouw heeft gekost. Ook een wandeling over de steile
delen van de Muur kost heel wat zweetdruppels. Het uitzicht
vanaf de wachttorens maakt heel wat goed. Zover als je kunt
kijken zie je de Muur slingeren door het ruige landschap.
We bestijgen de Chinese muur met een kabelbaan en keren terug
via een bobsleebaan.
Vroeg in de ochtend bezoeken we de Tempel van de Hemelse
Vrede waar de Chinezen hun dagelijkse ritmische gymnastiek
beoefenen, zingen en hun traditionele opera oefenen. De Chinese
opera die we bezoeken, werkt ons 3 uur nogal op de zenuwen.
verder
naar "Het land van Djengis Khan" deel 2
|