Costa Rica - Pura Vida

Costa Rica reisverhaal: verslag van een reis door Costa Rica met informatie en foto's

(tekst en foto's: Ivan en Linda Bernaerdt – Van Doorslaer)

deel 1/2

Prachtige natuur en gezellige stadjes

Vanuit Alajuela, een stadje vlak bij de luchthaven en niet zo ver van de hoofdstad San José, rijden we met de huurauto richting noord. De vulkanen Poas en Arenal staan eerst op het programma. De Poas is vlot te bereiken. De krater is gevuld met gifgroen water. Er zijn wel wat wolken, maar het zicht wordt niet belemmerd. Eigenlijk zijn we meer onder de indruk van de grote aantallen bromelia’s die groeien op bomen en struiken. Het lijkt wel een hele grote serre, alleen het glas ontbreekt. Later op de dag worden we getrakteerd op enkele fikse regenbuien, maar ze duren niet lang, en het blijft aangenaam warm. Het is november, het regenseizoen is nog niet helemaal voorbij.

’s Avonds zien we de Arenal met lava die naar beneden stroomt en rood schijnsel op de wolken. Helaas verhindert deze bewolking een echte topattractie. De volgende ochtend wandelen we door het aangrenzende nationale park. Eerst een rand van gigantisch pluimgras op een bodem van lavagruis. We klauteren over een stroom van verharde lavastenen en krijgen dan een staalkaart van het tropisch regenwoud van Costa Rica te zien: allerlei soorten bomen met gigantische wortels, lianen, vlinders, toekanitos, processiemieren met een blad op de rug…

Voor we durven afslaan naar San Rafael de Guateso informeren we tot 3 keer toe of dit wel de weg is. We zijn onzeker of onze kleine 4x4 over de losse keien en stenen zal geraken. Maar telkens antwoordt men positief, dus … Over de 9 km doen we meer dan een dik uur. In San Rafael maakt slechts 1 bord melding van cabina’s. Beneden zijn gemeenteambtenaren aan het werk. Bereidwillig roepen ze de verantwoordelijke voor ons op Boven in een gebouw zijn enkele kamers voor de zeldzame toeristen zoals wij.. Voor 10$ krijgen we een ruime kamer, proper maar zonder enige franje. Andere kamers lijken verhuurd aan de locale bevolking.

‘s Avonds bij verkenning van de hoofdstraat krijgen we nog een onweer te verwerken, maar steeds blijft de temperatuur aangenaam. We schuilen onder een luifel, samen met de Costa Ricanen.Als we in een plaatselijke shop met restaurant vragen naar wijn bij het eten kijkt het meisje ons ongelooflijk aan. Bier kan wel, maar moet eerst nog gehaald worden in de naburige winkel. Terwijl we ons de rijst met zwarte bonen laten smaken regent het nog steeds. Volk loopt de shop in en uit. Een hulpje droogt constant de vloer, maar die wordt even snel weer nat en vuil. Dit is Costa Rica op zijn best. Pura Vida.

Op de Caño Negro, een natuurreservaat in het noorden, krijgen we in de vroege ochtend een privé cruise van 2 uur. Voor 40$ steken we met zijn tweetjes en de kapitein van wal in een bootje voor tien. We varen de rivier op met zijn vele watervogels. In de struiken en hoge bomen eromheen zien we leguanen, apen, ibissen, ijsvogels en nog meer watervogels. Dan volgt een tocht op de schitterende lagune. Nu eens open water met weerspiegelingen van de fraaie witte wolken. Dan weer enorme partijen met vlottende waterplanten die we kennen van onze vijver thuis. De kapitein weet te vertellen dat in de zomer de lagune droog komt te staan en op deze plek wordt gereden met de mountainbike.

