VERENIGDE STATEN

DEEL 3: CALIFORNIA - LOS ANGELES

"Ik keek gretig uit het raam: gepleisterde huizen, palmen en drive-ins, de hele waanzinnig bedoening, het chaotische beloofde land, het fantastische uiteinde van Amerika." Uit "On the Road" van Jack Kerouac.

Ik rij al ruim een uur over de vier- tot zesbaanswegen die Los Angeles omsluiten en doorkruisen en stel nog steeds de keuze van mijn bestemming uit. Bij een andere stad volg je gewoon de borden naar het centrum om een indruk te krijgen van de bevolking, de architectuur en de sfeer, maar het ontbreken van één groot centrum maakt Los Angeles tot een marteling voor de besluiteloze bezoeker. De naam Los Angeles slaat op een conglomeratie van tientallen steden en gemeenschappen zoals Santa Monica, Long Beach, Burbank, Beverly Hills, Anaheim, Southgate, Lakewood, Carson en Los Angeles zelf. De komende dagen zal ik niemand ontmoeten die in Los Angeles woont. Ze wonen in een tweekamer appartement in Hollywood, in een ruime flat in Santa Ana, in een drive-in woning in Pasadena of zoeken woonruimte in Malibu, maar niemand woont in L.A.
Door de uitgestrektheid van de stad is een auto een bezit van levensbelang voor de stedeling; de ruim 3 miljoen inwoners bezitten gezamenlijk bijna 2 miljoen auto's. Het uitgebreide wegennet, dat gevormd wordt door de L.A. Freeways, is alleen tijdens de spitsuren afgeladen vol. Maar de ochtendspits duurt dan wel van 6.00 - 10.00 uur, de middagspits van 11.00 - 15.00 uur, de avondspits van 16.00 - 20.00 uur en vanaf 21.00 uur is het avondcruisetijd.
Halverwege de ochtend valt de bezettingsgraad van de Freeways nog mee en ik suis over de Hollywood Freeway, met mijn cruisecontrol op ongeveer 50 mph, tergend langzaam voorbij een donkergroene Buick Century. Aanvankelijk vind ik het nogal genant om zo'n lange tijd op een stille, brede weg langs een andere auto te rijden, omdat een blik naar binnen toch al gauw als een inbreuk op de privacy kan worden beschouwd. In Nederland geef ik tijdens het passeren in zo'n geval maar even extra gas, maar hier rijd iedereen met cruisecontrol en houdt zijn blik stoïcijns vooruit gericht. Ik merk dat de vrouw in de Buick al een poosje met haar vingertoppen op het stuur tikt, precies in de maat van de Beach Boys op mijn lokaal radiostation. Ik ga in hetzelfde ritme wat harder met mijn hoofd schudden, maar wanneer ze plotseling opzij kijkt voel ik mij betrapt, geef gas en zoek gelijk een andere zender op.


Beverly Hills
Ik zoek een motel in Glendale in de buurt van het Griffith Park. In de lobby vind ik "The Learning Annex"; een tijdschrift van een bedrijf uit New York dat zich gespecialiseerd heeft in het geven van allerlei cursussen. Over het algemeen zijn het workshops van één avond met de meest waanzinnige onderwerpen: "How To Open A Successful Restaurant", "Taoist Sexual Healing", "Why You Don't Need A Therapist", "How To Put On Seminars And Workshops", "How To Begin And Continue A Conversation" of "Making Beer At Home". Of bijvoorbeeld de cursus:

How To Land A Part In TV Commercials
There are about 1500 commercials on all the TV Channels every day. Anyone can make it as an actor in a commercial. When advertisers are casting a commercial they are looking for a type ... a believable user of the product. Most of them employ people just like you. Here is a fun seminar that will teach you about getting started in TV. Learn everything you have to know, from resumes and headshots to dress and tips for interviews. And you'll learn which casting directors are best for the kind of person you are. This seminar will give you the basics to evaluate your potential for this exciting, lucrative field. Frank Spencer and Ed Ferron of the Weist Baron School have trained hundreds of people now appearing on TV commercials daily. They have performed for Sony Betamax, IBM, Fortune Magazine, Dristan and Ruffles commercials.
Course 598 Sec.Q Sept.23 6:30-9:30pm Course fee $28

