VERENIGDE STATEN

DEEL 7: NEW MEXICO

"Toen waren we in New Mexico, we passeerden de ronde rotsen van Raton en stopten bij een wegrestaurant, we hadden een razende trek in hamburgers en wikkelden er nog een paar in een servetje om die later over de grens op te eten." Uit "On the Road" van Jack Kerouac.

New Mexico wordt van noord tot zuid doorsneden door de Rio Grande, die van de Rocky Mountains naar de Golf van Mexico stroomt. Alleen al de namen van de steden illustreren de grote Spaanse en Mexicaanse invloed; Santa Fe, Albuquerque, Socorro, Magdalena, Santa Rosa, Las Cruces, Orogrande, enzovoort. Om mijzelf voorgoed te genezen van het stereotiepe beeld van nomadische indianen in wigwam's rij ik naar de Taos Pueblo.
Ruim vierhonderd jaar geleden dachten de Spanjaarden in deze goudbruine pueblo hun El Dorado, de verdwenen gouden stad, gevonden te hebben. De pueblo valt op door de uit meerdere verdiepingen bestaande woonblokken die trapsgewijs verspringen. Via houten trappen kun je naar de hoger gelegen verdiepingen. De lemen muren hebben afgeronde zijkanten en hoeken en worden aan de bovenzijde doorboord door horizontale steunbalken. De grote zijvlakken worden slechts af en toe onderbroken door één enkel klein raampje. In de huizen is geen elektriciteit of stromend water aanwezig. Veel inwoners werken overdag in Sante Fe of Espagnola zodat het dorp dan geen al te levendige indruk maakt. Alleen een aantal winkeltjes met keramiek, sieraden, geweven kleden en beeldhouwwerk zijn geopend.

Ik loop voorbij Lujan's Trading Post, Taos Pueblo Indian Shop en Morning Talk Indian Shop en zie aan een opvallend lichtblauwe deur van een winkeltje een bord hangen met de tekst "CURIO SHOP, fresh baked bread and cookies for sale, also genuine indian jewelry. Ice cold pop". Naast de deur zit een oude indiaan wiens gezicht evenveel barsten en rimpels vertoont als de lemen muur achter hem. Over zijn westerse kleren draagt hij een omslagdoek met rode en blauwe decoratieve patronen. Onbeweeglijk en onverstoorbaar weet hij zowel het beeld van een autistische dagdromer als van een mediterende filosoof op te wekken.
Wanneer ik de winkel binnen stapt komt hij zachtjes krakend en kreunend in beweging en sloft achter mij aan. Hij gaat achter een klein toonbankje staan en wacht gelaten tot ik een keuze heb gemaakt. Zijn ogen zijn steeds neergeslagen wanneer ik naar hem kijk, zodat onze blikken elkaar geen enkele maal kruisen. Wanneer ik mij echter omdraai voel ik de spiedende blikken in mijn rug. Tevergeefs zoek ik een spiegelend oppervlak om mijn vermoeden bevestigd te zien en tenslotte pak ik een stuk indian fry bread, een verpakte jerky (een reep gedroogd, gezouten rundvlees) en een coke. "Three?", mompelt hij op een vragende toon, wanneer ik de spullen op de toonbank deponeer. "Yes", antwoord ik, in de veronderstelling dat hij naar het aantal artikelen vraagt. Hij wacht even, mompelt weer "three?" en steekt ter verduidelijking drie knokige vingers omhoog. Ik begin aan mijn vermogen tot tellen te twijfelen en spreid de drie artikelen naast elkaar uit over de toonbank. Ik bevestig nogmaals zijn vraag en nu begint de man iets van zijn onverstoorbaarheid te verliezen. Hij vermoedt dat ik hem in de maling neem, richt zijn blik op en kijkt mij indringend in de ogen. Blijkbaar moet je dus een bloedbroeder of een debiel zijn om een blik waardig te zijn. "Three dollars!", gromt hij op een wijze die duidelijk maakt dat ik niet tot de categorie bloedbroeders wordt gerekend. Ik doe geen moeite om het misverstand uit te leggen en deponeer het geld zonder op te kijken op de toonbank. Hij pakt de drie artikel in een bruine, papieren zak en overhandigt deze aan mij. In de zak vind ik een recept:

