VERENIGDE STATEN

DEEL 9: LOUISIANA EN MISSISSIPPI

"Plotseling reden we langs de blauwe wateren van de Golf, en op hetzelfde moment begon er een onwijs programma op de radio; het was de Chicken Jazz'n Gumbo Disc-jockeyshow uit New Orleans, allemaal waanzinnige jazzplaten, zwarte muziek, met een diskjockey die aldoor zei: 'Nergens mee zitten, mensen, nooit ergens mee zitten!". Uit "On the Road" van Jack Kerouac.

Via Lake Charles, Crowley, Lafayette, Franklin en Houma rij ik richting New Orleans. Onderweg houden grote katoenvelden, oude plantagehuizen en vervallen houten huizen met oude negers in schommelstoelen op de veranda de herinnering aan een triest verleden levendig. De streek is moerassig en groen en regelmatig wordt de voorruit van de auto gebombardeerd door zwermen libelles. Langs de wegkant valt mij een schrikbarend hoog aantal aangereden gordeldieren op.

New Orleans is niet alleen een bruisende stad tijdens de Mardi Grass. De meest losbandige stad van Amerika kent door de mengeling van Spaanse, Franse, Caraïbische, Afrikaanse en Amerikaanse invloeden een volstrekt uniek klimaat. De term "jazz" is niet voor niets slang voor sex. New Orleans als poel des verderfs werd onder andere uitvoerig bezongen in de klassieker "The House of the Rising Sun". De stad vormde niet alleen de standplaats van een jazzgrootheid als Louis Amstrong (er is zelfs een park naar hem genoemd) maar ook van originele blues-, soul-, funk-, cajun- en zydecomuzikanten als Professor Longhair, Allen Toussaint, Clifton Chenier, Fats Domino, Dr. John and The Neville Brothers. "Laissez le bon temps rouler! Let the good times roll!".

New Orleans was eerst Spaans, toen Frans, daarna weer Spaans en tenslotte Amerikaans. Alle straatnamen in de French Quarter worden daarom in drie talen weergegeven:
When New Orleans was the Capital of the Spanish Province of Louisiana.
1762 - 1803
This street bore the name
CALLE BOURBON.
RUE BOURBON
BOURBON STREET

Ik rij rechtstreeks naar The French Quarter ofwel Vieux Carré, een wijk begrensd door de Mississippi, Canal Street, Esplanada Avenue en Rampart Street. De wijk ademt een zeer Spaanse sfeer uit; huizen van drie verdiepingen met krullerig smeedijzeren hekken langs de balkons en versierd met veel bloemen en klimplanten. De hotels blijken echter òf vol òf schrikbarend duur. Ik parkeer de auto tijdelijk en neem eerst een cafe-au-lait en een beignet in het Cafe du Monde. Wat een verademing om weer eens echte koffie te proeven!
Ik zoek daarna een motel in een buitenwijk en vind er een die gerund wordt door Pakistani's. Ongeduldig rij ik snel terug naar French Quarter om kennis te maken met de befaamde keuken van New Orleans. In The Buster Holmes Restaurant and Bar in de Burgundy Street heb ik moeite om een keuze te maken uit het grote aantal specialiteiten. De gumbo is een hete, modderkleurige, gebonden soep van gemalen krab, garnalen, worst en kip die gelukkig beter smaakt dan ze er uit ziet. De blackened redfish is een flink gekruide moot vis die dichtgeschroeid is in een gloeiend hete, smeedijzeren pan. De serveerster beveelt mij bij het eten een Bar-Q aan en dat blijkt een cola-achtige drank met een hoestsiroopsmaak te zijn. Een vreemde combinatie, maar hier kan alles! Ook hier blijkt de koffiekwaliteit ruim boven het landelijk gemiddelde liggen.
's Avonds is het uitgaansleven geconcentreerd in Bourbon Street; een straat vol topless bars, café's, cadeauwinkels, restaurantjes, massage parlor's, snackbars en zeer veel kabaal. Nadat ze onder de naam The Hawkettes al tijdens schoolfeesten furore hadden gemaakt, speelden de gebroeders Neville onder de naam The Neville Sound gemiddeld zes avonden per week in de Ivanhoe Club in deze straat. Elk café heeft live-muziek en bij elke deur doen portiers verwoede pogingen om je naar binnen te loodsen. Ik slenter op de zwoele zomeravond door de straat en geniet van de flarden jazz, blues en soul uit de café's en verbaas me over de hoge kwaliteit van de muziek. Ik stap een rokerig lokaal binnen waar een dampende, zwarte bluesband met een dikke zangeres op een oppervlak van ongeveer drie vierkante meter de sterren van de hemel staat te spelen en ik bestel een plaatselijk Dixie Beer bij de jongen die mij naar de tafel heeft gebracht.
Het is al laat wanneer ik naar het motel terug rij en op mijn kamer kijk ik nog even of er nog wat op de TV te zien is. Tot mijn verbazing blijkt kanaal 3 keiharde porno uit te zenden; dit kan alleen maar in New Orleans.