Ik zie op de plattegrond dat ik niet ver van Beverly Hills af zit dus ik besluit om eerst daar een kijkje te nemen en in mijn naïviteit hoop ik Jack Nicolson of Bette Middler tegen het lijf te lopen. Alsof ze gekweekt zijn met supergroeikunstmest schieten de tientallen meters hoger palmen omhoog in de omgeving van het Beverly Hills Hotel. Het valt me op dat er bijna niemand op straat loopt; alleen enkele zwarte mannen vegen de straat en houden het gazon onkruidvrij. Af en toe suist er een verlengde Mercedes of Rolls Royce voorbij. Waarschijnlijk zijn alle inwoners naar een movie-premiere of een nieuwe disease-of-the-week-party waar je je moet laten zien om te bewijzen dat je nog tot de A-zone categorie behoort.

Net wanneer ik me begin af te vragen waar alle filmsterren wonen zie ik op de hoek van de straat een negerjongen zitten onder een bord met het opschrift "Star Maps". Voor vijf dollar krijg ik de beschikking over een plattegrond met de adressen van alle bekende en helaas ook onbekende sterren. Ik zie dat ik op de Canon Drive Peggy Lee, Patty Page, Robert Wagner en Kirk Douglas zal treffen en op de Carolwood Drive achtereenvolgens Tony Curtis, Burt Reynolds en Barbra Streisand. Tot mijn grote teleurstelling lees ik echter dat mijn aktiviteit ook in een georganiseerde vorm plaats vindt:
Beverly Hills Stars Home Tour Deluxe.
"See why this is the most popular and glamorous tour Hollywood has to offer. In one of our mini-StarBuses you will head west up the flambouyant Sunset Strip and be guided through the palm-lined boulevards and up into the magnificent hillside residential areas of Beverly Hills and Bel air (where the large buses are not permitted). Here you will be shown more than 70 beautiful stars's homes and truly experience the lifestyles of the rich and famous. The finishing touch of your 22 hour trip is a cruise down America's premiere shopping avenue ... Rodeo Drive! Our experienced and friendly guides will make your tour one you will always remember and ... you might even see a star."
Gedurende de enkele minuten die ik zwaar gedesillusioneerd in de auto doorbreng scheuren verschillende minibussen voorbij, vol voyeurs uit alle landen van wereld, waarvan er verscheidene een foto van mij in de auto maken (je kunt immers maar beter het zekere voor het onzekere nemen, stel je voor dat het een bekende ster blijkt te zijn). Wanneer ik verder rij merk ik dat er op elke hoek in de wijk wel iemand staat die Star Maps verkoopt.
De kapitale villa's, hacienda's, mansions, pagodes, plantagehuizen, Disneypaleizen en palazo's die zichtbaar zijn getuigen weliswaar van de afkomst van de bewoners, maar zijn in de regel het eigendom van de plastische chirurg (of beter "facial designer") van Cher of Michael Jackson, de trimmer van Zsa Zsa Gabor's poedeltjes, de importeur van gouden inbouwkoelkastjes voor Rolls Royces of de traiteur van de wekelijkse AA- of CA (Cocaïne Anonymous)-bijeenkomsten. De woonkastelen van de grote sterren blijken afgeschermd door metershoge schuttingen en heggen waardoor het zelfs niet mogelijk is om een glimp van het huishoudelijk personeel op te vangen. Een blik op het, naar het schijnt, twee kilometer lange zwembad van de voormalige Tarzan Johnnie Weismuller wordt mij daarom niet gegund.
Ik besluit dat het allemaal de schuld is van de minibussen; Burt Lancaster zou er absoluut geen bezwaar tegen hebben om door mij tegen het lijf te worden gelopen, maar hij kan het gewoon niet riskeren om verscheurd te worden door een minibus vol hysterische Japanners. Als troost koop ik voor 75 c een harmonicakaart "Homes of Movie and TV Stars" met weliswaar gedateerde, maar overzichtelijke foto's van de villa's en gezichten van Shirley Jones, George Burns, Goldie Hawn, Diana Ross, Faye Dunaway, Robert Wagner, Cher, Don Rickles en Gene Berry.
Ik herinner me ineens dat zo'n Star Tour ook in Nederland door het Gooi wordt gehouden. De simpelen van geest moeten toch wel erg diep gezonken zijn om een bustocht te maken langs de villa's van Pim Jacobs, Tineke Verburg en Hans van der Togt, inclusief een lunch in het cafe-restaurant waar Henk Molenberg zijn eerste toeristenmenu bestelde en een kopje koffie in het cafe waar Willem Duys op 16-jarige leeftijd met zijn hoofd bekneld raakte in een goudvissenkom.