Red Chile Indian Stew
750 g varkens- of rundvlees, 5 grote aardappelen, 3 eetlepels rode chili poeder, 5 eetlepels gehakte ui, 6 kopjes water water, zout naar smaak.
Bak de uien glazig in een eetlepel olie. Braad het vlees kort aan en voeg het water toe. Snij de aardappelen in blokjes. Voeg na een kwartier de aardappelen, de chili en het zout toe. Laat het koken tot de aardappelen gaar zijn. Serveren met indiaans gebakken brood.

"Be-Pu-Wa-Ve" luidt de traditionele groet waarmee je in de acht indiaanse pueblos in het noorden van New Mexico wordt begroet. Blijkbaar vindt dat alleen plaats op feestdagen. Sinds 1975 is de pueblo een zogenaamde National Historic Site. Voor verschillende Amerikanen is het een verrassing dat de pueblo geen openluchtmuseum is, maar gewoon een echte woonplaats voor de indianen. Bovendien moeten ze ook nog entree betalen om vervolgens als een ongewenste indringer te worden beschouwd.

"Be-Pu-Wa-Ve" luidt de traditionele groet waarmee je in de acht indiaanse pueblos in het noorden van New Mexico wordt begroet. Blijkbaar vindt dat alleen plaats op feestdagen. Sinds 1975 is de pueblo een zogenaamde National Historic Site. Voor verschillende Amerikanen is het een verrassing dat de pueblo geen openluchtmuseum is, maar gewoon een echte woonplaats voor de indianen. Bovendien moeten ze ook nog entree betalen om vervolgens als een ongewenste indringer te worden beschouwd. Om de privacy van de bewoners een beetje te bewaren zijn de prijzen voor het vastleggen van de pueblo niet kinderachtig:
Sketching
Painting
Still Cameras
Movie/Video Cameras $15.00
$35.00
$5.00
$10.00

Verschillende malen per jaar zijn er feestdagen waarop de menging van de traditionele en de katholieke cultuur naar voren komt. Er vinden dan niet alleen dansen plaats om moeder aarde te danken voor de oogst en de dieren maar ook om hun beschermheiligen te eren. De pueblos hebben hun eigen wetten en gewoonten. Op een bord lees ik:
It is necessary to obey Indian Law. Do not talk during the dances and do not applaud afterwards. Do not walk across the dance plaza. Please refrain from talking to the dancers until they are finished. Do not wander into the kivas, or ceremonial rooms, or walk into areas that are marked restricted. Do not bring alcohol to the Pueblos.

Een wat ouder echtpaar loopt mopperend voorbij en ik vang een gedeelte van hun gesprek op: "I thought they had Deer Dances several times a day ..... this is really disappointing .... you can't even get a hamburger or hot dog .... ". Blijkbaar hebben ze een soort Disneyland verwacht met non-stop indianenshows, eettenten en souvenirwinkels.

Ik verlaat de indrukwekkende nederzetting en rij richting Santa Fe. Een Pizza Hut bord blijkt als een hongersignaal te werken en enige afwisseling na veel Mexicaans eten kan geen kwaad. Op de menukaart kan ik kiezen tussen small, medium en large pizza. Aangezien de afbeeldingen niet op ware grootte weergegeven zijn, bestel ik een large pizza mexicano met een glas rode wijn maar ik kan de licht verbaasde blik van de ober niet begrijpen. Dat wordt mij echter wel duidelijk wanneer ik een poosje later een pizza met een diameter van een halve meter voorgeschoteld krijg. Ik was even vergeten dat Amerikaans groot iets anders betekent dan Nederlands groot. Even later zie ik een gezin met drie kinderen ook één grote pizza krijgen, die met een soort radeermes in een aantal hanteerbare porties wordt gesneden. Hoewel ik mijn best doe, moet de ober uiteindelijk toch bijna de helft van de pizza weer meenemen en dat met een gezicht van, en ik hoopte nog zo dat mij dat bespaard zou blijven, "Ja, ja, ik wist wel dat meneer een beetje overmoedig was!".

