Elf maanden Zuid-Amerika: Chili

(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)

deel 2/4

Zout in Uyuni

Veel verhalen gehoord van mensen die 4 dagen lang in een volgepropte jeep moesten doorbrengen, maar wij waren die ochtend maar met z´n tweetjes. Om nog wel wat meer mensen op te halen zijn we de eerste dag in een keer (10 uur rijden) doorgereden naar het stadje Uyuni in Bolivia om vanaf daar in 3 dagen terug te rijden naar San Pedro. Even een omgekeerde volgorde dus, maar voor ons wel ideaal want zo konden we de eerste ochtend goed uitslapen (hadden we wel nodig na ons superman avontuur) en voor de rest is de tocht gewoon precies hetzelfde.

Lucky as we are, stapten er de volgende dag maar 2 extra reisgenoten in de jeep; Tom & Georgia, broer en zus uit Australië. Via een treinkerkhof even buiten het stadje kwamen we al snel terecht op de enorme zoutvlakten waar Uyuni zo bekend om is. Overal om ons heen tot aan de horizon was alles wit, wit, wit. Even wat standaard foto´s genomen, een minimeertje met borrelende bronnen bekeken (Tom nam meteen een slokje van het water, niet zo heel slim nee) en een mooi wandelingetje gemaakt over een rotseiland dat totaal begroeit is met enorme cactussen (beetje a la Galapagos).

Je staat inderdaad op een eiland, alleen kun je er dus vanaf lopen zo de zoutzee op. Een goede lunch genuttigd en daarna door gecrossed (rijden is anders) naar het eiland waar we die nacht doorbrachten in een heus zouthotel. Knisperend zout op de grond, tafels en stoelen van zout, de muren van zout, ons bed van zout. Gelukkig was het sanitair van steen en onze dekentjes van stof. Maar voordat we lekker konden slapen eerst nog even de plaatselijke mummies met een bezoekje vereerd, de soep, kip en friet verorberd en naar de vrolijke panfluitklanken van de plaatselijke kinderband geluisterd (waren wel heel klein).

Na een perfecte nachtrust volgde een perfecte douche (wow, en dat in de middle of..), een broodje jam (= standaard ontbijt) en stapten we fris de jeep in om weer eens wat Vizcacha´s te begroeten. Deze chinchilla neefjes zijn enigzins gewend aan mensen (logisch met dagelijks een hele caravaan van jeeps) en eten zo een broodje uit je hand. Na de boom van steen (grillige rotsen vervormd door de wind) veranderde het landschap langzaam en reden we inmiddels tussen de roodbruine bergen, die af en toe geel, oranje en groen waren uitgeslagen door de vele mineralen. Gecombineerd met felle witblauwe en groenige meren die bewoond werden door flamingo´s, helemaal geen vervelend landschap om een dagje doorheen te rijden.

We eindigden die dag bij het gekleurde meer dat in de loop van de dag steeds roder wordt, ook hier weer de gebruikelijke flamingo´s en wat lama´s (+ kleintje). Klein rondje langs het meer gelopen en toen weer de jeep ingewaaid die ons daarna afzette bij ons onderkomen voor de 2e nacht. Op deze betonnen barakken met slappe bedjes zonder douche waren we al voorbereid dus namen wij berustend plaats in onze slaapzakken om een boekje te lezen (de Australiërs hadden alle slaap nodig om nog over hun La Paz kater heen te komen, dat alcohol en hoogte niet zo goed samen hadden ze nog niet door). Barry ondernam nog een dappere poging een wandeling te maken naar het meer maar de snijdende wind en kou bezorgden hem spontaan een flinke hoofdpijn. Hier voldeed Uyuni tenminste goed aan haar reputatie, een koude nacht stond ons te wachten. Na een lekker warm soepje en spaghetti kropen we in ons sexy thermal ondergoed met muts en handschoenen in onze slaapzakjes en probeerden we tot 04:15 wat te slapen.