Op de Star Map staan ook mogelijkheden aangegeven om zelf op TV te komen; bezoek Taped Shows of Live Shows bij ABC (Double Talk, Dream Girls U.S.A., Love Connection, Shanding Show), CBS (Easy Street, Card Sharks, Cross Wits, The Price is Right, $25,000 Pyramid) of NBC (Golden Girls, Hollywood Squares, Johnny Carson's Tonight Show, Sale of Century, Scrabble, Super Pass Word, Wheel of Fortune). Elke dag wordt om 9.30 uur een "Location List" of "Shoot Sheet" uitgegeven waarop de adressen en tijden vermeld staan van alle TV-series en films die binnen een straal van 15 kilometer worden opgenomen. Meer dan driekwart van alle films in de Verenigde Staten worden opgenomen in de onmiddellijke nabijheid van Los Angeles.

Begrensd door de Crescent Drive, Willshire Boulevard en Santa Monica Boulevard ligt in Beverly Hills de Golden Triangle; een groot, luxe winkelgebied met de bekende namen als Tiffany's, Gucci, Dior, Rolex, enzovoort (wat toevallig, in de Golden Triangle in Noord Thailand ben ik dezelfde merken tegen gekomen). Hoogtepunt vormt de Rodeo Drive waar zelfs voor een T-shirt van 50 dollar een telefonische afspraak dient te worden gemaakt.
Ik zoek mijn troost in enkele tortilla's en een halve liter cola en rij over de Mulholland Drive, die vanaf een grote hoogte een fascinerend uitzicht over geheel Los Angeles biedt, wanneer dat niet door de alom aanwezige smok verhinderd wordt. Ik zet mijn auto op een parkeerplaatsje met de neus naar de onderliggende stad, zoek een rustig lokaal radiostation op en zak onderuit met een blik op de miljoenen gekleurde lichtjes onder mij. Ik rij naar het motel terug langs de Hollywood Bowl waar op 29 augustus 1966 het laatste optreden van de Beatles plaats vond. Op de TV zie ik oude aflevering van Superman. De acteur George Reeves raakte steeds meer gefrustreerd en gevangen in zijn rol als Superman; weliswaar was hij de held van de jeugd maar na het beëindigen van de 104 televisie-afleveringen kon hij geen fatsoenlijke rol in een film krijgen. Op 15 juni 1959 schoot hij zich door het hoofd met een .30-caliber Luger in het bijzijn van zijn aanstaande vrouw.

De volgende dag loop ik over de Hollywood Boulevard en inventariseer de filmsterren die vereeuwigd zijn door middel van glimmende sterren in het plaveisel in de Walk of Fame. Ik eindig bij het exotische voorfront van Mann's Chinese Theater. Op 18 mei 1927 opende Sid Grauman zijn theater, dat hij "The Little Cathedral of the Industry" noemde, met de première van "King of Kings" van Cecil B. De Mille.
Lange tijd was dit dè plaats voor de lancering van elke zichzelf repecterende film en Grauman benadrukte dit door elke bekende ster zijn hand, voet of ander lichaamsdeel in het cement te laten afdrukken. Ik zie de handen en voeten van Marilyn Monroe en Jane Russell uit "Gentlemen prefer Blondes" met als dagtekening 26 juni 1953, de kinderhandjes van Shirley Temple, het been van Betty Grable, de handen en voeten van Jack Nicholson uit 17 juni 1974, Humphrey Bogart's "Sid may you never die till I kill you" en de poot van Rin Tin Tin. Met name bij Marilyn Monroe is het identificatiegevoel zo sterk aanwezig dat de handafdrukken al sterk zijn uitgesleten door leden van het vrouwelijk geslacht die willen nagaan of er dan niet minstens één lichaamsdeel is dat de vergelijking met de ster kan doorstaan.