Een beetje onpasselijk zoek ik een motel in Espagnola. Bij de receptie van Chamisa Inn is echter niemand aanwezig en terwijl ik even besluiteloos wacht, komt er een jongen met een rugzak om de hoek aan gelopen. Hij blijkt ook overnachtingsruimte te zoeken, maar vindt het tarief van $35 te hoog. Hij is er echter van overtuigd dat een overnachting voor een geringer bedrag hier ook mogelijk is. Na een poosje bellen arriveert er uiteindelijk iemand op de receptie. De jongen slaagt er een overnachting voor $25 te regelen, waarna het voor mij ook niet moeilijk is om voor hetzelfde bedrag een kamer te krijgen. Blijkbaar zijn de prijzen in motels 's avonds niet zo vast als ze lijken.
Santa Fe besteedt veel aandacht uit haar uiterlijk, hoewel de grens met kitsch soms ruim wordt overschreden. Veel nieuwe gebouwen zijn vorm gegeven volgens de oude adobe-stijl; het Loretto hotel lijkt een perfecte kopie van de Taos Pueblo en de Federal Building op de hoek van San Fransisco Street en Cathedral Place zou er ook niet dissoneren. De smalle, drukke straten doen zeer Spaans aan. Ik koop een USA Today uit de krantenautomaat op de hoek van de straat, maar kan vrijwel geen artikel over het buitenland vinden.
Op de hoek van de Old Santa Fe Trail en De Vargas Street staat de Mission of San Miguel of Sante Fe; de oudste kerk in de Verenigde Staten. Er zijn steunberen aangebracht om de oude adobe muren te versterken en de toren is vernieuwd, maar desondanks oogt de kleine, massieve kerk vrij authentiek. Op het bord buiten de kerk lees ik:
San Miguel Chapel.
Oldest church in the USA.
The original adobe walls and altar
were built by Mescela Indians from Mexico
under the direction of Fransiscan padres.
Ca. 1610.

Ik loop naar de Plaza waar, onder de zuilengalerij, tientallen indiaanse vrouwen uit de omgeving hun handelswaar op kleedjes hebben uitgestald; leren riemen, armbanden, halskettingen, edelstenen, smeedwerk en weefkunst. Na wat rondgedoold te hebben tussen de massa mensen over de Plaza neem ik een enchillada bij The Burrito Co; een restaurant annex Poster Gallery.
Halverwege de middag verlaat ik Santa Fe om via Route 14 naar Madrid te rijden. De voormalige ghosttown Madrid begint langzaam weer tot leven te komen, omdat kunstenaars en handelaren de verlaten huizen verbouwen tot ateliers en winkels. In de stad wordt ik begroet door twee, ongeveer vijf meter hoge, houten indianen die zo te zien geen weet hebben van de hypocriete tekst op het bord achter hen: "All People Are Created Equal. God Bless America. We welcome YOU to Madrid New Mexico". Veel oude, vervallen, houten woningen met veranda's staan op de rand van instorten en worden omgeven door autowrakken van oude Chevrolets en Buicks, die her en der verspreid staan.
Op een oud, verweerd bord kan ik nog de afgebladderde, Lucky Luke-achtige, letters ontcijferen van het "OLD COAL MINE MUSEUM MADRID. Admittance adults $0.50".

The Learning Annex:
Letting Go Of Clutter
Are you overwhelmed by the continued build-up of clutter in your home? Do you feel tense and anxious about your inability to handle these problems? If you have difficulty getting rid of newspaper articles, old clothes, books or material objects, then a workshop on managing clutter may be the answer. Through discussion, pencil and paper exercises and visualisation, participants will explore some reasons for clutter and accumulation and will learn effective ways of reducing clutter and the anxiety connected with it. Class topics include:
* Reasons for accumulating clutter
* Separating from the past
* Organizing your papers, files, closets
* Procrastinating
* Mananging anxiety
Daralee Schulman is a career/stress counselor in private practice. Her newest endeavor is helping individuals handle their clutter through better organization and time management.
Course 353 Sec.C Aug.11 6:30-9:30pm Course fee $15

