Jamaica: groene natuur en blue lagoon

(Tekst en foto's: Marianne Bekkering)

deel 2/3

Port Antonio

Vandaag reizen we verder naar Port Antonio, helemaal in het oosten van het eiland. Dit is de oude bananenhoofdstad van het eiland met aan het water nog wat gebouwen uit die tijd. Het is vanaf Ocho Rios ongeveer 3 uur rijden door weer een prachtig landschap met suikerrietvelden, bananenplantages, baaien en overweldigend weelderige begroeiing, afgewisseld met zeer drukke en rommelige plaatsjes.

Inmiddels zijn we wel wat gewend aan de rijstijl hier. Het is erg uitkijken want er wordt vrij roekeloos gereden over wegen vol met grote gaten, maar als je rustig rijdt en afremt voor alle bochten om de tegenliggers vrij baan te geven kom je er zonder krassen van af. Overal staan grote borden langs de weg met teksten als: 'Undertakers love careless overtakers', 'Arrive alive', 'Don't drink and drive' en 'Don't be in a hurry to enter eternity'. Dit geeft wel ongeveer aan hoe er wordt gereden.

We logeren net iets buiten Port Antonio en hebben vanuit ons huisje een schitterend uitzicht over de San San baai ver beneden ons. We gaan wat boodschappen doen en rondkijken in het stadje. Als we de winkel uitkomen krijgen we onze eerste echt tropische bui over ons heen. Maar goed, dat is wel hevig maar vrijwel altijd maar kort.

The Blue Lagoon

Als we wakker worden is er weer een stralende zon en we ontbijten op ons terrasje met dat prachtige uitzicht op de baai . We zitten nog lekker een tijdje te lezen. We hebben twee weken uitgetrokken voor Jamaica en kunnen alles op ons dooie akkertje doen. Een week is te kort, twee is riant en relaxed. We lunchen bij The Blue Lagoon met onze favoriete vis, de red snapper en ditmaal is er gefrituurd 'breadfruit' bij. Dit lijkt erg op gefrituurd brooddeeg maar het is een vrucht die aan de bomen groeit. Vroeger kregen de slaven dit te eten omdat het zeer voedzaam is, veel koolhydraten bevat en bovendien erg goedkoop is.

Het eten is op Jamaica over het algemeen vrij pittig en de rode peper is een vaak gebruikt ingrediënt. Het verhaal gaat dat de slaven dit vroeger deden omdat de kwaliteit van het eten dat ze van de eigenaar kregen zo slecht was dat ze het op deze manier verbloemden. Blue Lagoon is een erg idyllisch plekje met een diepblauwe, diepe baai, omzoomd met het tropische oerwoud.

We rijden een eind het binnenland in, richting startpunt voor het bamboe-raften op de Rio Grande. De wolken zijn inmiddels terug en de regen dreigt dus het wordt niet vandaag maar we gokken op morgen. Tja, als het ergens mooi groen is dan regent het er nu eenmaal veel. Terug bij Port Antonio gaan we naar het intieme strandje van French Man's Cove, dat aan weerszijde door hoge, met struiken begroeide rotsen wordt ingeklemd. Helaas is het nog steeds regenachtig maar het is wel een erg leuk strandje en het waait flink dus de golven zijn hoog, wat naast lekker zwemmen ook een mooi gezicht is.

Bamboe-rafting op de Rio Grande

De ochtend begint weer flink bewolkt met erg veel wind maar gelukkig breekt later de zon door en gaan we op weg naar het beginpunt van de bamboe-rafting in Berrydale, zo'n 15 km ten zuidwesten van Port Antonio. Daar besluiten we voor de langste tocht te kiezen, die zo'n twee-en-half uur duurt. We laten de auto staan en gaan met de 'captain' in een taxi het binnenland in, richting de bergen, zodat je stroomafwaarts weer naar beneden kan glijden.

In de taxi krijgen we een lesje in 'jamaican driving', dat wil zeggen: keihard en alle potholes nog net ontwijkend. Hij rijdt het stuk in een derde van de tijd die wij erover deden. Als we aankomen schijnt de zon volop.Vroeger werden de bamboevlotten gebruikt om de bananen vanuit het binnenland richting kust te vervoeren. Het is een prachtige tocht dwars door het binnenland, met heuvels op de achtergrond, mooie begroeiing langs de kant waaronder grote bamboe bossages en de stilte om je heen.
Lange tijd zijn we de enige drie mensen op de rivier. Onze captain is een aardige man en hij stuurt het bamboevlot heel soepeltjes over de mini-watervalletjes heen.

Kingston

Vandaag gaan we door naar Kingston en de bedoeling is dat we via de hoogste top (zo'n 2300 meter) gaan van de Blue Mountains, een prachtig berggebied in het oosten van Jamaica waar o.a. de beroemde koffie- en cacao-plantages liggen, en dan al slingerend naar beneden afzakken richting de hoofdstad. Maar de regen komt bij bakken uit de hemel en ons is verzekerd dat je dan vooral niet de route moet volgen die wij in gedachten hebben. Bovendien zitten de toppen in de wolken zodat je toch geen uitzicht hebt. Het is daar altijd wel wat nevelachtig maar nu zijn er echt dikke grijze wolken. We wachten het nog even af maar besluiten dan toch maar de op een na mooiste route te nemen en dat is via Annotto Bay. Gelukkig klaart het later toch wat op. Kingston zelf willen we eigenlijk niet in maar we gaan wel naar het Devon House, een oud koloniaal huis, in 1880 gebouwd door een rijke Jamaicaan. Het is een mooi huis en je kunt er heerlijke taart eten in de tuin, onder de bomen.

De oude stallen zijn omgebouwd tot o.a. een bakkerij en een ijszaakje waar de 'Kingstonezen' graag 's avonds na het eten even langskomen om in de tuin nog iets te eten. Ook heb je er een leuk restaurant op de achter-veranda van het huis.

verder naar "Jamaica: groene natuur en blue lagoon" deel 3