Langs het theater voert de Walk of Fame; een verzameling van ongeveer 1800 sterren uit de amusementsindustrie die door middel van een versierde tegel in het trottoir vereeuwigd zijn. De Walk of Fame breidt zich uit met een frequentie van ongeveer één per maand en de ster dient daarvoor de som van $3000 op te hoesten. Vlakbij is ook Max Factors Museum of Beauty; een gratis museum met discount-cosmetica en een overzicht van Hollywood make-up door de jaren heen.
Op 615 Cahuenga Boulevard, niet ver van Hollywood Boulevard, behoort zich het stoffige kantoortje van Philip Marlowe te bevinden, maar in de afgetakelde buurt is het adres niet meer te vinden. Junks, crack, fast-food, porno en afbraak vormen een triest contrast met de glamour en glitter van het Hollywood van de sterren. In downtown LA hebben zich de meeste latino's en chinezen verzameld. Als je hier de markt bezoekt waan je je afwisselend in midden-Amerika en in zuidoost-Azië.

Universal Studios Tour
"See the movies like never before". Om toch een beetje in de Hollywood-sfeer te blijven neem ik deel aan de Universal Studios Tour. Oorspronkelijk in 1915 gestart in een omgebouwde kippenboerderij is het uitgegroeid tot de grootste studio ter wereld. In een tram wordt ik langs de hoogtepunten van de filmgeschiedenis geleid, gepresenteerd op het niveau van een kindse Amerikaan die voor het eerst van z'n leven een dagje uit gaat.
Enkele scenes uit "Conan" worden geroutineerd nagespeeld, waarna diverse trucages met een bluescreen worden getoond. De tram rijdt daarna langs het woonhuis van Anthony Perkins op de heuvel uit "Psycho", langs de uit het water opduikende grote plastic haai uit "Jaws", waarna de tram wordt overspoeld door de zondvloed uit de "Ten Commandments". Vervolgens rijdt de tram over een brug die tijdens het passeren dreigt in te storten. Wanneer ik omkijk zie ik dat de omgevallen palen alweer overeind worden getrokken voor de volgende tram. De opnames van "Star Trek" bieden mensen uit het publiek de mogelijkheid om zelf enkele scenes mee te spelen in een vijf minuten durende opname. De acteerkwaliteit van de gemiddelde debiele Amerikaan blijkt niet onder te doen voor die van William Shatner in de echte Star Trek - The Movie. "Is er een Dr.Spock in zaal?". Na afloop kunnen alle betrokkenen een video-opname van de mini-speelfilm kopen en er wordt flink gebruik gemaakt van die mogelijkheid. Tot slot woon ik nog een 15 minuten durende show met "special effects" uit "Miami Vice" bij; een aaneenschakeling van ontploffingen, scheurende speedbootjes, vuurwerk en en duikende stuntmannen. De Tour vormt een uiterst smeuïge, verteerbare middag, wanneer men in staat is om elke vorm van relativering en nuchterheid te laten varen en alles gewoon over zich heen laat komen.
's Avonds rijd ik over de Sunset Boulevard. De Sunset Strip is een ongeveer 3 kilometer lang gedeelte van de Sunset Boulevard dat eigenlijk al over zijn hoogtepunt is. De grote, bekende nachtclubs zijn weg en hebben plaats gemaakt voor goedkopere vormen van nachtelijk vermaak. Urenlang "cruisen" in het gezelschap van honderden medelotgenoten voert mij langs de neonlichten van Sunset Plaza Hotel, Old Spaghetti Factory, Hollywood Palladium, Chin Chin, Le Mondrian Hotel, Gazzari's, Scandia, Cinerama Dome, The Laugh Factory, Aquarius, Cock 'N Bull, Club Lingerie, Hyatt on Sunset, Comedy Store, Roxy, L.A. Nicola Bar.
Op 7303 Sunset Boulevard is "A Star is Worn" gevestigd; een winkel waarin tweedehands kleding van sterren wordt verkocht voor een goed doel. Op de winkelruit lees ik dat er bijdragen van Ryan O'Neal, Shari Belafonte, Cher, Joni Mitchell, Linda Gray, Madonna, Farah Fawcett en John Travolta hangen. Later hoor ik dat er zich op Santa Monica Beach een soortgelijke winkel bevindt met de naam "Star Wares". Als je zelf geen ster kunt worden, kun je in ieder geval nog een voormalig kledingstuk van een ster bemachtigen.
In het motel wordt ik geconfronteerd met een TV-dominee van The Electric Church: "The life of many people is filled with problems. They've got financial problems, health problems, educational problems, car problems, marriage problems, sleeping problems. People think their whole life is filled with problems, many problems. But there is only one problem! One single problem! And that problem is ... YOU! You are the only problem there is! Just come to the Lord and all your problems are solved.". Een beetje uit het veld geslagen door de ontluisterende eenvoud waarmee een groot maatschappelijk probleem wordt ontleed en opgelost, tuur ik nog een poosje uit het raam van mijn kamer naar de onophoudelijke stroom auto's met mensen die niet weten hoe gemakkelijk hun problemen kunnen worden opgelost.