De volgende dag loop ik een poos langs de oever van de Mississippi. Er waait een harde, frisse wind en ik observeer het vertrek en de aankomst van de raderboten "Natchez" en "Creole Queen". Op de 31-ste verdieping van het World Trade Center heb ik een mooi uitzicht over New Orleans, maar ik word wel bijna over de ballustrade geblazen door de stormachtige wind.

's Middags neem ik in het nieuwe Jackson Brewery winkelcentrum een po'boy, een stokbrood gevuld met gefrituurde oesters, garnalen en salade. Ik zie zeer veel zwarten in driedelige kostuums en met Samsonites lopen. In veel andere steden bevinden de meeste negers zich niet erg hoog op de sociale ladder. In New Orleans is de emancipatie van de negers volgens mij groter dan waar ook in Amerika; ze bekleden alle mogelijke posten in het dagelijkse leven en zijn alleen oververtegenwoordigd bij de nachtelijke dronkaards en zwervers.
Ik zie in een krant een overzicht van de inkomsten per inwoner per jaar van alle staten. De rijkste staat is Connecticut met een jaarlijkse $21.266 per inwoner en de armste staat is Mississippi met $10.292 per inwoner per jaar. Uit de groeicijfers blijkt dat de verschillen alleen maar groter worden. Tot de tien armste staten behoren maar liefst zeven zuidelijke staten. Californië staat tot mijn verbazing slechts zevende op de lijst.

Later in de middag zoek ik toch weer Bourbon Street op, waar de meest gehoorde groet luidt: "Where y'at?". Er zijn behoorlijk veel Fransen in New Orleans. Hoewel hun aanwezigheid ook best een cultuur-historische reden zal hebben, vermoed ik dat hun reisdoel ook gebaseerd is op hun onvermogen of onwil om een buitenlandse taal te spreken.
Ik ontdek een winkeltje waar je je eigen videoclip op kunt laten nemen. De winkel beschikt over een tiental verschillende achtergrondvideo's, die met behulp van een blue screen achter de play-backende bezoekers kunnen worden geprojecteerd. Er is ook een afdeling waar je met een geluidsband van een willekeurig bekend nummer je eigen demo kunt maken. Voor de winkel staat een flinke meute bij elkaar om de toekomstige sterren in de winkel aan het werk te zien.
Hoewel in veel café levende jazzmuziek van hoge kwaliteit te bewonderen valt, verzamelen de meeste mensen zich 's avonds voor de Preservation Hall waar oude musici jazz in de meest authentieke vorm ten gehore brengen. Om binnen te komen dien je eerst een finke tijd in een lange rij te wachten, waarna je beloond wordt met een staanplaats in een overvolle, rokerige ruimte. De meeste mensen houden dat niet langer dan een uur vol, zodat de mensen die buiten achter in de rij staan nog een redelijke kans maken om in de loop van de avond binnen te komen.

Gelukkig nadert de avond snel, zodat ik wederom kan kennis maken met de plaatselijke keuken. Ik stap binnen bij de Acme Oyster and Seafood House in Iberville en bestel een schaal oesters. Naast mij zit een echtpaar, waarvan de vrouw duidelijk hoorbaar opmerkt: "He's gonna eat them raw?! I'm glad we ordered them fried!". Ik slurp daarom de slokken zeewater met wat extra kabaal naar binnen en bestel jambalya met een Dixie Beer.

Jambalaya
Bak 500 g blokjes gekookte ham gedurende vijf minuten in hete olie. Voeg een gesnipperde ui en twee tenen knoflook toe en laat ze vijf minuten meebakken. Laat daarna een geschilde tomaat en een bouillonblokje vijf minuten meesudderen. Voeg een theelepel saffraan, 2 koppen rijst, 3 koppen water, ananassap, garnalen, pepers en zout toe. Kook de rijst in ongeveer 20 minuten gaar. Wentel schijven ananas door geklopt ei en bak ze in een andere koekepan goudbruin. Serveer de rijst en garneer ze met schijven ananas.

Ik koop op straat een grote Hurricane-cocktail en ontdek verderop in Bourbon Street "Chicken Man's House of Voodoo", een soort museum en gift-shop voor de voodoo-cultuur. Chicken Man blijkt een vreemde, magere neger te zijn met een hoed vol veren, veel kettingen en een rafelige broek. De winkel ligt vol met de bekende voodoo-artikelen: poppen met spelden, kippenhartextract, vleermuizen, schorpioenen, liefdesdrankjes, amuletten, tarotkaarten, kaarsen, kleding, wierook, enzovoort. De aanwezige bezoekers zijn nieuwsgierige buitenstaanders en geen voodoo-tovenaars die hun voorraad aan komen vullen.
De avond is guur en daarom keer ik niet zo laat terug naar mijn motel. Het is er aardedonker en er is geen elektriciteit op mijn kamer. Ik loop naar de receptie waar de gehele Pakistaanse familie in rep en roer is en met behulp kaarsen voor een beetje licht probeert te zorgen. Zo te zien heeft de man een beetje geëxperimenteerd met de meterkast en is de gang van zaken niet meer omkeerbaar. Ze hebben besloten om er maar een expert van de elektriciteitscentrale bij te halen en ik ga in de auto zitten waar ik bij het dashboardlicht nog wat kan lezen. Na ruim een half uur worden ineens overal weer lampen aangeschakeld en ik ga naar binnen. Ik kijk nog even op kanaal 3 waar alweer harde porno te bewonderen is. De Amerikanen blijken niet beter, slechter, origineler of anders geproportioneerd te zijn dan hun Europese collega's.

