Elf maanden Zuid-Amerika: Ecuador

(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)

deel 2/3

Mitat del Mundo

Omdat het Barry toch wel leuk leek en Brett & Sherri ook wel op de evenaar wilden staan hebben we op een donderdag middag de bus gepakt naar Mitad del Mundo, oftewel het midden van de aarde. Slechts een uurtje van Quito vandaan staat een lelijk momunent op de breedtegraad 0.00.00 Een mooie gele lijn geeft aan waar de evenaar zich bevindt, althans zoals die een tijd geleden door een Fransman is berekend. Dankzij het GPS systeem weten ze inmiddels wel beter en blijkt de echte evenaar dus 300 meter naar rechts te liggen. Omdat het monument verplaatsen en bijbehorend touristisch dorpje (winkeltjes en restaurantjes) toch wel een hele klus is, wordt dit eigenlijk verzwegen.

De oplettende tourist heeft dit gelukkig vrij snel door en komt er achter dat, waarschijnlijk duizenden jaren geleden, de vroegere bewoners van Ecuador al heel goed wisten waar de evenaar precies lag en precies op de juiste plekken/lijnen een soort sterrenobservartorium hebben gebouwd. Ecuador is namelijk de beste plek op aarde om de sterrenhemel te bekijken, omdat het op de evenaar ligt én hoog in de bergen zie je vanaf hier het grootste gedeelte van de hemel. Interessant! Alleen krijgen de wetenschappers geen geld van de regering om de ruines verder te onderzoeken, net of ze niet willen dat er meer over bekend wordt... (in Ecuador begint de geschiedenis eigenlijk pas vanaf het moment dat de Spaanse conquistadores de boel hebben ´overgenomen´) Nadat Barry nog even heeft gecontroleerd of het water inderdaad twee verschillende kanten opdraait als gevolg van de draaiing van de aarde, (en op de evenaar dus recht naar beneden) zijn we, na een fotosessie met de cotopaxi op de achtergrond, terug naar Quito gestuiterd (inderdaad achterin de bus).

Verder hebben we deze week nog flink lopen duimen voor een last-minute naar de Galapagos. Via een Nederlandse organisatie waar we ook een nieuw vrijwilligersproject hebben geregeld is het ons gelukt! We gaan een week mee op het jacht ´Seaman´(=superior tourist classe), we hebben echt supergeluk dat er nog een plekje is (zonder ons meteen helemaal scheel te betalen, want duur is het zowiezo wel) de meeste boten in dezelfde klasse zaten al helemaal vol. Het bureautje was ook heel blij dat het gelukt was want na ons hebben ze flink wat mensen moeten teleurstellen aangezien er niets meer in de touristen klasse te vinden was.

Jippie! We hebben op onze school geregeld dat we er een week tussenuit kunnen en na de Galapagos nog de laatste 2 dagen Spaans doen. Verder hadden we al geregeld dat we in een ander project vrijwilligerswerk gaan doen, 3 weken in plaats van een maand, dit geeft ons dus een extra week tijd voor de Galapagos. Alles mooi geregeld dus, daarnaast zijn we ook wel toe aan een minivakantie :-) Snel nog een onderwatercamera kopen, wat fotorolletjes inslaan en de zwembroeken inpakken, maar voordat we gaan eerst nog een lekker weekendje naar de ´wolkenbossen´ (cloudforests) van Mindo, en drie dagen spaanse les.

Lindo Mindo

Vanaf een mini busterminal ergens op de hoek van een straat togen wij op vrijdagmiddag naar Mindo. Een klein dorpje middenin de cloudforest een paar uur rijden vanaf Quito. Echt een groot verschil met de Andes begroeiing die we normaal tegenkomen, zodra we de bergen over waren werd alles groen en reden we al vrij snel de wolken in. Ja, die krijg je er gratis bij... Mindo bestaat uit één zandstraat en je waant je direct in de jungle, warm, vochtig, bamboohuisjes en muggen. Wat doe je zoal in Mindo? Als eerste bezoek je de vlindertuin, waar ze vlinders (Mariposas) ´kweken´ om ze weer in de vrije natuur uit te zetten. Maar ze houden natuurlijk ook flink wat vlinders over voor de touristen. Lekker groot met supercamouflage in de vorm van een uil én een slangenkop (goed bedacht!). Vervolgens worstel je jezelf langs supersteile gladde glibberpaadjes door de jungle omhoog op zoek naar de beroemde waterval van Mindo.