Disneyland
Nu ik inmiddels weet hoe ik als een willoos kuddebeest de familie-attracties in Amerika moet ondergaan ben ik ook in staat om Disneyland te bezoeken. Ik verlaat de Santa Ana Freeway en volg de niets aan duidelijk te wensen overlatende borden richting Disneyland, "The Happiest Place on Earth" (toch wel een beetje bescheiden; een Amerikaan met een beetje zelfrespect betrekt toch al gauw "the Universe" bij de overtreffende trap").

In het park koop ik Disney Dollars in coupures van $1 en $5. Ik slenter door Maine Street en zie de vele Mickey's en Goofy's met een schier onuitputtelijke energie ronddansen. Ik sluit aan bij de rij voor Star Tours en zie dat het bord naast mij een wachttijd van 75 minuten voorspelt. Aangezien veel gezichten een "We zijn niet voor niets hierheen gekomen, we zúllen naar binnen ook al moeten we tot het einde van de dag wachten!" uitstralen, schik mij in m'n lot en schuifel voetje voor voetje verder in de gedisciplineerd lussende rij.
Terwijl aan de kust veel mensen toch enige aandacht aan lichaam en kleding besteden lijken de mensen hier alle mogelijkheden aan te grijpen om te verhinderen dat men die indruk van hen zou krijgen. Ik verdenk de man vóór mij er van speciaal voor deze dag een bloemetjesbroek, een roze T-shirt, gele baseball-schoenen en een Dodgers-pet te hebben aangeschaft om zijn omgeving duidelijk te maken dat hij vandaag niet tot het domme werkvolk behoort, maar deel uitmaakt van het brassende, er op los levende deel van de bevolking waarvoor geld geen rol speelt.
Hoe dichter ik de ingang nader hoe meer ik er van overtuigd raak dat ik me op een set van een remake van "One Flew over the Cuckoo's Nest" bevindt. Er is niemand met een normaal figuur, normale kleding of normaal gedrag; oude mannen lopen met Mickey Mouse lollies, vrouwen dragen hoedjes met Mickey Mouse oren, moddervette mannen vissen hun hamburger uit de plas ketchup waaronder ze hem kort tevoren bedolven hebben, moddervette vrouwen likken in het gras aan een reuzelollie en achter elke bezoeker loopt een medewerker met een stoffer en blik.
De Star Tour is een sensationele belevenis waarin een flitsende vlucht in een ruimteschip zeer realistisch wordt benaderd door de gecoördineerde bewegingen van het treintje waar je in zit.
Gelukkig is de rij voor het Magic Eye Theater niet zo lang en weldra kan ik binnen de driedimensionale "Captain EO"-film met Michael Jackson aanschouwen. De polaroidglazen zorgen voor zeer suggestief driedimensionaal beeld in echte kleuren en vanuit mijn ooghoeken neem ik vele mensen waar die tevergeefs de vlak voor hun hoofd zwevende voorwerpen trachten aan te raken.
Enig cijfermateriaal is verhelderend omtrent de schaalgrootte van het park. Per jaar wordt er verbruikt: 30 miljoen handdoeken, 1000 bezems, 5 miljoen hamburgers, 2 miljoen hot dogs, 3 miljoen zakken popcorn en 25000 liter ketchup.

