Tobago: steelbands en mot-mots

Tobago reisverhaal: verslag van een reis door Tobago met veel informatie en foto's

(tekst en foto's: Marianne Bekkering)

deel 1/3

1e dag: aankomst op Rex Turtle beach

Tobago is een klein eiland (42 bij 10 km) vlak voor de noordoost kust van Venezuela. Het vormt nu samen met Trinidad een eenheid. Beide eilanden zijn Engels geweest en dat is nog aan van alles te merken, o.a. het links rijden en het kies systeem. Ooit was Tobago een onderdeel van het vaste land van Zuid Amerika waardoor het nu een uitgebreide fauna en flora heeft. De meeste bekendheid heeft het eiland dan ook door zijn prachtige natuur, het volgens zeggen oudste beschermde regenwoud van de wereld, de vele en mooie vogels ( 210 soorten ) en de duiklocaties.

Wat ook wel prettig te weten is is dat er in deze prachtige natuur wel slangen voorkomen maar dat deze niet giftige zijn. Dat loopt een stuk ontspannener. Normaal is het in januari de droge tijd van het jaar, met maar een enkele korte tropische bui. Jammer genoeg is het weer momenteel al vanaf november danig van slag en hebben we exceptioneel veel regen gehad. Maar het eiland is ondanks dat toch erg de moeite waard.

's Avonds 21 uur lokale tijd landen we op de luchthaven van Tobago = 02 uur 's morgens Nederlandse tijd. We hadden een tussenlanding op Isla Margarita van 1 1/2 uur met wel de meest bizarre security check die we ooit hebben gehad. Na de transit hall werd iedereen buiten nog eens een keer wel zéér uitgebreid gefouilleerd en daarna werd alle handbagage buiten, op lange tafels, nog eens helemaal uitgespit. Al met al duurt zoiets dus wel even maar dat schijnt daar normaal te zijn en door de Venezuelaanse autoriteiten te worden voorgeschreven.

Een van de vele mooie baaien langs de noord-oost kust

Heerlijk om die warme lucht weer om je heen te voelen. Het is nog zo 27 graden. We nemen een taxi naar ons eerste hotel op Rex Turtle beach. Morgen krijgen we de auto, maar zo in het donker is het handiger om niet zelf te rijden en we hadden het inderdaad nooit zelf gevonden. Weinig tot geen straatverlichting en verkeersborden zien we ook niet veel. In het hotel lekker even wat gedronken en dan duiken we de koets in.

2e dag: Scarborough

Als we de volgende ochtend wakker worden blijkt het te hebben gehóósd van de regen vannacht!! Echt en tropische stortbui. Als we richting het ontbijt gaan druppelt het nog wat na maar is het ergste alweer voorbij. Och, dan is alles maar weer schoon moet je maar denken. In de tuin van het hotel is het een gezellig gekwetter van de vele mooie vogels die hier rondvliegen en in de boom vlak tegenover ons zitten, o.a. een prachtig blauw vogeltje. Om 12 uur wordt de auto gebracht (een open jeepje - met automaat als versnelling i.v.m. het links rijden) en we gaan meteen op pad om de omgeving te verkennen.

Eerst naar Crown Point, de uiterste west punt van het eiland, waar de luchthaven is, en dan via Buccoo Bay en Pidgeon Point aan de noord kant weer naar het zuiden, naar Scarborough.Scarborough is de hoofdstad van het eiland. Nu ja ....... stad .....meer een dorp. De plaatsjes , zoals op de meeste eilanden in dit gebied, zijn niet echt gezellig en dit is daar geen uitzondering op. We zijn er zó weer uit. Ook geen gezellig restaurantje om te lunchen en we besluiten weer naar de noord kant van dit deel van het eiland te gaan, waar meer te beleven is op dit gebied.

little rocky bay met uitzicht op Scarborough

We rijden door het mooie, heuvelachtige en uitbundig groene binnenland van Patients Hill via een klein weggetje weer naar het noorden.

de weg door Patients hill

Patients hill

Prachtig landschap!! Héél groen,heuvelachtig en stil, met alleen het gekwetter van de vogels om je heen. Een oord naar ons hart!! Het binnenland is hier steil en heuvelachtig en daardoor nauwelijks bewoond. Alleen de kust is geschikt voor bebouwing. Bij Black Rock in de buurt is een restaurantje - Sea horse inn -- waarover op internet enthousiaste verhalen te vinden zijn en we besluiten dat dát onze lunch plek gaat worden. Inderdaad perfect. Je zit lekker op het terras met uitzicht op zee en je kunt er érg lekker eten. Een heerlijke Ceasar salad met warme ge-BBQ-de grote garnalen. Het leven is prima zo!

Inmiddels is er weer volop zon en we rijden nog een eindje om via Arnos Vale road waar je een groot waterrad hebt in een vogelreservaat. Dit was vroeger een suikerriet plantage. In 1963 is hier een hurrycane langsgekomen waarbij veel verwoest is. De eigenaresse is toen gestart met het voeren van de vogels en Iedere dag om 16 uur worden ze nu nog steeds gevoerd, maar dat is tegenwoordig meer voor de toeristen. Prachtige, weelderig begroeide omgeving! We rijden langzaam een beetje door het binnenland terug naar ons hotel.

verder naar "Tobago: steelbands en mot-mots" deel 2