Eenmaal daar heengegleden doe je een (geslaagde) poging de stroming van de rivier te troseren, gadegeslagen door de vrouwelijke helft (ik ga echt niet van die steile trap af) van het gezelschap. Om terug naar Mindo te lopen en niet weer dat steile pad te hoeven nemen neem je een omweg die slechts twee uur langer duurt. Terug in het hostel probeer je in de tuin nog wat kolibrietjes van dichtbij te spotten en wordt je geheel verzorgd door de eignaren van het hostel. Op zondagochtend zijn we nog heel dapper de ijskoude rivier afgebutst op vier aan elkaar gebonden binnenbanden (dit wordt ook wel tubing genoemd). Een soort miniraften dus, wel lachen hoor, en zo zie je de rivier ook eens vanaf een andere hoek. De eigenaar en zijn broer stonden op iedere hoek van de rivier naar ons te zwaaien, we hadden zowaar een eigen fanclubje. Na een uitgebreide lunch (de ecuadorian way) weer op naar Quito in een bus vol met touristen (ah, daar zijn ze allemaal) als je geen plekje reserveert kun je zelfs vast komen te zitten in Mindo. Gelukkig had de hosteleigenaar dat mooi voor ons geregeld want een weekend Mindo is toch wel genoeg. Want Mindo is lindo (mooi) maar ook een beetje klein.

Galapagos...

De Galapagos eilanden... waar zullen we beginnen? Bij de volgels, de zeeleeuwen, de iguana´s, de boot, de zon...
Gewoon bij het begin dan maar. De Galapagos eilanden liggen 1000 kilometer voor de kust van Ecuador, het zijn vulkanische eilanden die nooit verbonden zijn geweest aan het vasteland. Alle dieren die er wonen zijn er ooit heengevlogen, gezwommen of gedreven op bijvoorbeeld boomstammen. Omdat er tot de jaren 30 nauwelijks mensen hebben gewoond én omdat de dieren volledig in vrede met elkaar leven, vertonen ze totaal geen vluchtgedrag en kun je ze van heel dichtbij bekijken (no touch por favor!).

Helaas zijn de Galapagos wel een vlucht - en rust haven geweest voor piraten en walvisjagers. Zij hebben o.a. duizenden grote schildpadden opgegeten of geslacht om er lampenolie van te maken. 3 soorten schildpadden zijn daarom ook uigestorven. Ook het introduceren van o.a. geiten, honden en poezen heeft voor grote problemen gezorgd, zo zijn een aantal eilanden helemaal kaalgegeten door de geiten waardoor de inheemse dieren verhongerd zijn. Triest... gelukkig zijn er verschillende organisaties druk bezig met het behoud van de natuur en met het terugzetten van bijv. schildpadden. Ondanks de verwoestende invloed van de mens zijn er nog veel eilanden over waar de dieren en vogels nog in grote getalen aanwezig zijn. 97% van de Galapagos is beschermd natuurpark, de overige 3% worden gebruikt voor `menselijke` activiteiten.

R&B in de Galapagos

Na een vlucht van 3 uur (incl. 45 min. tussenlanding) was het dan echt waar, we stonden op de Galapagos. Op zoek naar het bordje van de Seaman en alvast kennis maken met onze medereizigers. Na een busrit van 2 uur kwamen we aan in Puerto Ayora alwaar we na een lunch een bezoek hebben gebracht aan het Charles Darwin Center (Darwin heeft op de Galapagos zijn inspiratie opgedaan voor zijn evolutie theorie), daar hebben ze voor alle schildpadden broedprogramma`s om ze vervolgens weer in het wild uit te zetten, en hier heb je dan ook een zeer close encouter met de reuze schildpadden. Ze waren heel actief toen wij er aankwamen, eentje kwam van de trap aflopen, nr. 2 probeerde over nr. 3 heen te lopen en viel er bijna van af. Echt een zeer mooi eerste kennismaking.

Bij een aanlegsteigertje werden we ook direct verrast door de aanwezigheid van tientallen marine iguanas (zeeleguanen), weliswaar kleintjes maar toch, ze liggen hier zomaar tussen de bootjes! ´s Avonds vlak voor het diner de eerste kennismaking met de boot. Zoals te verwachten was deze natuurlijk niet zo luxe als de folder ons wilde doen geloven. (zie de link met hun website) Vooral de zeelucht in combinatie met de benzinedampen in ons mini-hutje en dito badkamertje (de raamjes konden niet open) was flink wennen. Een beetje vergane glorie zullen we maar zeggen, maar we hebben in ieder geval wel een plekje!

De welkomstcocktail in combinatie met 2 anti zeeziekpillen zorgde ervoor dat ik het liefst met mijn hoofd op de eettafel in slaap was gevallen en dat ik om 21.00 met een zeer vreemd gevoel (half verdoofd) mijn schommelende bedje in gevallen ben. Tot 1.00 ´s nachts want toen werd de moter gestart om te vertrekken naar ons eerste eiland. Help! Wat een enorm lawaai, die moter zit gewoon pal naast onze kamer, ik tril uit mijn bed! Omdat ik nog steeds te lam was heb ik mijn oordopjes ingedaan en ben weer verder gaan slapen.