Enkele tientallen kilometers oostelijker aan de Interstate 40 ligt Santa Rosa, waar de Dalton Gang hun eerste grote overval, op een Mexicaans gokhuis, pleegden. Ze werden uiteindelijk zo overmoedig dat ze twee banken tegelijkertijd in Coffeyville, Kansas, wilden overvallen maar rekenden niet op de onverwacht grote weerbaarheid van de inwoners.
Ik verlaat de Interstate 25 om een motel in Truth or Consequences te zoeken, want een plaats met zo'n naam verdient het niet om zo maar voorbij gesneld te worden. In 1950 was de stad Hot Springs de gast van de populaire TV-show "Truth or Consequences" van Ralph Edwards. De bevolking was zo ingenomen met de landelijke publiciteit dat ze de naam van het programma adopteerden. Elk jaar vindt er in mei een fiesta plaats om dit heuglijke feit te herdenken. Dit illustreert tevens hoe enerverend het leven is voor de bewoners van T or C, zoals ze hun stad gewoonlijk noemen. Ik neem snel een goedkope kamer in het eerste de beste motel om daarna een wat spullen te halen in de supermarkt. Buiten wordt ik bijna klem gezet door een roestige pick-up truck. Er stapt een oudere, door het heet/droge klimaat getekende boer uit, die gedurende enige tijd het New York-kenteken van mijn auto bestudeerd; blijkbaar zijn vreemdelingen hier een zeldzaamheid. Wanneer hij mij ziet roept hij: "Well, you came a long way, huh?". Ik vertel hem van mijn reis en mijn aanwezigheid in T or C is blijkbaar de meest interessante gebeurtenis sinds 1950, want hij komt enthousiast naar mij toe en neemt mij mee naar de dichtsbijzijnde bar, waar hij mij voorstelt aan alle aanwezigen. Hij blijkt Pete te heten. Hij bestelt twee "weak tea's", buigt zich naar mij toe en ik ruik een flinke kegel die mij duidelijk maakt dat hij whisky's bedoelt. Ik fungeer zo'n beetje als een prestige-object want hij heeft nu alle aandacht in de tent. Ik laat het allemaal een beetje over mij heen komen en observeer de aanwezigen; stuk voor stuk vrolijke boeren met ruige, verweerde, rode gezichten, denim tuinbroeken en een houthakkersshirt die een werkdag afsluiten met een paar drankjes. In plaats van een krakende, houten tapkast staat er een dissonerend zwart buffet met veel glimmend chroom. De jonge vrouw achter de tapkast maakt een ervaren indruk; ze bestiert de groep boeren als een klas vol kleine kinderen en zet iemand, na een banale opmerking, flink op zijn nummer waarna de betreffende persoon door het gehele cafe wordt uitgelachen en beschimpt. Pete vraagt mij om wat muziek uit de juke-box te kiezen en met zijn dollar kies ik uit het verouderde platenbestand onder andere "Tequila" van The Champs en "24 Hours From Tulsa" van Gene Pitney. Pete begint over de chilies die hij verbouwt en wanneer ik enige interesse toon loopt hij naar buiten en komt even later terug met een zak chili peppers. Ik krijg vervolgens een uitgebreide les over chilies en hij legt uitvoerig uit hoe hij aan de vorm van een peper kan zien hoe heet de peper is. Ter illustratie legt hij er een aantal in opklimmende heetheid neer en laat mij kleine stukjes proeven. De minst scherpe peper blijkt nauwelijks af te wijken van een paprika. Hij waarschuwt mij terecht voor de meest scherpe peper, want zelfs een minuskuul stukje op mijn lip veroorzaakt hevig tranende ogen en gezwollen, kloppende lippen. Wanneer ik een "weak tea" voor Pete wil bestellen zegt de schooljuf dat hij zijn quotum reeds heeft overschreden, maar dat ze de consumptie wel wil opschrijven voor de volgende dag. Waggelend loopt Pete achter mij aan naar buiten en klimt achter op zijn pick-up. Hij vult een grote bruine zak met pepers, tomaten en uien en dondert bijna voorover van de laadbak af als hij de zak aan mij wil overhanden. "Have a nice trip and enjoy yourself" lispelt hij wanneer ik in de auto stap. Whiskey heeft niet alleen tegenwoordig, maar ook vroeger het harde bestaan van de cowboys en goudzoekers draaglijk gemaakt. Het leven moet destijds echter wel heel erg zwaar zijn geweest om voordeel te hebben bij het drinken van brouwsels die toen geschonken werden:

