VERENIGDE STATEN

DEEL 8: TEXAS

"Links van ons, aan de overkant van de uitgestrekte Rio Grande, lagen de dieporanje bergen van de Mexicaanse grens, het land van de Tarahumare; er speelde een zachte schemer om de toppen. Recht voor ons uit lagen de verre lichtjes van El Paso en Juárez, breed uitgezaaid in zo'n inmense vallei dat je diverse treinen tegelijk allerlei kanten op zag puffen, alsof die vallei de hele wereld omvatte. We daalden er in af." Uit "On the Road" van Jack Kerouac.

Wanneer ik de grens tussen New Mexico en Texas passeer wordt mijn aandacht getrokken door een groot bord langs de kant van de weg: "Welcome to Texas, Drive Friendly: The Texas Way". De naam Texas is afgeleid van de naam "Tejas" (vriendelijk), die de plaatselijke indianen van de Spanjaarden kregen. Texas is waarschijnlijk de meest tot de verbeelding sprekende staat van de Verenigde Staten. Terwijl staten als Maine, Idaho of North Carolina nauwelijks enige associatie oproepen, wekt de naam Texas gelijk beelden van olievelden, cactussen, ranches, oliemiljonairs, woeste vlakten, kuddes Longhorns, Texas Rangers en grote cowboyhoeden op.

Al vrij snel duikt El Paso op en ik neem een Motel 6, enkele kilometers buiten de stad. De Rio Grande (of Rio Bravo, afhankelijk van de zijde van de grens je woont) scheidt El Paso van haar Mexicaanse wederhelft Juarez. In de zomer is de grote rivier gereduceerd een klein, doorwaadbaar riviertje waarin Mexicaanse jongens zwemmen en spelen. De scheiding tussen beide landen is lang niet zo hermetisch als ik mij die had voorgesteld; het is voor Mexicanen niet moeilijk om via het water illegaal voet te zetten op Amerikaanse grond en inwoners van de Verenigde Staten hebben zelfs geen papieren nodig om Juarez te bezoeken. De werkelijke grens ligt aanzienlijk verder landinwaarts. Op de vier uitvalswegen, die de enige mogelijkheid vormen om door de grote woestenij de rest van het land te bereiken, staan regelmatig controleposten die alle auto's aanhouden en doorzoeken.

El Paso en Juarez zijn economisch zo sterk op elkaar aangewezen dat een scherpe grenscontrole forse schade voor beide steden oplevert. Een devaluatie van de Mexicaanse pesos wordt onmiddellijk merkbaar bij de middenstand in El Paso en een economische depressie in de Verenigde Staten treft ook het uitgaansleven in Juarez.
Het contrast tussen de beide steden is trouwens wel opvallend: de vele hoge, spiegelende kantoorgebouwen en het prestigieuze Convention & Performing Arts Center steken schril af bij de grauwe, met golfplaten bedekte, laagbouw op de heuvels aan de overzijde.

