Fietsvakantie Panama

reisverslag van een fietsvakantie Costa Rica en Panama 2005 - deel 5/6

(Tekst en foto’s: Aart & Gerrie Dijkzeul)

David: allures van een stad

In David brengen wij een bezoek aan de familie Anguizola waar Dorrith een jaar heeft doorgebracht. Van deze plaats hadden we ons een beeld gevormd aan de hand van de verhalen en foto´s van Dorrith: zoiets als stadjes die we eerder op de route bezocht hebben. Grappig om te zien dat dit beeld totaal niet klopt. Niks klein stadje. Het begint als met de borden die we zien langs de Panamerican Highway: Urbanico Centro 1 km. Het is een druk centrum met de allures van een stad. Winkelstraten met veel winkels van hetzelfde, bankgebouwen, hotels, een park met een kerk en zo meer van die dingen die een stad een stad maken. De komende dagen hebben we volop de tijd om het Dorrith gevoel te ervaren. Behalve dan dat wij samen zijn, en zij er moederziel alleen voor stond in zo´n vreemde stad met een totaal andere cultuur en waar je bovendien de taal niet spreekt.

Zondag hebben we afgesproken bij de familie Anguizola. Na de handleiding nog even te hebben doorgenomen over wie er allemaal bij de familie horen gaan we op zoek naar Calle Octava (straatnummer 8). Dat valt niet mee. Huisnummers hebben ze hier niet. Alleen in het centrum worden de straten aangeduid. Op de straatbordjes staan namen maar geen nummers. Bij navraag blijkt dat de nummering oploopt vanaf het centrum. Avenidas met haaks daarop de Calles. Mocht je de tel kwijt zijn dan zit er niets anders op dan teruggaan naar het centrum en opnieuw tellen. Of vragen.
Aangekomen in Calle Octava weet de kruidenier ons te vertellen waar het huis is dat we zoeken. Daar volgt, letterlijk en figuurlijk, een warm onthaal door Lucy, Ulises, Francisco en zo nog wat familieleden. Alleen Francisco spreekt een paar woorden engels. De cursus Spaans van Gerrie blijkt niet voor niets te zijn geweest.

Het wordt een gezellige middag met geklets over Dorrith, onze reis en voetbal. Volgens het mannelijk deel van het gezelschap vinden de wereldkampioen-schappen voetbal in 2006 in Nederland plaats. Wij weten van niets. Voor we er erg hebben organiseert Francisco een heel programma voor de rest van de middag en de volgende dag. Eigenlijk moeten we ook blijven logeren. Met moeite komen we daar onderuit. Wel lief aangeboden, maar de verhalen van Dorrith over het slapen met oma en Rosita op een kamer en veel lawaai om het huis liggen nog vers in het geheugen.

Met zijn zevenen in de PC Cabeza tractora rijden we eerst langs de familie van Francisco. Zij willen ook allemaal even de ouders van Dorrith zien. Veel namen, veel Ola!, bienvenido en niet te volgen Spaans. Er heerst een hechte familieband waar veel warmte van uitstraalt, dat voel je. Hup weer in de auto naar het huis van Lucy en Francisco. Dan sjezen we naar zee, zo dertig kilometer van David. Kilometers zand met een paar rieten hutjes en een restaurantje waar we met zijn allen twee gebakken vissen afpulken. Heerlijk hoor! Snel nog een wandelingetje van 300m waarna Francisco de auto alweer start om huiswaarts te gaan. De plannen voor de andere dag worden onderweg wat concreter gemaakt. We gaan een wandeling maken in het vulkaangebied zo`n 70 km van David. (wat we aanvankelijk van plan waren om met z`n tweeën te gaan doen). Om een uur of acht fietsen we uitgeput weer richting hotel. Zo`n middag met Francisco en zijn familie die we maar gedeeltelijk kunnen verstaan, kan vermoeiender zijn dan een bergetappe fietsen.

National Parc Volcan Baru: adembenemend mooi

De andere ochtend om even over zessen, het is nog pikdonker, zitten we met Francisco en Ulises in de bus richting Cerro Punta. Een belevenis op zich, zo`n rit. Anders georganiseerd dan bij ons. Volledig geprivatiseerd. De bus, een kleine waar een 30 mensen in kunnen, stopt zo`n beetje bij elke dikke boom, ook als er tussen de een en de volgende maar 10 meter zit. Dat maakt dat we over het traject wel twee en half uur doen. En dat voor maar $4,- (wat doen we hier eigenlijk op de fiets).

De wandeling is adembenemend mooi. Bomen, planten, bloemen, vogels zien we, zo bijzonder, niet te beschrijven. Zes uur klimmen en klauteren we, meestal achter elkaar. Ditmaal toch fysiek behoorlijk inspannend. We zijn dan ook blij dat aan het eind van de tocht Lucy met de auto klaarstaat. 's Avonds is er een speciaal diner in huize Anguizola. Het zondagse servies wordt uit de kast gehaald compleet met wijnglazen. Het lukt jammer genoeg niet om de wijn uit de fles te krijgen; niemand weet hoe de kurkentrekker (ooit een relatiegeschenk) werkt. Gerrie krijgt van Ulises les in het bakken van Platinas, een Panamese specialiteit met bananen. Echt lekker. Dat woord kennen zij inmiddels ook. Hoewel Francisco nog vergeefse pogingen doet om ons langer in David te houden is er dan het moment van afscheid nemen.

Panamerican tot Palmar Norte: drukte van een boerenweg

Dinsdag de 22e zitten we om half zeven weer op de fiets. Tropenrooster. We fietsen twee dagen langs de Panamerican Highway. Op dit stuk een prachtige en rustige weg. Zeker in Costa Rica lijkt het meer op de locale weg tussen Muggebeet en Ossezijl dan op de A1. Via Ciudad Neily komen we in Palmar Norte.

Naar "Fietsvakantie Costa Rica en Panama 2005" deel 6