De volgende nacht heb ik dan ook bovenop het dek doorgebracht onder de sterrenhemel en zelfs een beetje in de regen. De andere nachten hebben we gelukkig niet meer zo´n grote afstanden af hoeven leggen. Ook de medebootbewoners waren hier blij mee aangezien zij niet konden slapen door de enorme golven. De eerste ochtend lekker ontbijtje met uitzicht op eiland nr. 1: Floreana. Met de rubberbootjes (pangas) langs een zeeleeuwenkolonie gevaren en vervolgens op het strandje van postoffice-bay afgezet. De naam zegt het al, in de tijd van de walvisvaarders stond hier al een houten ton waarin post werd gedaan voor de familie thuis in de hoop dat het volgende schip de post meenam. Tegenwoordig nog steeds in gebruik door touristen.

Terug naar het strandje voor onze eerste snorkel, maar wat is het water koud! De mannen van de boot werpen zich op als vrijwilligers om te kijken of er wat te zien is. Nadat Barry 2 zeeschildpadden heeft gespot waag ik mij ook in het water. Er komt meteen een zeeleeuw voorbij zwemmen dus ik plons snel het water in maar door de kou kan ik bijna niet meer ademen. Oef! Even overnieuw...Nadat we iets meer gewend zijn hebben we onze eerste speelkwartier met 2 zeeleeuwen! Onder water lijken ze net van rubber, alle onmogelijke hoeken kunnen ze maken, ze zwemmen het liefst recht op je af om dan vlak voor je neus een scherpe draai te maken. Met hun grote ogen kijken ze je echt aan en ze springen zelfs over snorkelaars heen! Zo ongelovelijk gaaf.

Na de lunch op voor een wandeling over het eiland, van een bruin strand naar een wit strand (broedplaats voor schildpadden) via een waterplas met flamingo´s. Zodra je met de panga een eilandje nadert wordt je begeleid door allemaal zwarte lichamen en nieuwsgierige ogen in het water, ja de zeeleeuwen zitten echt overal, en ze blijven leuk, hoeveel je ook hebt gezien (inderdaad ook veel foto´s van genomen, een zeer kleine selectie is hier op de website te zien). Eenmaal aangeland op het strandje moet je een weg zien te banen door de maffende zeeleeuwen heen. Als je echt te dichtbij komt (en dat moet meestal wel) krijg je wel een snauw/blaf/snuif, dus dat is altijd even spannend. ´s middags nog gesnorkeld rondom een vulkaankrater die half uit het water steekt (Devil´s crown) vanwege een zeer sterke stroming lastig snorkelen maar nog wel even opgetrokken met een grote zeeschildpad.

Volgende dag stond Española op het programma, een van de meest indrukwekkende eilanden. Na de reeds bekende zeeleeuwenkolonie op het strand stuit je direct op tientallen zee iguana´s die zich langzaam uit beginnen te spreiden nadat ze ´s nachts in een grote kluwe bovenop elkaar hebben doorgebracht om de warmte vast te houden. Vervolgens vind je tussen de bosjes nog meer zeeleeuwen (ook kleintjes) en loop je verder over een pad vol grote stenen waar de Bluefooted Boobies (blauvoet Jan van Genten) elkaar lopen te versieren, hun eieren uitbroeden of hun jongen aan het voeden zijn. Een drukke boel dus, je moet letterlijk oppassen dat je niet bovenop een boobie gaat staan want ze gaan echt niet opzij. Het mooiste is de dans van de mannetjes, om een vrouwtje te imponeren laten ze hun mooie blauwe voeten zien, door ze langzaam een voor een in de lucht te steken, en om vervolgens, met hun snavel, vleugels en staart omhoog te wijzen. Dit alles onder begeleiding van schrille kreetjes. En ze gaan onverstoorbaar door ook al sta je er 30 centimeter naast. Nooit verwacht dat vogels zo schattig en leuk kunnen zijn. Ze kijken je ook aan met hun ronde kraalogen, volgens mij wilde een boobie mij ook gaan versieren.

Na de boobies loop je tussen de waved albatrosses, deze nesten alleen op Española. Grote elegante volgels die hun hele leven bij elkaar blijven en daarom ook een indrukwekkende paringsdans vertonen. Ook hier genoeg baby`s gespot. De andere kant van het eiland (in 2 uur loop je een rondje over het hele eiland) bestaat uit een mooie steile rotskust waar de zee iguana´s zich aan vastklampen, de lucht en zee zitten vol vissende vogels (ze storten zich met een duikvlucht in zee als ze een vis zien) en er woont ook nog een ander soort zeeleeuw. Nadat we het blowhole (hier spuit het zeewater 25 meter de lucht in) hadden bewonderd was het tijd om via een nog grotere kolonie boobies weer terug te lopen naar de panga aanlegplaats, waar de zwarte lavarotsen vol zitten met fel oranje crabben. Na de lunch nog een klein tochtje op de kajak begeleid door springende kleine zeeleeuwtjes die zelfs nog een hapje van de kajak proberen te nemen.