In El Paso wordt meer Spaans dan Engels gesproken en de smoezelige, stoffige café's, winkels en restaurantjes hebben uitgesproken Mexicaanse kenmerken; je hoeft niet de grens over te steken om je in Mexico te wanen. Op de winkels lees ik: Aztec Bakery, Especialidad de Empanades, Pan Frances, Leche, Pan Caliente a toda hora, enzovoort.
Het ontbreekt El Paso aan één of meer trekpleisters om zich nadrukkelijk te profileren, waardoor de stad een tamelijk kleurloze indruk wekt. Veel Amerikanen zoeken hun vertier dan ook in de zusterstad aan de overzijde van het water. Ook biedt Ciudad Juárez op andere terreinen faciliteiten die in de Verenigde Staten niet of minder gemakkelijk bereikbaar zijn. Op 20 januari 1961 liet bijvoorbeeld Marilyn Monroe er haar huwelijk met Arthur Miller ontbinden bij een Mexicaanse rechter. Na ruim vier jaar, waarin Marilyn nog talloze andere affaires had, steeds depressiever werd en steeds meer alcohol en pillen gebruikte, had Miller geen bezwaar tegen een echtscheiding op grond van "onverenigbaarheid van karakter".
Ik sta bij de Cordova Bridge en zie de rood-wit-groene Mexicaanse vlag aan te overzijde wapperen. Op een bord op de brug staat een waarschuwing: "Warning. Plants, fruits, meats and birds taken to Mexico may not be returned". Dat lijkt mij een goede gelegenheid voor de Amerikanen om hun uitgebloeide cactussen, aangestoken fruit en vloekende dwergpapegaaien kwijt te raken.
Wanneer ik het grauwe El Paso verlaat tref ik vlak buiten de stad de kleurige, toeristische trekpleister die ik de vorige dag tevergeefs had gezocht: "El Paso Pet Cemetery. Nested in the Lower Valley. Visitors welcome.". Het keurig onderhouden groene gazon wordt opgefleurd door honderden bossen kunstbloemen en aandoenlijke grafteksten. De gedrevenheid waarmee de laatste rustplaats van het geliefde huisdier met een nagelschaartje en een pincet wordt verzorgd is misschien illustratief voor het gebrekkige sociale contact in het land.

The Learning Annex:
How To Get Credit Cards, Loans & Improve Your Credit Rating: An Insiders Guide To Credit
Have you been turned down for Visa? Master Card? Has your application for a loan been rejected? Do want to get more credit? There's actually a very easy way to get credit cards and credit loans and in this course you'll find out how. You'll learn how the credit industry operates, which organisations to apply to, and how to submit your applications. You'll find out how to get your credit rating files and how to establish a good rating. You'll even discover how to erase a bad credit rating. Or bring your credit file to class, and have it interpreted.
Ryan Johnson has accumulated over 25 credit cards in less than 2 years and has a combined credit card buying power of over $20,000. He has encountered neary all the problems that exist and has obtained every card ever requested.
Course 880 Sec.D Aug.18 6:30-9:30pm Course fee $20

Ik maak me op voor een 900 kilometer lange rit door Trans-Peco Texas, een grote, dorre, heuvelige vlakte. Mijn waardering voor de cruise-control zal tijdens deze dag zijn hoogtepunt bereiken. Over een oneindig lange, kaarsrechte weg jaag ik de luchtspiegeling achterna en ervaar de highway-melancholie zoals ik die tijdens de film Paris Texas proefde en die bij mij ook de doorslag gaf voor deze reis. Paris ligt helemaal in het noorden van Texas vlakbij de grens met Oklahoma en zou voor mij een zeer grote omweg betekenen. Ik zie daar van af en hou mijzelf voor dat een eventueel teleurstellende confrontatie met de stad en de omgeving ook afbreuk doet aan de door mij gekoesterde romantiek van de film.

Langs de highway zie ik een ruitvormig geel bord met de tekst "Watch for animals", maar hoe ik mijn best ook doe, ik kan vanuit de auto geen enkel teken van leven ontdekken. Mijn hoop om voorbij gesneld te worden door een roadrunner blijkt dan ook ijdel. In Fort Stockton wordt dat gemis echter goed gemaakt door een metershoog standbeeld van Paisano Pete: world's largest roadrummer. Ik weet ook gelijk weer dat in Texas alles heel groot wordt aangepakt.