TANGLE LEG gemaakt van tabak, suikerstroop, rode pepers en ruwe alcohol.
MINER'S FRIEND explosiever dan dynamiet.
DUST CUTTER voor volstrekt uitgedroogde kelen.
NOCHUM STIFF een smerig smakend, slechte jenever.
RED DISTURBANCE was in staat blaren te trekken op cowboylaarzen.
FORTY RODS gaf de afstand die de consument nog kon afleggen na het nuttigen.
APACHE TEARS bracht zelf de ruwste drinker aan het huilen.
JOY JUICE Een slok: je gaat je eigen kleren stelen. Twee slokken: je bijt je oren af. Drie slokken: je redt je schoonmoeder van de verdrinkingsdood.
SNAKEHEAD bevat de kop van een ratelslang in het vat.
MORMON WHISKEY een uitvinding van bedrijvige mormonen, gemaakt met vuur en zwavel. Het verhaal gaat dat een boer, na het drinken van fors glas, naar huis ging en zijn eigen ploeg stal en verborg. Eenmaal nuchter bleek de ploeg onvindbaar zodat de boer gedwongen was nog een glas te drinken voordat hij de ploeg weer terug vond.
En wat dacht je van de volgende cocktails:
MULE SKINNER whiskey gemixt met zwarte bessenjenever.
GRIZZLY BEAR'S MILK ruwe whiskey gemixt met melk en suiker.
Voor de desperate "thrill-seekers" was er een keuze uit GUT WARMER, SHEEPHERDER'S DELIGHT, NOSE PAINT, TONSIL VARNISH, TORNADO JUICE, RED DOG, STAGGER SOUP, TAOS LIGHTNING of TAOS DYNAMITE, terwijl je de dood recht in de ogen kon kijken met FOOL WATER, COFFIN VARNISH, WIDOW-MAKER of SNAKEBITE MEDICINE.
Wanneer iets echt absoluut niet meer drinkbaar was, en dat was het toch niet snel, dan was het altijd nog bruikbaar als vuurwater in de ruilhandel met de indianen. Een veel gebruikt recept voor vuurwater was MISSOURI WATER; ruwe, verdunde alcohol met strychnine (om ze gek te maken), zeep (om het smeuïg te maken) en rode peppers (om het een pit te geven).
Voor de niet-alcoholici (bestonden die in het wilde westen?) was er nog zoiets als CREEK WATER dat wijnsteenzuur, zwavelzuur, ammonia, bruine bonen, smeerolie, suikerstroop, eikeschors, cayenne peper en nog veel meer bevatte.

Bourbon werd in 1789 bij toeval ontdekt door dominee Elijah Craig. Hij reinigde zijn lege vaten met gloeiende as en vulde ze met zijn alcoholhoudende brouwsel. Enkele vergeten vaten werden pas na enkele jaren geopend en bleken toen een gerijpte, milde sterke drank met de rode kleur van verkoolde eik. Om de jarenlange rijping te benadrukken voerden bijna alle merken daarna de kwalificatie "old" in hun naam: OLD PEPPER, OLD CROW, OLD ANDERSON'S LITTLE BROWN JUG of OLD TUB.