Ten noorden van Anaheim liggen in Buena Park aan de Beach Boulevard nog twee andere pretparken. In Knott's Berry farm kan men zich kapot amuseren in zes enerverende omgevingen: Kingdom of the Dinosaurs, Old West Ghost Town, Fiesta Village, Knott's Airfield, Camp Snoopy en The Roaring Twenties. Wanneer men nog steeds niet gelukkig is kan nog een poging worden gedaan in Medieval Times; een pretpark in een kasteel met toernooien en zwaardgevechten in een 11de eeuwse omgeving. Wanneer je in Los Angeles niet verzadigd gelukkig bent, ligt het echt aan jezelf; de mogelijkheden zijn er te over! Misschien is het mede daarom dat de stad een van de grootste psychiaterdichtheden kent. Iemand die niet minstens eenmaal per week naar een "shrink" gaat, wordt als abnormaal beschouwd (zoiets als "Ik heb je vorige week gemist op het spreekuur van de dokter. Was je soms ziek?"). Wanneer het niet lukt om schatrijk te worden als filmster, auteur, regisseur, uitgever of popmuzikant, kan er nog altijd een glansrijke carriere als psychiater in het verschiet liggen. Het is enige wat nodig is, is een originele kapstok om de hele therapie aan op te hangen, zoals de Primal Scream, de Holistic Therapy, de Embryonic Trauma, Back to Basics, Pasta Magnetics, de Breathing Spell of Manual Meditation en natuurlijk een vlotte babbel.
Ik raadpleeg maar weer eens The Learning Annex en ook hiervoor bestaat er een workshop:
Art Therapy As A Career Alternative
Are you tired of teaching? Are you a burnt out psychologist, or an artist who needs creative freedom, but would like a stable income? Then a career in art therapy is for you! Because the field is so new, the qualifications to become an art therapist are very flexible. That means you're probably qualified now, but don't know it! All you need is some art background and some experience working with people. The rest is up to you. Find out the missing pieces that will complete your career puzzle. Find out what an art therapist does, where the jobs are, what qualifications you'll need, how to get started.
Erika Steinberger, Ph.D is an art therapist, registered by the AAT and the AATA for the past 15 years. Erica has placed students in art therapy jobs at New York Hospital, Mt.Sinai, Pratt and Hunter College.
Course 543 Sec.H Aug.24,25 6:30-9:30pm Course fee $412

Ik neem een koffie bij Captain "O" die in roze neonletters verkondigd: "Now available, our delicious Hot Dogs and pure beef Sausages!". Het aantal mensen dat alleen aan een tafeltje wat eten zit weg te werken is verbazingwekkend groot. De afgelopen dagen heb ik zelden zo veel mensen gezien die alleen over straat lopen, alleen op een bank zitten, alleen in een auto rijden of in zichzelf praten. Ontelbare individuen lopen voortdurend langs elkaar heen op zoek naar hun eigen vervulling van hun American Dream. In de dertiger jaren bracht het streven naar deze droom zo weinig vrije tijd met zich mee, dat er gesnoeid werd in de tijd die men nodig had voor koken en eten. De tijd brak aan voor verpakt eten en drank in doosjes, blik, tubes, potjes, zakjes en flessen en snel verteerbare snacks als hamburgers en hot dogs. De fast food cultuur heeft grote vormen aangenomen in Amerika; in veel huishoudens wordt er nauwelijks meer vers gekookt. Als het eten, bij uitzondering, thuis wordt bereid, dan wordt vaak gebruik gemaakt van producten die zo in de pan of magnetron kunnen. Er zijn keukens waar nog nooit een verse tomaat, een krop sla of een rauwe aardappel aanwezig is geweest. Ongeveer driekwart van de gezinnen ontbijt nooit samen. In de commercials zijn voortdurend gehaaste mannen, vrouwen of kinderen zichtbaar die in tien seconden het nieuwste ontbijt wegwerken en wegrennen om de rest van de dag hun droom weer na te jagen. Ik kijk naar de spiegelende wand van het buffet tegenover mij en lees "Fresh Dough!" achter de grote rubberen flessen ketchup. De ketchup, die de hoeksteen is van de snackcultuur; zij transformeert de hamburger, de cheeseburger, de hot dog, de nuggets, de patat, de eieren en het brood in een zoete, consumeerbare eenheidshap.