Een eind voorbij Stockton is er een afslag die naar Langtry, dichtbij de Mexicaanse grens aan de Rio Grande, leidt. Het dorp is bekend als de vestigingsplaats van de beruchte vredesrechter Roy Bean. Na een roerige jeugd wordt hij in 1882 tot vredesrechter benoemd en verhuisd naar een stad die hij herdoopt in Langtry, naar de Engelse actrice Lilly Langtry. Ook de plaatselijke saloon, The Jersey Lilly, wordt naar haar genoemd en de volgende twintig jaar zal Judge Roy Bean hier recht spreken. Met als enige documentatiebron een boek met de statuten van Texas houdt hij er een zeer eigenzinnige visie op na.
- Een spoorwegwerker, die dood wordt aangetroffen met een pistool en $40 in zijn zak, wordt wegens wapenbezit veroordeeld tot $40 boete.
- De moordenaar van een Chinees gaat vrijuit, omdat Bean nergens kan vinden dat het vermoorden van een Chinees strafbaar is.
- Hij laat bijna een advocaat ophangen wegens oneerbiedig taalgebruik in de rechtszaal omdat deze de woorden "habeas corpus" heeft laten vallen,
- Iemand uit New York koopt in Bean's Saloon een glas bier van 35 cent en betaalt met een goudstuk van $20. Bean weigert wisselgeld terug te geven, waarop de man hem uitscheldt. Daarop veroordeelt Bean de man tot een boete van $19.65 wegens het verstoren van de openbare orde.
- Hij regelt de echtscheiding van twee Mexicaanse echtparen voor $2 per stel, maar ziet dat ze buiten de saloon van partner wisselen. Hij dreigt ze te veroordelen wegens overspel, wanneer ze niet onmiddelijk in het huwelijk treden en dat tegen een prijs van $5 per stel.

Er is weinig verkeer en af en toe komen van glimmend chroom voorziene King of the Roads mij tegemoet; deze wegen zijn het rijk van de truckers. Ik stop voor een lunch bij The Big Wheel, onmiskenbaar een truckstop. Aan de bar en aan de tafels zie ik alleen ruige kerels met laarzen en cowboyhoeden achter steaks van ongeveer een halve kilogram. Ik bestel een tortilla en een root beer en observeer de moderne cowboys die het groepscontact te paard hebben verruild voor de eenzaamheid in een truck. De vele dagen van afzondering resulteert in opvallende tics, vergeefse aanzetten tot een gesprek en een veelvuldige blik op oneindig.
Ik zet weer koers naar het oosten. De meeste steden onderweg zien er eender uit; één langgerekte straat met aan beide uiteinden hoge palen met reclameborden van MacDonald's, Motel 6, Exxon, Pizza Hut en Seven-eleven en aan weerszijden van de weg benzinepompen, supermarkten en bars. De horizon wordt nog regelmatig onderbroken door velden met ja-knikkers voordat ik 's avonds laat San Antonio bereik.

In 1718 vestigden de eerste Spaanse missionarissen zich bij een lus van de San Antonio River en stichtten de missiepost San Antonio de Valero, later bekend als The Alamo. Toen Texas zich in 1836 wilde afscheiden van Mexico sneuvelden 187 mannen, waaronder de legendarische Davy Crocket en James Bowie, tegen een grote Mexicaanse overmacht onder leiding van generaal Antonio Lopez de Santa Anna in de Alamo-vesting. Het brute optreden van de Mexicanen had tot gevolg dat zes weken later een leger van vrijwilligers met generaal Sam Houston onder de kreet "Remember the Alamo!" het leger van Santa Anna versloeg en de republiek Texas kon worden gesticht. The Alamo is nu een soort bedevaartsoord voor de Texanen geworden: van heinde en ver komen ze in gebloemde korte broek, met baseball pet, flinke camera, grote milkshake en een nog groter gebrek aan historische kennis om een Davy Crocket muts voor hun zoontje te kopen.

Een aangename ontsnapping aan de hitte en drukte vormt de Paseo del Rio ofwel The River Walk: een wandelroute langs de San Antonio River vergelijkbaar met de Utrechtse Oude Gracht. Ik vind er een van de weinige plaatsen in de Verenigde Staten waar je buiten op een terras wat kunt eten of drinken. De Beef fajita with pico de gallo en het Corona bier worden aangenaam begeleid door het Mexicaanse orkestje dat een ronde langs de Paseo del Rio maakt. De ober mengt triple sec, tequila, ciroensap, ijs en een schepje suiker in een shaker en giet het voor mij in een glas met een randje zout: een marguerita cocktail in een perfecte omgeving. Met enkel spaanstalige mensen om me heen kost het mij moeite om mij te realiseren dat ik deze zwoele zomeravond in de Verenigde Staten doorbreng, maar misschien is dit juist het karakteristieke van dit land; het ontbreken van één kenmerkende sfeer en cultuur. Het is de verzameling van stukjes Italiaanse, Mexicaanse, Spaanse, Joodse, Ierse, Engelse, Duitse, Nederlandse, Porto Ricaanse en Russische stof die de Amerikaanse patchwork deken zo uniek maakt.