Ik keer terug naar het motel, waar ik 's nachts ervaar dat ik toch te snel mijn keuze heb gemaakt; de gehele nacht dendert het vrachtverkeer vlak langs het motel over de Interstate 25. Ik giet een fors glas bourbon (goede!) door mijn keel, begraaf mijn hoofd onder de kussens en stop papieren zakdoekjes in mijn oren, maar het gedreun beperkt mijn slaap tot enkele korte periodes van een half uur.
De volgende ochtend brengen twee donuts en drie grote bekers slappe koffie mij weer een beetje op de been. Nog steeds voel ik een lichte prikkeling op de plaats waar de onderlip in aanraking is gekomen met de heetste peper.
Een stukje ten zuiden van T or C verlaat ik de Interstate om via highway 152 Silver City, de geboorteplaats van Henry McCarty, alias William Bonney, alias Billy the Kid, te bezoeken. De stad floreerde kort maar hevig tijdens de "silver-boom" aan het eind van de vorige eeuw, maar is daarna volledig ingeslapen. In 1873 wordt hij, na een eerlijke jeugd, op veertienjarige leeftijd aangetroffen met een zak gestolen wasgoed. Hij wordt onterecht opgesloten, maar weet enkele dagen later te ontsnappen, waarna zijn leven voorgoed veranderd is.
Ik probeer met behulp van een plattegrond de plek te vinden waar Billy the Kid voor het eerst werd opgesloten, maar ik loop tevergeefs enkele malen een blokje rond. Ook verschillende allochtonen blijken mij niet verder te kunnen helpen. Vol onbegrip over het onvermogen van de gedegenereerde stad om haar historische wapenfeiten om te zetten in toeristische attracties, loop ik een eettentje op de hoek binnen. Ik heb niet op de naam op de gevel gelet, maar ik stel me voor dat het zoiets als "Ann's Place" of "Ann's Corner" heet. Terwijl ik ga zitten word ik als een buitenaards wezen gade geslagen door een zestal oude dames dat zich verspreid heeft langs de lange bar. Achter de bar staat een jong meisje met een oud hoofd driftig kopjes af te drogen; dat zal Ann wel zijn. Ze strijkt haar kraakheldere witte schort recht, wrijft nog even met een doek over de bar en loopt daarna naar mijn tafeltje. Ik besluit solidair te zijn met de aanwezige dames en bestel ook een hot chocolate en een apple pie. Ann met de schort loopt terug naar haar plek en hervat het poetswerk. Ik laat mijn blik langs de ingelijste foto's met mijnwerkerstaferelen gaan en knik naar de dames, die zich nu blijkbaar ineens realiseren dat ze mij gedurende al die tijd hebben zitten aan te gapen. Ze knikken verschrikt terug en wenden zich gelukkig af. Eén van de dames komt even later naast mij zitten en vraagt nieuwsgierig naar mijn herkomst. Ze valt bijna van haar stoel als ik vertel over mijn reis. "That's great, marvellous, fantastic!" roept ze uit en buigt zich vervolgens op een samenzweerderige manier naar mij toe, "Deze stad is door en door saai en er gebeurt nooit iets. De meeste mensen zijn nooit verder dan tien mijl buiten de stad geweest, dus avontuurlijke reizigers zul je hier niet vinden. Er wordt voortdurend over iedereen geroddeld. Het dagelijkse leven is hier zo deprimerend dat het zelfmoordpercentage het hoogst is van de staat New Mexico". Het gesprek wordt onderbroken door Ann met de schort die de chocolade en het gebak op mijn tafeltje zet en een verwijtende blik naar mijn buurvrouw werpt. Vervolgens keert ze terug naar haar werkplek en gaat weer met een doek over de tap. Ik vertel dat ik op zoek ben naar wat tastbare herinneringen van Billy the Kid, maar dat is olie op het vuur. "Zie je wel, dat bedoel ik nu. Ze zijn hier gewoon bang om vreemdelingen binnen te krijgen. Er worden geen plannen gemaakt om Silver City uit het dal te halen. Ze kunnen toch een grote toeristische attractie van ons wild west verleden maken?". Ik knik begrijpend en zie in een hoek plotseling een kleine, ingelijste poster:

REWARD ($5,000.00)
Reward for the capture, dead or alive, of one Wm. Wright, better known as "BILLY THE KID".
Age, 28. Height, 5 feet, 3 inches. Weight, 125 lbs. Light hair, blue eyes and even features. He is the leader of the worst band of desperados the Territory has ever had to deal with. The above reward will be paid for his capture or positive proof of his death.
Jim Dalton, Sheriff.

