Fietsvakantie Costa Rica

Reisverslag van een fietsvakantie Costa Rica en Panama 2005 - deel 2/6

(Tekst en foto’s: Aart & Gerrie Dijkzeul)

Na vier uur bereiken we de ingang van het National Parc. De dame bij de kassa noemt ons dapper. Dat maakt weer een hoop goed. Ze zet meteen weer een domper op de feestvreugde als ze zegt dat het niet meer haalbaar is de krater te bezoeken. Daarvoor is het te laat op de dag. We zullen het moeten doen met een (uitgezette) wandeling door het park. Gelukkig maakt die alles goed. Het paradijs moet er ongeveer zo uitgezien hebben; woudreuzen, bloemen, vlinders, apen, woest stromende beekjes en een waterval van vele tientallen meters. Zelfs een miereneter weten we te spotten. De stank van H2S verraadt het al op afstand: Fumaroles. Gaten in de grond waar stoom en H2S uitkomt. Ook zien we kraters met kokende modder en andere excreties uit de ingewanden van de aarde.

Als we na twee uur uitchecken bij de parkwachters zijn we weer helemaal opgeladen om de afdaling in te zetten. Twee uur keien ontwijken en fors in de remmen knijpen. Vlak voor de duisternis invalt zijn we met houten billen en spierpijn in kuiten en armen weer terug in Liberia. De fietsen hebben ogenschijnlijk niet geleden. Alles doet het nog. Hoera voor de Hollandse fietsenbouwers

Schiereiland Nicoya: strand en stierengevechten

De volgende dag weer vroeg op stap. We doen deze week het Noordwestelijk deel van Costa Rica, het schiereiland Nicoya aan. Vanuit Liberia fietsen we in westelijke richting naar de Stille (Grote) oceaan (ook wel Pacific genoemd). Vervolgens, via de provinciehoofdstad Nicoya en de plaatsjes Esparza en Atenas belanden we in Cartago; een plaats die op 20 km afstand van San José ligt. Het gebied Nicoya is het deze tijd van het jaar droog. Harde wind, hoge temperaturen en de hele dag zon. Velden met suikerriet en uitgestrekte vlakten met bomen en verdroogd gras waar koeien grazen vormen de hoofdmoot. Voor de afwisseling liggen her en der wat heuvels tot zo'n 500 meter hoogte en kleine dorpjes. Af en toe een boer te paard die zijn koeien bijeen drijft maakt dat we ons in het Wilde Westen wanen.

Dat is anders als we in Tamarindo aankomen. Dit plaatsje langs de Stille Oceaan is het Mekka van de surfers. Een badplaatsje waarvan er dertien in een dozijn gaan, of je nu in Thailand, Egwijk aan Zee of Costa Rica bent. De oorspronkelijk zes huizen vallen in het niet bij de honderden hotels, cabina's, hostels en hoe het ook heten mag. De stoffige wegen zijn er nog wel. Veel Young and Beautiful surfers; we vallen gewoon op met ons grijze haar. Maakt niet uit het is heerlijk om een dagje de badgast uit te hangen en wat in de Stille Oceaan tussen de bruine Pelikanen te zwemmen en wat te lezen.

Na anderhalve dag Tamarindo, gaan we zondagochtend vroeg weer pad want het is al vroeg warm. Wel weer prettig om te drinken en eten in een soda (=eettentje) langs de weg of een café in een dorp of stadje. Je kunt je er nauwelijks verstaanbaar maken maar dat heeft wel zijn charme. Zeker als de bezorgde café baas adviseert de fietsen binnen te zetten. Je weet maar nooit wie er mee wegrijdt. Voor een klein deel zijn de wegen van gravel of bestaan ze uit gaten en putten met daar omheen wat asfalt; meestal gewoon goede wegen. Ook in dit deel van het land laten de apen door gebrul weten dat ze in de bomen zitten. Het is en blijft leuk ze bezig te zien. Verder zien we een hoop mooie vogels en leguanen (of hoe het ook heten mag) tot bijna een meter.

Nicoya is een typisch Midden-Amerikaans stadje met in het centrum een kerk en een park waarin de mensen gezellig flaneren of gewoon zitten. Als wij ´s middag onze bijdrage aan de gezelligheid willen leveren, valt het ons op dat de mensen allemaal dezelfde richting oplopen. Nieuwsgierig als we zijn gaan we erachteraan. De stoet brengt ons op een groot terrein waar een dorpsfeest is met kermis, braderie, muziek en een stal met stieren. Is dit een soort Rijnsburgse Paardenmarkt? Ook is er een voor eenmalig gebruik in elkaar getimmerde arena met tribunes.

Een meisje legt uit dat er een om vijf uur een stierengevecht plaats vindt. Voor 2500 colonnes per persoon mogen we naar binnen. Het is pas half vijf maar het is niet erg om een half uurtje te wachten; mensen kijken is al theater op zich. Een half uur wordt anderhalf uur. De tribune zit ondertussen helemaal vol met naar schatting 2000 mensen. Eer de spreekstalmeester de happening heeft ingeleid en de vijftien Toreadors, Matadors en Bandarillos heeft voorgesteld is de zon al bijna onder. Het jonge volk dat nog in de arena staat maakt nog geen aanstalten om weg te gaan. Toch wordt om klokslag zes uur de eerste stier met daarop de Toreador losgelaten. Het blijkt geen echt stierengevecht te zijn maar een combinatie van Rodeo en een kat-en-muisspel tussen stier en de honderden jongens die in de ring staan. De stier maakt de meest wilde bewegingen en sprongen terwijl de berijder zolang mogelijk moet blijven zitten. Dit is gemiddeld zo´n dertig seconden waarna de Toreador onder luid applaus de arena verlaat.

Vervolgens dagen de jongens de stier uit door er voor langs te lopen of aan de staart te trekken. Als de stier op hen afkomt springen ze snel weg of klimmen in het hek om de arena. Buiten de arena staan twee ambulances gereed. Na een paar minuten vangen de Badarillos te paard met hun lasso de stier en brengen en hem terug naar zijn hok. Na vier rondes zijn er nog geen doden of gewonden gevallen dus houden we het maar voor gezien. De localo´s kunnen er nog geen genoeg van krijgen.

Naar "Fietsvakantie Costa Rica en Panama 2005" deel 3