Texas Steak
Deponeer op een bord ongeveer 250 ml ketchup. Grilleer op een hete barbecue per persoon een steak van ongeveer 400 g gedurende enkele minuten aan beide zijden (kruiden met peper en zout mag, maar heeft weinig nut gezien de hoeveelheid ketchup). Serveer er een beetje patat en wat groene salade bij.

Reeds op honderden kilometers afstand van San Antonio hangen affiches die mij attent maken op het Texas Folklife Festival. Nu kan ik mij in bijna elk land wel een folkfestival voorstellen, waarbij klederdrachten, tradities, cultuur en liedjes uit een lang vervlogen tijd weer worden afgestofd en gepresenteerd, maar niet in blank Texas. Wat kan een gebied dat nog geen honderd jaar gekoloniseerd is bieden op folkgebied? In een land waar alle aankondigingen in de overtreffende trap geschieden zou ik een ondertitel verwachten in de vorm van "The festival with the shortest folk history in the world" of "The smallest traditional festival on earth", maar alles wijst echter op een serieuze aangelegenheid. In San Antonio wijzen borden mij de weg naar het festival op het terrein van de University of Texas, maar een gigantische opeenhoping van auto's maakt het onmogelijk om het terrein ook maar op een kilometer afstand te naderen. Het kan niet anders of elk lid van elk gezin is afzonderlijk met een auto hierheen gekomen en inwoners van San Antonio, die twee kilometer van de plek wonen, hebben na een uurtje rijden hun auto op anderhalve kilometer afstand aan de andere zijde geparkeerd. Kortom, een ontmoedigende verkeersssituatie die mij er toe brengt om bij een chaotisch kruispunt linksaf te slaan, terwijl een rood licht mij daarvan probeert te weerhouden. Slechts enkele seconden later hoor ik een sirene achter mij en zie in de achteruitkijkspiegel een agent op een witte motor mij sommeren om te stoppen langs de kant van de weg. Ik zie een forse gehelmde agent met een zonnebril wijdbeens op mij toe stappen en ik meen de stereotiepe smeris te herkennen; het type dat achter reclameborden loert op snelheidsovertreders, het corrupte type dat de stad terroriseert, het vadsige type met een vreemdelingenhaat. Ik herinner mij plotseling verhalen van landgenoten die gigantische boetes opgelegd kregen en wekenlang gegijzeld werden in smerige gevangenissen tot het geld binnen was. Ik blijf in de auto zitten omdat elke verkeerde beweging, waartoe ook uitstappen zou kunnen behoren, ongetwijfeld verkeerd geïnterpreteerd zou worden en in het gunstigste geval in een strafverzwaring zou resulteren en in het ongunstigste geval in een "Bonnie & Clyde"-achtige doorzeving van de auto. Ik draai het raam open, hoor een nors "License!" en overhandig mijn rijbewijs. Alsof de laatste seconden in de vrije wereld hebben aangebroken zie in een flits mijn reis tot nu toe voorbij komen en ik wordt moedeloos. Ik krijg te horen dat ik moet uitstappen en stel me in op de gebruikelijke spreidstand tegen de auto. "So, you're from Holland! All the way just for the festival?". Ik raak heel even verward, maar realiseer mij plotseling dat er nog hoop is. Niet alles is verloren! Ik trek al mijn acteerregisters open en leg uit: ... zeer grote omweg ... uniek festival ... vreemdeling ... lichtelijk verward ... groots gebeuren ... etc. De agent zet zijn bril af en vertelt dat ik de auto beter niet hier in de buurt kan parkeren: hij zal mij een veilige plek dichtbij het terrein wijzen. Ik herhaal de woorden nogmaals in gedachten om het goed tot mij te laten door dringen: "hij zal mij een veilige plek dichtbij het terrein wijzen!" Ik krijg geen kans om op de knieën te vallen en het stof van zijn laarzen te likken want hij stapt op zijn motor en ik moet volgen. Gedurende een vijftal minuten zweef ik in een euforische toestand als een soort "special guest" over de weg. De motoragent stopt tenslotte bij een vrije plek, roept "Have a nice day and enjoy yourself!" en rijdt weer weg voordat ik hem kan bedanken.
De dag kan al niet meer stuk als ik bij de Tower Of The Americas het festivalterrein betreed. Ik raadpleeg de plattegrond en langzaam wordt mij de betekenis van het festival duidelijk: elke bevolkingsgroep van Texas houdt een "open huis" en toont de folklore die zij uit het land van herkomst heeft meegenomen. Het is dus geen Texas folkfestival, maar een World folkfestival.
Het terrein staat vol eettenten en kramen, zoals een German Biergarten, een Italian Pizzeria en een English Pub, maar ook exotische kraampjes uit Korea, Tobago, Philipijnen of Libanon. Ik neem een folder mee die een volledig overzicht van de culinaire activiteiten geeft. Een selectie biedt een wellicht een indruk:

