Fietsvakantie Costa Rica

Reisverslag van een fietsvakantie Costa Rica en Panama 2005 - deel 1/6

(Tekst en foto’s: Aart & Gerrie Dijkzeul)

Een muur van over elkaar heen buitelende planten en bloemen

Costa Rica, anderhalf keer Nederland en bijna vier miljoen inwoners. Zeker voor Midden Amerikaanse begrippen redelijk welvarend. Het land wordt in tweeën gedeeld door een keten van heuvels, bergen en vulkanen waarvan een deel nog actief is. Het deel dat aan de Noordoostelijk kant van de keten ligt, het Caribische gedeelte, is warm en nat. Het hele jaar door. De andere kant kent wat meer afwisseling met een droog en een nat seizoen.

San José, de hoofdstad van Costa Rica. Op 27 januari 2005 is dit het startpunt van onze reis. Eerst bekijken we natuurlijk de stad. Niet veel te zien. Een theater dat sterk lijkt op de Leidsche Schouwburg, een museum, wat parken, leuke straatjes en dan heb je het, op de Tico’ s na, wel gehad. Zaterdag het echte (fiets)werk. De eerste vijftig kilometer nemen we het er nog even van. Met een busje naar St Clara. De tunnel waar we doorheen moeten om aan de Caribische kant van het land te komen, is voor fietsers verboden. Als we in St Clara aankomen worden we opgewacht door een horde bloeddorstige insecten die er voor zorgt dat we binnen no-time op de fiets zitten. We zien er een week lang uit als de look-alikes van een pokkenpatiënt. Na een overnachting in San Miguel en Fortuna maken we weer de oversteek naar de andere kant van de bergketen. Via Tilaran en Canas fietsen we dan naar Liberia. Bij elkaar zo’n 300 km.

Van Sta Clara naar Fortuna: ontelbare watervallen en beekjes

De route die we fietsen is prachtig. De eerste drie dagen is alles overweldigend groen. De akkers waar fruit wordt geteeld, de weilanden, maar vooral het regenwoud waar we doorheen fietsen. Waarom het een regenwoud heet, merken we als we van Fortuna naar Tilaran fietsen. We zijn nog geen half uur onderweg of het begint te regenen. En dat gaat zo’ n beetje de hele dag door. Maar het bederft bepaald niet de pret. Het heeft iets heel bijzonders door een tunnel van groen te fietsen terwijl de regen gestaag naar beneden komt. Volop vogels, orchideeën, Lantana’s en overal Vlijtige Liesjes. Watervalletjes en beekjes maken het beeld van een sprookjes landschap compleet.

Als het aan het eind van de dag droog wordt, worden we plotseling opgeschrikt door een gebrul van je welste. Het blijkt een horde apen te zijn die boven ons hoofd doen waar ze goed in zijn: van boom naar boom slingeren. Leuk om die beesten zo in hun natuurlijke omgeving bezig te zien.

De wegen die we fietsen zijn van wisselende kwaliteit. Soms prima geasfalteerd maar soms ook prut. We zitten dan ook soms letterlijk onder de prut. De remmen hebben het zwaar te verduren. De heuvels zijn vaak van het type “stijl”. De snelheid daalt vaak tot minder dan 6 km per uur; het maximum is 72 km/h. Zeker als de weg vooral uit kuilen bestaat of van gravel is, moet er flink geremd worden. Na drie dagen moeten er al blokjes vervangen worden omdat ze compleet versleten zijn en er met metaal op metaal geremd wordt. Niet echt goed voor de velgen.

Fortuna - Liberia: overgang van nattigheid naar droogte

De oversteek van de Caribische kant naar de andere kant van de bergketen betekent de overgang van nattigheid naar droogte. Het landschap is ineens compleet anders. Het gras is verdroogd; veel bomen zijn kaal hoewel er ook heel wat net in bloei staan. Daarbij een heel sterke Oostelijke wind. Het schijnt gebruikelijk te zijn in februari.

Het traject van Canas naar Liberia voert over de Panamerican Highway. De weg die dwars door Midden Amerika voert. In de beschrijving van de route die we hebben, wordt afgeraden dit deel per fiets af te leggen. Eigenwijs als we zijn gaan we het toch per fiets proberen. We staan heel vroeg op, eten ons dagelijks ontbijt van rijst en bonen, doen een schietgebedje en gaan op weg. Het valt alles mee. In dit deel van Costa Rica is de Panamerican een tweebaans weg die niet al te druk is. Op zijn tijd een bus of een oplegger van het soort waar elk jongetje van droomt (zo een met een grote vierkante neus en veel chroom), maar ook flinke stukken geen verkeer. De weg is niet echt strak maar wel zodanig dat er alle gelegenheid is om te genieten van het landschap waar we doorheen fietsen. Een eitje.

Liberia: een gezellig stadje

Liberia, verschilt in alles van het gelijknamige land in Afrika. Het is een gezellig stadje met, net als in elk ander stadje waar we zijn, een park met flanerende Tico’s en een tamelijk nieuwe kerk. Op 2 februari zit die stampvol vanwege Maria Lichtmis. We zijn niet de enigen die kaarsjes opsteken.

Al vanaf de eerste dag in Costa Rica hebben we uitzicht op vulkanen. Vooral de imposante Arenal, de meest actieve vulkaan is goed zichtbaar vanuit de verte behalve de top waar het om te doen is. Deze is bedekt met een deken van wolken. Heel slim; daardoor worden we juist nieuwsgierig om hem van dichtbij te gaan bekijken. Als we in Fortuna zijn zou dat kunnen ware het niet dat juist die dag de wolkenpartij zo is aangezwollen dat alleen de kraag van de berg er onderuit komt. Het is grijs en regenachtig. Niet ideaal dus om een vulkaan te gaan bekijken. We besluiten er dus maar van af te zien. Er komen nog meer kansen.

Zo'n kans doet zich voor in Liberia. Deze plaats ligt aan de voet van het National Parc met daarin de vulkaan Ricon de la Vieja. Aan "de voet" betekent dat er nog wel 25 kilometer gefietst moet worden. De jongen van Tourist Information raadt ons ten sterkste af te gaan fietsen. De weg is slecht en het kan er deze tijd van het jaar heel hard waaien. We laten ons niet van de wijs brengen. Met onze ervaringen in Laos en Cambodja moet het toch wel lukken denken we. We zullen en moeten een vulkaan van dichtbij zien. Het zal blijken dat hij meer dan gelijk had.

Het weer is mooi, de weg is onbeschrijfelijk slecht. Stenen, keien, kuilen en hobbels. En dat 25 kilometer lang. Tegelijkertijd ook nog stijgen van 250 meter naar rond de 1500 meter. Halverwege kijken we elkaar aan. Gaan we terug of niet. Niet dus! Na 18 kilometer stuiten we op een gesloten hek. De eigenaar van het land dat er achter ligt vraagt 1500 colonnes (ongeveer 3 euro) tol. Wat hij er mee doet is niet duidelijk maar het wordt in ieder geval niet in wegonderhoud gestoken. Vier kilometer voor de finish komen we in een zandstorm terecht. Fietsen lukt echt niet meer. Teruggaan is ook geen optie want dan is alle ellende voor niets geweest. Dus ploegen we verder tegen zand en wind in. Een paar toeristen in een 4WD die ons inhaalt, zwaaien. Of wijzen ze naar hun hoofd?

Naar "Fietsvakantie Costa Rica en Panama 2005" deel 2