De volgende dag regent het onophoudelijk. Ik wilde graag nog een swamp tour maken met een platbodemboot door het moerassengebied maar dat is nu niet mogelijk. Ik heb ook geen zin om één of meer dagen te blijven wachten en verlaat New Orleans.
Westwaarts leidt de weg naar Biloxi. Reeds over haar hoogtepunt trad Jayne Mansfield met een nachtclubact op in de Gus Stevens Dinner Club in Biloxi. Met drie kinderen, haar vriend/manager en een chauffeur scheurde ze na afloop naar New Orleans. De snelweg was mistig doordat een vrachtwagen insectenverdelgingsmiddel sproeide en de auto schoot in volle vaart onder de truck waarbij Jayne werd onthoofd.
Ik besluit echter noordwaarts te rijden en na Baton Rouge volg ik de US61 langs de Mississippi. Bij St.Francisville breng ik een kort bezoek aan de Rosedown Plantation and Gardens. Over een brede laan, met aan weerszijden grote eiken, die gelijk voor een overkapping zorgen, bereik ik de grote ante bellum (van voor de burgeroorlog) villa, die het eigendom was van de rijke katoenplanter Daniel Turnbull. De rijk gedecoreerde kamers, met Victoriaanse en Empire meubilair, geven een goed beeld van het afstandelijke, aristocratische leven aan het begin van de vorige eeuw in het zuiden van Amerika.
Natchez is de eerste grote plaats in de staat Mississippi. Naast veel plantagehuizen kent Natchez ook de Meriwether Lewis Site ter ere van de ontdekkingsreiziger. Samen met Luitenant William Clark maakte Captain Meriwether Lewis in de periode 1804-1806 een historische ontdekkingstocht van St.Louis over de Rocky Mountains naar de Pacific Ocean. Lewis werd na terugkeer gouverneur van Louisiana. Het boek "The Journals of Lewis and Clark" (Penguin, ISBN 0-451-62670-2) is een samenvatting van de dagboeken, die tijdens de expeditie zijn bijgehouden, en het bevat onder andere veel interessante beschrijvingen van de eerste, vredige contacten met indianenstammen.

In de verte zie ik een glinsterende Amtrak-trein rijden. Ik realiseer me dat ik nog geen enkele keer voor een dichte overweg heb moeten wachten. Toch kent Amerika een uitgebreid spoorwegennet, dat in de Verenigde Staten van aanzienlijk grotere betekenis is dan in Europa. De treinen kwamen op het juiste moment; het westen was juist veroverd en er lag een wereld open om gekoloniseerd te worden. Steden ontstonden waar de treinen even stopten. Reeds in 1869 bereikten de treinen de Pacific en zij zorgden voor de economische explosie na de burgeroorlog. De spoorwegen zorgden er voor dat de Verenigde Staten konden gaan werken aan de realisering van de American Dream. Zij zorgden er voor dat de postorderbedrijven hun produkten over het gehele land konden verspreiden. In elk dorp verscheen in de vorige eeuw de bijbel van de Amerikaanse consumptiemaatschappij: de Consumer Guide van Sears, Toebuck and Co: Cheapest Supply House on Earth, our Trade reaches around the World. Zij maakte voor iederen de middelen, zoals machines, wapens, gereedschap en kleding, bereekbaar om de droom dichterbij te halen.
Het druilerige weer geeft een extra dimensie aan de groene, vochtige omgeving. Veel bomen zijn volledig bedekt door klimop, dat in grote slierten naar beneden hangt, en veranderen daardoor in grote, mysterieuze vormen. Langs de weg zijn regelmatig grote plantagehuizen, omgeven door uitgebreide, groene gazons, zichtbaar. Ik volg de Mississippi tot Vicksburg. De stad herbergt het Biedenharn Candy Company Museum waar Joseph Biedenharn in 1894 voor het eerst Coca-cola bottelde.
Omdat het blijft regenen rij ik naar Jackson om via de Interstate 55 wat sneller op te schieten richting Memphis.
Gelukkig brengt op de radio Elvis mij met "Jailhouse Rock" in de juiste stemming. Memphis, here I come!

verder naar deel 10