Armenian Lahmajoon (armenian pizza), Cheese boereg.
Belgian Mussels au vin blanc, Belgian waffle, Belgian Beer.
British Sausage roll, Apple tart, shandy.
Cajun Shrimp gumbo with rice, Boudain (rice sausage).
Chinese Egg roll, Shrimp-flavored chips, Fortune cookies.
Cuban Mariquitas (banana chips), Ropa viejo (stew), Congri (black beans with rice).
Czech Klobasnik (pig in a blanket), Kolache (sweet roll).
Dutch Bienquet (dutch apple cake), Ice cream, Cookies.
German Bratwurst on bun with sauerkraut, Sausage on a stick, Beef jerky.
Greek Gyro, Beef souvlakia, Spanakopita (spinach wraped in pastry).
Hungarian Hungarian gulyas, Kolbasz (sausage), Palacsinta (crepes).
India Rice and curry, Chicken tandoori, Samosa, Papad (bread).
Italian Lasagna, Pepperoni pizza, Italian ice gelato.
Jewish Kosher sausage, Bagel with lox and cream cheese.
Korean Khal-bee (beef ribs), Kimchi (spiced cabbage).
Mexican Beef fajita taco with guacamole and pico de gallo, Gordita de piccadillo, Chalupa, Nachos, Tortilla.
Norwegian Lapskaus (norwegian stew), Smor brod (open-face sandwich).
Polish Golabki (cabbage rolls), Placki (potatoe pancake), Sledzie marynowane
Spanish Paella a la marinera, Empanadilla, Tortilla espanola, Sangria.
Trinidad Calypso rice with chicken, Awllo pie (meat and potatoe pie), Sea moss (beverage).
Turkish Kofte (grilled beef), Bulgur pilav (bulgur wheat), Baklava.
Ukrainian Bigus (sauerkraut and sausage plate), Holubsti (cabbage rolls), Borscht.

