Reisverslag Suriname 2002

Suriname reisverhaal: verslag van een reis door Suriname met veel informatie en foto's

(Tekst en foto's: Erika en Ted)

deel 1/3

Zondag 15 september ’02

Om 13.40 uur zijn we met een Boeiing 747-300 (vlucht KL713) vertrokken naar de Johan Adolf Pengel Internationale Luchthaven in Suriname waar we om 17.30 uur lokale tijd aankomen. In Nederland is het 5 uur later. Ongelofelijk wat er allemaal vanuit Nederland meegesleept is aan dozen en pakketten. Als we onze koffers hebben worden we ontvangen door de medewerkers van Access Suriname Travel (AST), die ons de rest van de reis zullen begeleiden. Ook maken we kennis met onze andere 10 reisgenoten. Nadat iedereen heeft ingecheckt in hotel Eco Resort krijgen we een welkomstdrankje en een overzicht van wat ons ongeveer te wachten staat de komende twee weken.

Pengel Internationale Luchthaven

Welkom in Suriname

Maandag 16 september ’02:

Vanmorgen zijn we om 9.00 uur opgehaald met de minibus voor een citytour. We zijn begonnen op de bloemenmarkt waar de meest exotische bloemen worden verkocht zoals de felgekleurde palulu. Vervolgens zijn we door de Palmentuin gewandeld welke ooit de privé-tuin van de gouverneur was (foto 3). Hier staan allemaal koningspalmen met daartussen wat gedenktekens. Aan de overkant van de weg ligt fort Zeelandia met daarnaast een standbeeld van koningin Wilhelmina. Het fort ligt aan de Surinamerivier en is een voormalig Nederlands verdedigings-bolwerk.

de Palmentuin

In eerste instantie werd de basis van het fort gelegd door de Engelsen en versterkt door de Hollanders toen het in 1667 in Zeeuwse handen viel. In 1982 richtte het nationale leger het fort in als hoofdkwartier met als tragisch dieptepunt in de geschiedenis de moord op 15 tegenstanders (decembermoorden) van het militaire regime op de binnenplaats van het fort. Op het plein bij het fort staan een aantal houten officierswoningen die in hun oude glorie zijn hersteld. De enige woning die niet is hersteld is het Nola Hatterman Instituut. Dit als protest tegen het feit dat er geen overheidsgeld beschikbaar wordt gesteld voor de sinds 1953 ongesubsidieerde schildersschool. Na een aangeboden drankje en hapje aan de Waterkant maken we nog een boottocht op de Surinamerivier waar we een kijkje nemen bij het, in de tweede WO door de Surinamers tot zinken gebrachte, Duitse scheepswrak de Goslar.

Nola Hatterman Instituut

Duitse scheepswrak de Goslar

Dinsdag 17 september ’02:

Om 8.30 uur zijn we via de J. Wijdenbosch-brug naar het district Commewijne vertrokken. Net voorbij de brug stoppen we bij één van de vele fruitstalletjes die Suriname rijk is. Hier krijgen we allerlei verschillende vruchten en fruit te proeven.We bezoeken het openluchtmuseum Fort Nieuw Amsterdam. Na een korte wandeling komen we op het punt waar de Surinamerivier en de Commewijnerivier samenkomen.
Aansluitend gaan we naar de in 1982 gesloten strafgevangenis en dan door naar Mariënburg, een voormalige suikerrietplantage. Begin jaren tachtig sloot Mariënburg noodgedwongen haar poorten. Honderden arbeiders ontvangen nog altijd hun loon hoewel de waarde hiervan door de inflatie tot een dieptepunt is gedaald. In het guesthouse krijgen we een Javaanse lunch waarna we een show, de Jaran Kepang, te zien krijgen. Dit is een Javaanse show waarbij de dansers in trance raken en diersoorten nabootsen als b.v. een paard of een slang. We nemen nog even een kijkje in de omgeving en komen terecht in een gebouw waar een internetcafé moet komen en waar een beginnende bibliotheek is ondergebracht in de hoop dat de jeugd meer gaat lezen.

Fruitstalletje

Javaanse show

Woensdag 18 september ’02:

Vandaag hebben we aan de overkant van het hotel fietsen gehuurd. Hier hebben ze een keskesi (kapucijnaap) als huisdier. Deze wordt in Suriname gehouden zoals in Nederland een kat of hond.

Via de villawijk van Paramaribo en oude plantages fietsen we naar het ± 10 km verderop gelegen Leonsberg. Het links rijden gaat bijna vanzelf. Een km of drie voordat we weer bij het hotel zijn krijgen we een lekke band. Gelukkig hebben we een bandenplaksetje en een pomp meegekregen. Wanneer we de fiets op z’n kop hebben staan worden we aangesproken in het Surinaams door een aantal Creolen. Ze denken dat wij Boeroe’s (Hollandse landbouwers die vroeger naar Suriname kwamen) zijn en vragen of we hulp nodig hebben. Achteraf niet zo gek want we krijgen de band niet geplakt en moeten verder dus lopen.

Javaanse show

Het blijft trouwens wel vreemd dat je zo ver van huis gewoon Nederlands kunt praten. Na het omruilen van de fiets gaan we nog naar het centrum van de stad.

Donderdag 19 september ’02:

Om 9.00 uur vertrekken we voor een tweedaagse trip naar het westen van Suriname. Onze eerste stop is bij de vreemdelingenpolitie om de paspoorten te laten stempelen. Onze paspoorten en vliegtickets brengen we langs bij het kantoor van AST om onze terugvlucht te herbevestigen. Na ongeveer een uur vervolgen we onze weg. Op de route naar Wageningen komen we eerst door Groningen in het district Saramacca. Hier horen we, net als overal, veelvuldig het geluid van de Grikibi. Ook wel “grietjebie” omdat dit is wat hij steeds roept. Daarna lunchen we in Todness, de hoofdplaats van het kokosdistrict Coronie.

Onderweg brengen we nog een bezoek aan Meneer Tjon Fo. Een kunstenaar die van zijn tuin een openluchtmuseum heeft gemaakt van allerlei langs het strand gevonden voorwerpen. Ook gaan we langs bij het strand van Coronie. Door landafslag is in de loop der jaren het zand verdwenen en is het een modderbank geworden. Het land komt jaarlijks nog steeds verder onder water te staan. We overnachten in Wageningen.

de Grikibi

het strand van Coronie

verder naar "Reisverslag Surinama 2002" deel 2