Een luiaard onder de armeluisparaplu

Costa Rica reisverhaal: verslag van een reis door Costa Rica met informatie en foto's

(Tekst en foto's: John & Beatrix Rutjens)

deel 1/2

Na een tussenstop in Miami, Florida komen we na zo'n 14 uur vliegen aan in San José, waar we de nacht doorbrengen. De volgende ochtend worden we door onze reisleidster Merina opgewacht voor de rondreis die we, met een gezelschap van tien personen, door Costa Rica gaan maken.

Vanuit San José gaan we met een mini-bus naar de Caribische kust, dwars door het Braullio National park, waar we een korte stop maken. Dit park is een uniek gebied met ruige berghellingen, regenwoud en slapende vulkanen. Er hangt een permanente mist of het regent in het gebied, dat wordt doorkruist door wild stromende riviertjes met watervallen.

In de bermen bloeien overal vlijtige liesjes en langs de weg in het woud zien we gunnera's, planten met enorme bladeren van soms wel drie meter doorsnede. Deze worden door de bevolking als paraplu gebruikt en heten dan ook wel 'armeluisparaplu'. Het is het jammer dat we hier niet meer tijd te spenderen hebben. Onderweg bezoeken we ook nog een bananenplantage, waar we het hele procédé van pluk tot verzending kunnen volgen. Als de bananen geplukt zijn gaan ze via een soort transportband naar de wasserij. Hier worden ze in een ontsmettingsbad gewassen om alle 'enge' beestjes te doden.

Hiervoor staan soms wel honderden arbeiders tien uur per dag aan het bad bananen te wassen. Daarna worden ze verpakt en meestal naar Europa verscheept. De kans dat je in Nederland of België een Costa Ricaanse banaan in de supermarkt of bij de groenteboer aantreft is zeer groot.

Tortuguero

In Tortuguero groeien al onze kamerplanten in het wild, waaronder talloze orchideeën. In La Fortuna stroomt lava uit de vulkaan, in Monteverde loop je over hangbruggen tussen de toppen van het nevelwoud, waarin 30 soorten kolibries leven. En in Manuel Antonio raakt het tropische regenwoud de Grote Oceaan.

Aangekomen aan de Caribische kust varen we met een platbodemboot naar het nationale park Tortuguero. De enige manier om dit gebied te verkennen is per boot. De tocht naar de lodge duurt twee uur. Onderweg zien we veel watervogels, zoals reigers, ijsvogels en purperhoenders. Maar de meeste indruk maken toch de groene muren van het regenwoud. Het lijkt volkomen ondoordringbaar maar als je zo'n groene muur nadert zie je toch weer openingen waar de boot zich doorheen kan wurmen.

Onze lodge ligt midden in het prachtige regenwoud, op een eiland tussen de kanalen van Tortuguero, en is dan ook alleen per boot te bereiken. De lodge bestaat uit een restaurant waar omheen diverse hutjes gegroepeerd zijn. Zowel het restaurant als de hutjes hebben geen glas in de vensters, alleen maar vliegengaas. Toch zijn de hutjes voorzien van alle gemakken, zij het beperkt; we hebben stroom en een douche met warm water. Als de stroom uitvalt, wat nogal eens gebeurt, maken we het gezellig met tuinfakkels en kaarsen.

Het eten in het restaurant wordt klaargemaakt door de locale bevolking en we eten dus eigenlijk gewoon met hen mee. De omgeving van de lodge is net een grote volière. Honderden vogelsoorten vliegen ons letterlijk om de oren, o.a. diverse kolibries, vliegenvangers, toekans, oropendola's, reigers en tangara's. Er zitten hier ook diverse gifkikkers, o.a. de blue jeans.

Ook de flora is adembenemend. Alle ons bekende kamerplanten groeien hier in het wild, maar ook planten die we nog nooit van ons leven hebben gezien en waar zelfs de locals geen naam voor hebben. In Costa Rica groeien ongeveer 9.000 plantensoorten, dit is bijna 5 procent van het totale aantal soorten ter wereld. Van die 9.000 soorten zijn er maar liefst 1.200 soorten orchideeën.

Om naar het dorpje Tortuguero te gaan moeten we weer de boot nemen. Het dorpje stelt niet zoveel voor, het heeft een klein vliegveld en een klein Natuur Historisch museum. De huizen, vaak niet meer dan een paar palen met een golfplatendak, liggen verspreid op een landstrook tussen de Caribische zee en de kanalen van Tortuguero.

Wat het dorpje zo boeiend maakt zijn de bewoners en de schildpadden. De vriendelijke bewoners hebben duidelijk een Caribische inslag, dat merk je in de totale sfeer en in de muziek. De vroegere schildpad-stropers worden nu ingezet bij het ecotoerisme, ze leiden de toeristen 's nachts over de stranden op zoek naar eileggende schildpadden. Hoewel het schildpadden seizoen (vanaf juli) half juni nog niet is begonnen hebben we toch het geluk een eileggende groene schildpad te betrappen. Na deze vermoeiende, in nachtelijk duister gemaakte tocht amuseren we ons nog even in de plaatselijke discotheek, niets meer dan een paar palen met een palmbladeren dak en een gigantische geluidsinstallatie, die tot kilometers in de omtrek te horen is.

Na een korte nacht worden we rond 5 uur gewekt door de brulapen. Deze apensoort vindt je in heel Costa Rica en hoor je dan ook praktisch overal brullen. Nog voor het ontbijt ondernemen we een excursie door de kanalen van Tortuguero, uiteraard per platbodemboot. De sfeer en bijbehorende geluiden zijn precies zoals je deze in natuurfilms ziet en hoort: het geluid van miljoenen krekels die zelfs het geluid van de motorboot overstemmen. Ook het geroep van de brulapen klinkt door de dichte jungle. Al deze geluiden en de overdonderende natuurpracht geven een gevoel van vrede en eenwording met de natuur.

De kanalen van Tortuguero lopen door de groene muren van het tropische regenwoud. Je ziet hier alle kleuren groen die je je maar voor kunt stellen, van lichtgroen tot zwartgroen en alles daar tussenin. Onze plaatselijke gids heeft een goed oog voor de in het gebladerte verstopte dieren. Zo zien we o.a. diverse watervogels, helmbasilisken, leguanen, kaaimannen, waterschildpadden, slangenhalsvogels, ijsvogels, brulapen en de zeer zeldzame slingerapen, die alleen nog in dit gebied voorkomen.

verder naar "Een luiaard onder de armeluisparaplu" deel 2