Ik neem afscheid van mijn buurvrouw en moet, om af te rekenen, Ann met de schort helaas storen tijdens het boenen van het bestek.
Een eindje westwaarts, net over de grens met Arizona, ligt het roemruchte plaatsje Tombstone, "The Town Too Tough to Die". De rijke zilvermijnen trokken aan het eind van de vorige eeuw uiteraard niet alleen eerzame burgers aan, maar ook oplichters, gokkers, prostituees, dronkaards, veedieven en moordenaars. In 1881 telde de stad 110 officiële drankwinkels op een bevolking van zevenduizend mensen. Johnny Ringo schoot er een dronkelop neer die oneerbieding tegen een dame sprak. Bat Masterson en Luke Short kwamen er gokken, maar de beroemdste bezoekers waren de vijf gebroeders Earp en Doc Holliday. De Earps deden verwoede, maar vergeefse pogingen om marshall te worden en zochten aanleidingen om hun aanzien te verbeteren. Op 15 maart 1881 werd een postkoets overvallen en de Earps verdachten de Clanton-McLaury bende hiervan, die uiteindelijk op 26 oktober besloten om de stad te verlaten. Bij de OK Corral werden Ike en Billy Clanton en Frank en Tom McLaury echter opgewacht door Doc Holliday en Wyatt, Virgil en Morgan Earp. De Earps begonnen zonder aanleiding te schieten en alleen Ike slaagde er in te ontsnappen. Billy Clanton en de McLaury's liggen begraven aan de noorkant van de stad op Boothill Graveyard, tussen bijna tweehonderd andere desperado's.

Via Deming en Mesilla (hier werd Billy the Kid ter dood veroordeeld, maar hij wist te ontsnappen) kom ik bij Las Cruces weer op de Interstate 25. In 1830 werd hier een karavaan bleekgezichten door Apaches afgeslacht. De plaats dankt haar naam aan de verzameling kruizen op de graven. Een eind naar het westen ligt Alamogordo, waar op 16 juli 1945 de eerste atoombom tot ontploffing werd gebracht. Ik rij echter zuidwaarts waar El Paso, net over de staatsgrens met Texas, mijn volgend doel is.

Een poos later in Nederland koop ik in Amsterdam het tijdschrift "True West", een maandelijkse uitgave van Western Publications dat haar aandacht volledig richt op de periode van The Wild West. Tot mijn verbazing zie ik een grote advertentie van Silver City waarin ze nu eindelijk hun cowboy-verleden blijken te exploiteren.
Silver City
The Place To Be for Labor Day.
Annual Mining days Celebration.
* Old Time Mining Contests
* Good Food / Chili Cook Off
* Arts & Crafts Fair
Sept. 1 - 2, 1990.
also
Silver City Arts Council presents
Howdy Fowler's International Cowboy Circus
Wild West Show
Friday, August 31 - 7:00 p.m.
Saturday, Sept. 1 - 7:00 p.m.
Southwest Horseman's Park.

Het tijdschrift bevat bovendien nog een scala aan bijzondere en lezenswaardige advertenties:
FOOL YOUR FRIENDS. Stamped letters remailed from California 254. Willard Crawford, 1604 Sweem St., Oroville, CA 95965.
GUNFIGHT SCRIPTS. Have a gunfighting group and need some new scripts? We have them grom three people on up. Write G&S Marketing, 133 E. Atkison Plaza, Suite 203, Midwest City, OK 73110.
MISSISSIPPI MUD PIE. A delicious southern dessert treat. $2.00 SASE to Phil Poynor, P.O.Box 127, Newark, AR 72562.
COWBOY STARS. 8"x10" color pictures reproduced from originals (Roy Rogers, Tex Ritter, Lone Ranger). Only $5.00 each. Deep River Cowboy Assoc.,Inc. Box 623, High Point, NC 27261.
RARE BOOKS OFFER. The Authentic Life of Billy, the Kid. This book was written by Pat Garrett, who hunted down "The Kid" and killed him. Considered by many to be the most authentic book on the life of Billy the Kid. First printed 1882. Send $7.95 (include 504 postage & handling) to Triton Press, dept T11, Box 674, Provo, UT 84603.

verder naar deel 8