Lichtelijk teleurgesteld over de Nederlandse inbreng (waar blijft de drop, Goudse kaas, hagelslag, rookworst of haring?) zoek ik de voormalige landgenoten op. Ik hoef niet lang te zoeken, want een kitscherig, blauw-wit bouwsel dat enige gelijkenis met een molen vertoont kan maar uit één land afkomstig zijn. Naast de zogenaamde molen bevindt zich een podium dat in beslag wordt genomen door een zestal dames in klederdracht, dat op klompen en met een juk met emmers een nogal misvormde uitvoering van "Twee emmertjes water halen .... " en "Altijd is Kortjakje ziek ... " (ik weet het niet zeker, maar ik vang een paar woorden op waarvan ik de Nederlandse oorsprong herken) ten beste geeft. Ik neem mij voor om de drie, in oud-Hollandse kostuums gestoken, vrouwen achter de toonbank in de molen aangenaam te verrassen en vraag in onvervalst Nederlands hoe lang ze al in Texas wonen. Er volgt een confrontatie met drie gezichten, die kijken of ze water zien branden en ik neem aan dat ik ze blijkbaar heel erg aangenaam verrast heb. Wanneer hun reactie verder uit blijft wordt mij duidelijk dat de band met hun voormalig vaderland niet door middel van taal in stand wordt gehouden. Ik neem mij voor geen Engels te spreken maar mijn vraag in het Nederlands te herhalen, waarna één vrouw wegloopt op een wijze die mij doet vermoeden dat ze assistentie zoekt: óf ze komt terug met een stokoude, hardhorende overgrootmoeder in een rolstoel die nog vijf woorden Nederlands blijkt te kennen óf ze komt terug met vijf grote broers in de veronderstelling dat ik een aantal oneerbare voorstellen heb gedaan. Aangezien ik geen van beide mogelijkheden aantrekkelijk vindt en er intussen andere bezoekers achter mij wachten, keer ik mij om en loop weg, zwaar teleurgesteld over de weinig respectvolle wijze waarop de afstammelingen van een trots volk van zeerovers, slavendrijvers, kruideniers en dominees hun cultuurgoed in ere houden.
Ik loop mijn oren achterna en kom terecht bij een podium waar de Texas Cajun Playboys een aanstekelijke mix van country en cajun laten horen. Met een jodelachtige falsetstem zingt de fiddler Franse teksten met zo'n sterk accent dat het nauwelijks te onderscheiden is van Engels met een Frans accent. Een flink bejaard echtpaar (man met houthakkersshirt, spijkerbroek en cowboyhoed) wordt voorzichtig schuifelend en zwaar ondersteund naar de dansvloer gebracht en vervolgens aan hun lot overgelaten. Maar in plaats van zich hulpeloos aan elkaar vast te klampen geven ze zich over aan een wilde, dampende "square dance" en met stijgende bewondering en toenemende angst voor een hartstilstand sla ik hun verrichtingen gade. Wanneer de band ophoudt met spelen snellen enkele mensen toe om het echtpaar weer te begeleiden bij de gang naar hun zitplaatsen. Waarschijnlijk moeten ze nu weer een jaar wachten voor de volgende gelegenheid en die tijd lijken ze hard nodig te hebben om weer te recupereren.
Verderop op het terrein tonen laarzenmakers, wapensmeden, touwslagers, trappers, huifkarbouwers en brandmerkers hun vaardigheden te midden van de karakteristieke Texas longhorns. Het is één van de vele voorbeelden van de drang tot conservatie van de korte historie van het land en ik moet zeggen dat ze geen half werk verrichten op dat gebied: elk uniek natuurgebied wordt onmiddellijk tot National Park uitgeroepen, elke persoon die ook maar iets heeft bijgedragen tot de opbouw van het land kent een eigen museum en elke historische gebeurtenis wordt jaarlijks herdacht.

De volgende dag rij ik richting Houston. De moderne stad lijkt uit louter wolkenkrabbers te bestaan en oefent geen enkele aantrekkingskracht op mij uit. In Houston's zuidelijke wijk Pasadena staat de bekendste bar van Houston: Gilley's, world's largest nightclub. Hoewel de overtreffende trap irritant begint te worden, hebben ze wel gelijk; een houten gebouw ter grootte van een vliegtuighangar met onafzienbare rijen tafels en stoelen. Elke avond stromen de kantoren van Houston leeg, worden de stropdassen en streepjesoverhemden verruild voor cowboylaarzen en -hoeden en wordt er koers gezet naar Gilley's. De eigenaar, Mickey Gilley, is een country & western artiest en een neef van Jerry Lee Lewis. De tent heeft internationale bekendheid gekregen door de film "Urban Cowboy" met John Travolta die hier op locatie werd opgenomen. Er vindt elke zaterdag een echte rodeo plaats en op andere dagen dient de bezoeker zich te vermaken op de mechanische bulls. Gilley heeft zijn eigen merk bier en een forse merchandising-afdeling met posters, bierkoelers, T-shirts, asbakken en zijn eigen LP's.