Santa Monica Beach
Terwijl Disneyland de verzamelplaats is voor alle mensen met modderfiguren en carnavalskleding, vormen Santa Monica Beach en Venice Beach een trefpunt voor afgetrainde jongelui in fluorkleurige, trendy kleding. Wanneer ik 's middags over de Pacific Avenue loop ontmoet ik de Californian Girls van David Lee Roth in diep uitgesneden badpakken en pillenslikkende krachtpatsers in haltershirtjes en wielerbroeken. Op het strand bevindt zich zelfs een speciaal gedeelte, Muscle Beach genaamd, waar de Angelino's in openlucht fitness ruimtes voor hun work-out terecht kunnen en opzichtig hun resultaten etaleren.


Terwijl ik op een bank de bonte stoet over de boulevard gade sla komt een jongen op rollerskates met een elektrische gitaar en een kleine kofferversterker om zijn middel. Hij speelt enkele Larry Carlton-achtige loopjes en lijkt zich niet om zijn directe omgeving te bekommeren tot hij zich plotseling naar mij omdraait en zegt: "Hi, I'm Jim, from which country are you?". Lichtelijk verbaasd onderzoek in hoeverre mijn kleding of spullen mijn afkomst verraden, maar hij begint te lachen en zegt: "Well, American people don't sit down, watching people go by, the way you do, y'know!". Gerustgesteld vertel ik hem van mijn herkomst en mijn plan om met de auto van de west- naar de oostkust te rijden. "Wow, that's great, man!" roept hij enthousiast uit. Jim vertelt dat hij Biology studeert aan de California State University in Long Beach, maar de "nice chicks" op de boulevard hebben zijn grootste interesse. Wanneer hij een donkere schone op een éénwieler voorbij ziet rijden zet hij onmiddelijk "Foxy Lady" in en schaatst weg. Daarbij botst hij eerst nog tegen een beginnend Michelin-mannetje aan, die gelijk de helft van zijn woordenschat de lucht inslingerd: "Hey you ... fuck your fist!!". Jim keert zich nog even om, roept "Have a nice trip and enjoy yourself!" en verdwijnt al snel tussen de menigte, terwijl ik nog minutenlang "I wanna take you home, I won't do you no harm, you gotta be mine, all mine ..." opvang.
Ik blijf nog een poosje, als blijkbaar opvallende niet-Amerikaan, zitten om de kleurrijke optocht van extravagante poseurs te aanschouwen. Op ongeveer honderd meter van de Pacific is het broeïerig heet. Wanneer ik het water echter tot op enkele tientallen meters nader wordt het tamelijk fris en aan de waterlijn is het zelfs koud en heeft het water, als gevolg van de koude golfstroom, een temperatuur van nauwelijks 15 graden. Tenslotte loop ik langs een verzameling paintbrush-artiesten en jonge zwarte drummers met plastic vaten en stap het Cafe d'Etoile binnen voor een glas Californische wijn.

Rijdend langs de boulevards valt mijn oog op een restaurant met een uithangbord dat kenmerkend is voor Los Angeles: "PANCHO & WONGS, where east meets west". In Long Beach, in het zuiden van L.A., ligt aan de westzijde van Municipal Beach de Queen Mary permanent aangemeerd. Als één van de grootste, luxe passagiersschepen die ooit gebouwd zijn heeft ze, na haar tewaterlating in 1934 in Schotland, vele malen de oceaan overgestoken. Het fungeert nu als een drijvend museum en luxe hotel. In een advertentie wordt ze aangeprezen met "It's no amusement park. But why settle for just being amused when you can also be amazed".
Naast de Queen Mary staat in een grote, aluminium hangar de Spruce Goose; het grootste vliegtuig dat ooit gebouwd is. Het houten watervliegtuig van de excentrieke miljardair Howard Hughes heeft een spanwijdte van ruim honder meter, maar heeft slechts één enkele vlucht van enkele honderden meters gemaakt.

