|
Chili, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Patagonië Zuid Amerika
Zuid-Amerika rondreis: Chili
Chili reisverhaal: verslag van een reis door Chili en Patagonië met
veel informatie en foto's
(Tekst en foto's: René en Jacqueline)
deel 1/2
Santiago de Chile
Santiago is voor een wereldstad erg schoon maar net als in
alle andere grote wereldsteden heerst hier een enorme verkeersdrukte.
Wel valt op dat de verkeersregels hier heilig zijn, rood is
rood en voorrang is voorgang ook al sta je daar door een paar
minuten te wachten tot alle voetgangers overgestoken zijn.
Ondanks dat de er nauwelijks gebruik gemaakt wordt van de
claxon is er bijna geen rustig plekje in de stad te vinden.
De mensen zijn aardig en er zijn geen opdringerige straatverkopers.
Waarschijnlijk komt dit omdat de Chilenen nauwelijks Engels
spreken, ook met de jongere generatie is conversatie alleen
in het Spaans mogelijk. Het is dus een must om voor je vertrek
naar een land als Chili een beetje Spaans te leren. Ondanks
enige armoede geeft de stad toch een veilig gevoel als je
op straat loopt, zelfs ’s avonds in het donker.
 |
|
Na een lange vlucht komen we in de ochtend aan in Santiago.
We hebben voor de eerste paar nachten vanuit Nederland een
hotel geboekt. Zo hoef je na een vermoeiende reis niet eerst
een hotel te zoeken, sterker nog, je hebt een transfer naar
je hotel zodat je de eerste dag niet meteen opgelicht wordt
door een taxichauffeur omdat je de waarde van het geld nog
niet kent.
Na een lekkere douche de stad ingelopen, we zitten niet
zover van het centrum. In dit deel van de stad zijn veel winkels
en grote kantoren. Op straat zie je veel mensen, van schoenenpoetsers
tot zakenlui in 3d. Tussen een en drie uur ‘s middags
gaat iedereen lunchen, meestal in een snackbar een broodje
waar de nodige sausen overheen gaan of gewoon een broodje
kip uit een tentje langs de straat. Het rustpuntje van de
dag vinden we in het park op de heuvel Cerro Santa Lucia.
Het is eigenlijk een grote rots van 630 meter hoog aan de
westkant van het centrum. Je kunt daar met een lift omhoog.
Vanaf hier het je een mooi uitzicht over de skyline van Santiago.
Tijd voor een siësta, we moeten nog wennen aan het tijdsverschil.
Vanmorgen opgehaald voor een stadstour, deze kregen we bij
het boeken van het hotel. Pablo - zo heten ze bijna allemaal
- is onze gids en hij laat ons eerst het gebied met alle overheidsgebouwen
zien. Hier veel koloniale en nieuwe gebouwen naast elkaar.
Daarna naar en ander deel van de stad waar we een bezoek brengen
aan een van de twee grote renbanen van Santiago. Jammer genoeg
zijn er geen races maar we kregen wel een goede indruk van
de renbaan en haar koloniale gebouwen. Vanuit daar naar het
noorden van de stad gereden waar we op een heuvel een park
bezochten waar we een mooi overzicht van de stad zouden hebben.
Echter door de smogvorming in deze immense stad blijft het
zicht beperkt. De tour is afgelopen en we trekken ‘s
middags een wijk in even buiten het centrum. Je zit gelijk
in een andere wereld, hier wonen de ‘gewone’ mensen
dus geen grote kantoren maar rustige straatjes. We gaan een
klein restaurantje binnen en zijn volgens mij de eerste toeristen
aller tijden. De ober durfde in eerste instantie niet naar
ons toe te komen maar uiteindelijk vertelde hij in het Spaans
en twee woordjes Engels het dagmenu, salade, kip, patat en
meloen als toetje.
In Santiago hebben we verder niet zoveel bijzonders gedaan.
We waren trouwens nog in een park in Santiago, zitten we daar
lekker op een bankje een broodje te eten, komen er een paar
schooljongens van een jaar of dertien naar ons toe. Ze hadden
volgens ons een opdracht om allerlei planten en bomen te onderzoeken
in het park. En om parkbezoekers te vragen wat ze van het
park vonden. Zo’n jochie begon dus een heel verhaal
in het Spaans totdat we zeiden dat we geen Spaans spreken.
No hablo Español, tu hablas Ingles? Dat spraken ze
natuurlijk niet dus weg waren ze… dit gebeurde zo’n
vijf keer. Eentje was er zo slim om te vragen waar we vandaan
kwamen en wat onze namen waren.
Iquique
Vanuit Santiago vliegen we naar Iquique. Dat ligt
in het noorden van Chili. De bus was voor ons geen optie
dat zou 26 uur reizen zijn. Met het vliegtuig ging alles
supersnel. Totaal zo’n 4 uur, inclusief tussenstop.
Op het vliegveld staan de busjes al klaar om ons naar
het centrum van de stad te brengen wat 41 km verderop
ligt. Iquique is een fijne stad, lekker rustig en met
een relaxed sfeertje. Het hotel wat we hier hebben is
wel grappig op het toilet na, dit is een beetje behelpen.
Volgens ons zijn we op dat moment de enige gasten in
het hotel, maar later zien we toch nog andere gasten.
|
 |
Waar we trouwens moeilijk aan kunnen wennen zijn de etenstijden.
Ontbijt rond 8.00 uur dat is oké, lunch tussen 14.00
en 15.00 uur dat is al wat minder en avondeten tussen 20.00
en 22.30 uur. Dat is erg laat. Veel restaurants worden dan
ook pas rond 21.30 uur druk. Dan zijn wij ongeveer al uitgehongerd.
Vandaag een tour door de omgeving van Iquique. We bezoeken
o.a. een oude natriumfabriek in Santa Laura en komen langs
de rotstekeningen in Pinta Dos, de dorpjes Mitilla en Pica
en een beroemd kerkje in La Tirana. Dit deel van Chili is
een grote woestijn maar in de winter lopen grote vlaktes vol
met een klein laagje water. Het gebied is trouwens een nationaal
park en heet Pampa del Tamaragal.
Deze dagen vullen we met een cursus paragliding, dat is echt
super. De eerste drie dagen oefenen we het oplaten van de
parachute en maken we korte vluchten. Met als resultaat dat
de binnenkant van onze armen vol met striemen en blauwe plekken
zitten. Ook onze beenspieren zijn flink geoefend door het
omhoog lopen iedere keer - uiteraard door mul zand, het is
hier een grote woestijn -. De vierde dag maken we onze solo
vlucht. Vanaf een 600 meter hoge bergwand vliegen we het dal
in. Een tochtje van ongeveer 10 minuten. Ook maken we ieder
apart een wat langere tandemvlucht boven de stad, dat is pas
het echte werk.
Zitten we ´s avonds te eten begint de tafel opeens
te trillen. Wij onwetende Hollanders denken: "Zo dat
is een zware truck die voorbij komt”, blijkt het een
aardbeving te zijn.
verder
naar "Zuid-Amerika rondreis: Chili" deel 2
|