The Learning Annex:
50 Romantic & Unusual Things To Do Around Town
Have you had dinner and gone to the movies every Saturday night since 1947? Is this starting to get stale? The Learning Annex is ready to help you. There is a vast wealth of entertainment and cultural opportunity and there are innumerable nooks and crannies to delight you. You must have to know about them. So the Learning Annex has gleaned some of the best of the best to bring you "50 Romantic And Unusual Things To Do Around Town". From candlelight, soft music and wine to jazz and cool drinks ... or a getaway in a plush hotel, we'll show you a town made for the adventurous, the young at heart ... for lovers!
Richard Laermer is the editor of the new newspaper River to River, a bi-weekly issues-oriented journal. His cultural columns about the city have appeared in dozens of weekly newspapers and national magazines.
Course 940 Sec.V Aug.19 6:30-9:30pm Course fee $22


Ik krijg behoefte om alvast een blik te werpen op de oceaan aan de andere zijde van het land en rij richting Golf van Mexico. Galveston, ooit het hoofdkwartier van de piraat Jean Laffite, was in de vorige eeuw de grootste uitvoerhaven voor het katoen van de plantages en diverse grote Victoriaanse plantershuizen en Italiaanse renaissance koopmansbungalows getuigen nog van de welstand in die dagen. Ik rij over de lange Seawall Boulevard en zoek een aantrekkelijk stukje strand op. Het water van de Golf van Mexico blijkt heerlijk warm te zijn in vergelijking met de kille Pacific. In het schemerlicht loop ik later over de met kleurige lampjes verlichte pier, die enige gelijkenis vertoont met die van Scheveningen, en sla de springende en vliegende vissen gade, die er gedurende hoogstens enkele seconden in slagen om weerstand te bieden aan de gravitatiekracht (en waarschijnlijk ook niet meer zouden willen).

Vlak voordat ik de volgende dag de grens met Louisiana bereik zie ik op de kaart een plaatsje met de naam Nederland. Ik besluit een klein omwegje te maken en wordt aan de rand van het dorp begroet door een groot bord, gedecoreerd met een molen en tulpenbollen, met de tekst "Welcome to Nederland, Texas. Heritage Festival and Carnival". Het blijkt een levenloos gehucht te zijn en in de dorpskern geven oranje straatnaambordjes aan dat ik door de Oranjestraat en de Willemsstraat rij. In een nagebouwde molen blijkt een klein museum te zijn gehuisvest en binnen kan ik foto's van de eerste pioniers bewonderen, alsmede Friese doorlopers, een eg en een oude melkkruk. In het gastenboek zie ik dat meer landgenoten zijn die, tegen beter weten in, hun reisroute hebben laten bepalen door heimwee of nostalgisch sentiment. Op een gedenksteen buiten lees ik:

City of Nederland,
settled by Dutch immigrants in 1897; named for their native Netherlands, which in the 1890s suffered overcrowding, wornout soil, and scant hope for prosperity. Thus when the Port Arthur Land Company (joined by Dutch businessmen) advertised the abundance of America, many families eagerly moved to this region. The new colony thrived, although torrid summers, frigid winters and swamps prompted a few to return to Holland. Those who remained built a sound economy of farming and ranching, now largely replaced by rice-growing and industries.

Ik pink een kleine krokodillentraan weg en rij via vlakke polderlandschappen met zwart-bont vee naar Lousiana.

verder naar deel 9