Op naar San Cristobal waar we een interessant visitorscentre bezoeken en we de zeeleeuwen in de haven (hier hebben ze allemaal een eigen bootje om op te liggen) observeren. Verder is er niet zoveel te beleven dus zijn we blij als we weer op de boot zijn om te eten en te gaan slapen. De volgende ochtend voor het ontbijt varen we met boot en al door een mooie rotsformatie, en gaan we naar Lobos eiland (Lobo del mar = een zeeleeuw) om na een wandeling over het eilandje (boobies, fregatvogels, zeeleeuwen) te snorkelen met....een zeer speelse zeeleeuw die zich goed leende als model voor onze onderwater foto´s! Maar ondertussen wel goed oppassen voor papa zeeleeuw want die kan wel eens heel chagrijnig zijn en er zijn wel eens snorkelaars aangevallen. (hij moet natuurlijk zijn stukje strand goed verdedigen). Na de fotosessie een paar uur op de boot gevaren en geslapen, gelukkig was de kapitein nog wel wakker om ons op tijd te waarschuwen omdat er een grote groep dolfijnen met de boot mee aan het zwemmen was. Op het puntje van de boot hadden we een perfect zicht op de dolfijnen die met een megavaart voor de boeg van de boot uit zwommen. Er kwamen er steeds meer mee zwemmen, in totaal zo´n 40! Iedereen helemaal blij want die hadden we nog niet gezien.

´s middags aangelegd in een mooi romantisch baaitje van het eiland Santa Fé waar het zeer goed snorkelen is met tortugas (zeeschildpadden) roggen (zelfs nog een baby-ray gezien in de branding) en white tip reef sharks (die liggen te slapen op de bodem in een ondiep stuk van de baai, we gingen er bijna bovenop staan zo troebel was het water daar). Op het eiland door een cactussenbos gewandeld, de cactussen zijn zo groot als bomen, en een Santa Fé land iguana gezien, die wonen alleen op dit eiland (toepasselijke naam). Barry is nog even tussen de zeeleeuwen gaan liggen en na een mooie zonsondergang was het tijd voor ons afscheidsdiner waarvoor de (super) bemanning zich speciaal in het pak had gestoken.

Nog maar één dag te gaan dus, maar gelukkig nog wel een laatste eiland op het programma; North Seymour. Nog voor het ontbijt werden we in de panga´s afgezet. Omdat dit eiland dicht bij het ´hoofdeiland´ Baltra ligt zijn er dus ook veel meer touristen te vinden maar gelukkig waren wij als een van de eersten aan land. Een mooi moment dus om alvast een beetje afscheid te nemen van de boobies en de zeeleeuwen. Op dit eiland stikt het verder ook van de fregatvogels. Met hun knalrode opblaasbare ´kinzak´ zijn ze een zeer opvallende verschijning en op dit eiland zitten er ook echt enorm veel dus toch weer een nieuwe ervaring op ons laatste eilandje.

Na het ontbijtje onze kleren weer in de rugzakken gepropt (echt blij dat we de meeste spullen gewoon in Quito hebben laten liggen, anders zou het niet eens in ons hutje passen) en met z´n allen weer in de bus naar het vliegveld dat slechts 10 minuten verderop ligt. Om nog wat extra van de Galapagos te genieten zijn we niet meteen mee terug naar Quito gevlogen maar zijn we verder gereden terug naar Puerto Ayora. Lekker nog 2 dagen in de zon, even hoi zeggen tegen Lonesome George (is de laatste overgebleven reuzeschildpad van zijn soort, hij is 30 jaar geleden gevonden op het eiland Pinta waar hij in z´n eentje tussen de geiten ronddoolde) en een bezoekje brengen aan Toruga Bay met een superwit strand (en wat regenbuitjes).

De allerlaatste dag hebben we nog een mini-boottochtje gemaakt. Voor de laatste keer snorkelen met zeeleeuwen en haaien, helaas was de zee erg wild en het water daardoor troebel dus echt veel hebben we niet gezien maar toch even leuk om gedag te zeggen. Voordat we de volgende ochtend op de bus stapten zijn we nog even langs het politiebureau gelopen omdat daarachter op de kade ook tientallen marine iguana´s wonen, doei!! Weer terug naar Quito voor de laatste twee dagen Spaanse les en op zondag (13 juli) starten we met het vrijwilligerswerk in het noorden van Ecuador (zie link) dat betekent weer back to basics en waarschijnlijk geen internet maar gewoon onkruid wieden en douchen in de rivier... tot over 3 weken!

verder naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Ecuador" deel 3