Terug in het motel kan ik op de TV nog een aantal innings van de thuiswedstrijd van de Dodgers nog meemaken. De pitcher probeert de hitman te verschalken met allerlei variaties als een screwball, een slider, een fastball, een knuckleball of een curveball. Elke actie wordt meermaals herhaald vanuit verschillende standpunten. Voortdurend worden statistieken getoond van het slaggemiddelde, het aantal vangballen, het aantal homeruns en het aantal veldfouten. Voor een buitenstaander is de concentratie nutteloos feitenmateriaal onbegrijpelijk hoog, maar de basball-fanaat kan er niet genoeg van krijgen. De close-ups van de pitcher, de hitman, de catcher, de trainer in de dug-out en de mensen op de honken en het stoere-mannen-commentaar creëren een stemming die doet vermoeden dat het voortbestaan van de natie afhangt van het welslagen van de volgende actie. "Stay tuned. We'll be right back after this break!" roept de commantator wanneer de commercials de uitzending onderbreken tijdens het wisselen van de teams. Ook hij weet dat dankzij de afstandsbediening de schakelfrequentie tijdens de commercials een absoluut hoogtepunt bereikt. Maar hij hoeft niet ongerust te zijn; iedereen met een beetje sympathie voor baseball is ruim op tijd weer terug.
In een krantje lees ik de gedrukte statistieken volgens "The 1988 Elias Baseball Analyst":
Average with runners in scoring position (at least 100 hits)
Player Over all Specific.
Wade Boggs .354 .361
Rod Carew .328 .345
Pat Tabler .292 .338
enzovoort…

Clearing the bases. Batting leaders with the bases loaded since 1975.
This season not included (at least 15 hits)
Player Over all Bases
Average Loaded
Pat Tabler .292 .527
Rudy Law .271 .469
Miguel Dilone .265 .436
enzovoort…

Who's Better? A comparison of the performances of Don Mattingly of the Yankees and Mike Greenwell of Boston (Batting Average, Home Runs, Runs Batted In, Strikes Outs):
BA HR RBI SO
Mattingly .318 32.5 6.1 21.1
Greenwell .340 23.1 4.6 16.2

Het turfgeile baseballpubliek lijkt ook letterlijk alles bij te houden, ook al bestaat er geen aantoonbare correlatie tussen verschijnsel en resultaat. Er is daarom nog best ruimte voor statistisch onderzoek in de volgende situaties:
- Wie steelt de meeste honken wanneer de luchtvochtigheid meer dan 70% bedraagt en pitcher John heet?
- Wie vangt de meeste ballen met zijn linkerhand op woensdagavonden bij kunstlicht, daarbij "Yippee-ah-yee" roepend?
- Wie gooit de meeste "strikes" wanneer er twee snordragende mannen uit zijn en een linksvoorstaande brildrager van minder dan 80 kg aan slag is?

Op diverse andere kanalen zie ik de vele sterren van de TV en de film de revue passeren; een aaneenschakeling van face-lifts, body-lifts, plastische chirurgie en haarstukken laten het Amerikaanse volk zien dat je op je vijftigste ook best als een vijfendertig-jarige kunt ogen. De milieuramp van de toekomst speelt zich dan ook in L.A. af; tonnen onafbreekbare siliconen die de omvang van borsten, heupen, billen en spierballen dienen te vergroten, verzameln zich op de kerkhoven van de filmstad.
Ik zoek in de Yellow Pages tevergeefs naar het Hacienda Motel waar een dronken Sam Cooke, na een poging tot aanranding van een meisje dat hij had opgepikt, de vrouwelijke manager van het motel molesteerde die hem daarna dood schoot.

Ik hoor de volgende dag op de radio de Doors "L.A.Woman" inzetten. Ik schroef het volume op en stel me mentaal in op de woeste vlakten van de Nevada woestijn.

verder naar deel 4