Dicht bij de grens met Nicaragua ligt het stadje Upala. Het is zoals in de betere film: stoffige straten met kleurrijke mensen en winkels. Ik neem sfeerfoto’s, maar voel mij toch een beetje gegeneerd. De mensen zijn het duidelijk niet gewoon. Plaatsjes zoals dit worden niet vermeld in de reisgidsen en dus weinig bezocht. Een tweede fototoestel heb ik hier dan ook niet gezien.

Apen en schildpadden

We trekken naar Playa Grande. Nadat de zon vol-rood is ondergegaan in de stille oceaan wordt het strand gesloten. ‘s Nachts is het enkel toegankelijk voor bezoek aan de lederschildpadden onder begeleiding. Rond 20h melden we ons dan ook bij de lokale organisatie. Terwijl natuurkundigen het 8km lange strand in de gaten houden, krijgen we uitleg over het leven van de schildpad. Vorige nacht is de eerste melding van een schildpad gekomen om 4h s’morgens. Maar we hebben geluk: reeds om 23h15. komt er een aan land op nog geen 500m van de verzamelplaats. Een kwartier later kunnen we het enorme dier bewonderen bij het leggen van haar eieren. Het beestje is 150 cm lang en weegt 350 kg. Toch wel indrukwekkend! Bij de terugkeer zien we nog twee schildpadden die zich het strand opwerken op zoek naar een geschikte plek om eieren te leggen. Een belevenis!

De volgende ochtend ga ik zwemmen in de hoge golven. Na een tijdje evenwijdig zwemmen met de kust zwem krijg ik last van stroming zee-inwaarts. Zwemmen naar de kust lukt niet, ik kom niet dichterbij. Maar door terug te zwemmen evenwijdig met de kust vind ik vrij snel terug stroming land-inwaarts. Nu begrijp ik waarom ieder jaar ook ervaren zwemmers verdrinken.

Camel-Trophy

De rit gaat nu via de kust zuidwaarts naar Playa Ostional. Daar komen, vooral bij volle maan, de kleinere schildpadden met duizenden tegelijk aan land. De reis was zo gepland dat we net bij volle maan hier zouden langskomen. De weg is ronduit slecht. Er zijn kuilen, putten, stenen, keien, rotsen… , alles behalve asfalt. We doen vier uur over ongeveer 70 km. We stranden voor een rivier van zowat 10 m breed en 50 cm diep. Een dilemma: terugkeren zien we niet zitten en door het verhuurbedrijf was het niet toegestaan door rivieren te rijden. Een gewone auto (niet 4x4) probeert de rivier over te steken, maar de motor valt stil in het midden van de rivier. Ik help duwen, maar op die losse keien in de rivier krijgen we geen beweging in de auto.

Er komt een lokale 4x4 aan die probeert de auto uit de rivier te trekken. En dan gebeurt het: Linda zit in de auto, ik sta ernaast en kijk naar de auto’s in de rivier. Een oudere, middelgrote autobus komt tegen onverantwoord hoge snelheid aangereden richting rivier. Ik doe nog teken om te vertragen, maar de chauffeur reageert niet. Ik voorzie onheil, en probeer voor onze auto te geraken. Helaas te laat. De autobus duwt mij tegen onze auto, en ik word tussen de auto en de autobus gerold, en een 3-tal meter voor de auto geworpen. Ik zit onder het slijk, maar heb gelukkig niks gebroken. Een wonder! Wel heb ik met mijn heup een deuk in de auto geduwd. Wij zijn full omnium verzekerd, maar moeten wel een verklaring voor politie en verzekering kunnen voorleggen.

De chauffeur blijkt dan ook nog dronken. Wij bellen 911 met onze mobiele telefoon, maar in dit godvergeten gat krijgen we geen verbinding. Met de namen van getuigen op een stukje papier dan maar op zoek naar de lokale politie. Tegen de regels in rijden we toch maar door de rivier. Ik houd het niet voor mogelijk, maar we bereiken de overkant. De lokale politie blijkt niet thuis en we worden aangeraden de politie van Nosara op te zoeken.

verder naar "Costa Rica - Pura Vida" deel 2