Niet zo heel fris meer bezochten we die ochtend geheel ingepakt een geiserveld op zo´n 4850 meter (!). Enorme stoomwolken, woest kolkende moddermeren, mini stoomgaatjes en een opkomende zon. Oppassen waar je loopt want je kunt door de grond zakken, en je wilt niet weten waar je dan terecht komt. Nog even onze hand in een krachtige stoomkolom gestoken (nee, is helemaal niet zo heet) en op naar ons ochtendbad. Aan de rand van een groot meer liggen allemaal natuurlijke baden die gevuld worden door warme stroompjes recht uit de grond. We waren de eerste jeep die aankwam (daar zorgde Enrique wel voor) dus hadden we het voor het uitkiezen. Zwembroeken aan en snel door de kou (we zaten nog steeds zo hoog en het was nog steeds vroeg) naar een pooltje gerend. Eenmaal in het water was het zo lekker! Beetje drijven, beetje kletsen en ondertussen de andere jeeps zien aankomen.

Slechts een paar andere backpackers durfden ons voorbeeld te volgen dus voelden we ons nog stoerder. Onze honger heeft het uiteindelijk van het warme water gewonnen en dreef ons de kou in waar we ons rillend afdroogden. En we kunnen zeggen; dat was heeeeel koud. Na dit beste thermal bath ooit zwaaiden we naar wat vicuña´s en reden we verder naar Laguna Verde. Helemaal niet groen maar superblauw (oké, misschien turquoise dan) rimpelloos water, waardoor de vulkaan nog beter gereflecteerd werd (inderdaad een ´cracker´ van een foto, zoals Tom placht te zeggen). Via Laguna Blanca reden we naar de rand van het natuur park waar we overstapten in een minibusje dat ons naar San Pedro zou brengen. Onderweg naar San Pedro kreeg deze mooie tocht helaas een naar einde.

Halverwege werden we aangehouden door een Duitse motorrijder die zojuist een ongeluk had gezien. Vlak voor ons was er een vrachtwagen uit de bocht gevlogen. Op een plek waar al twee gedenkkruizen stonden lag de vrachtwagen totaal ondersteboven. Omdat hij helemaal onder het stof zat leek het net of het al een tijd geleden was gebeurd maar de sterke lucht van verbrand rubber en de rook uit het wrak spraken boekdelen. Na een zoektocht werd de chauffeur liggend naast het wrak gevonden, zonder hoofd. Omdat hij volledig met bloem was bedekt (er stonden zakken bloem rondom hem heen) was hij moeilijk te zien en was er ook geen bloed te zien waardoor het niet zo heel luguber was. De politie was al gebeld maar verder konden we dus niets doen. Zwijgend vervolgden we onze weg naar San Pedro en verlieten wij voor de laatste keer Bolivia.

In San Pedro nog wat boeken gewisseld, geslingerd in de hangmatten en ´s avonds van een super diner genoten in een hip restaurant (weer met een kampvuur in het midden) en tot na middernacht gekletst (o.a. over de dode vrachtwagenchauffeur) en gedronken met Tom & Georgia, weer een hele lange dag dus.. De volgende dag zo rustig aan gedaan (het is er ook erg warm) dat we zowaar vergaten dat we nog het museum wilden bezoeken. Toen we die avond de Atacama woestijn uitreden richting La Serena was de hele lucht oranje en staken de zandbergen zwart af tegen één van de mooiste zonsondergangen ooit.

Sterren in La Serena

In La Serena bleek nog duidelijker hoeveel rijker Chili is en hoeveel meer het op Europa lijkt. De mensen lijken gewoon op een mengseltje Europeanen, de supermarkt op de hoek was de grootste die we in de afgelopen 5 maanden zijn tegengekomen en in de luxe shoppingmall waar je alles kunt kopen (in alle merken) hadden we moeite om onze koopkriebels te onderdrukken. Door de bewolkte hemel (da´s lang geleden) niet aan het strand gelegen (vonden we niet erg, hadden we eigenlijk toch niet zo´n zin in) maar wel een tourtje geboekt naar het observatorium, om de nachtelijke hemel boven Chili eens van dichterbij te bekijken.

De sterrenwacht "mammaluca" is er speciaal voor gebouwd om gewone stervelingen ook eens een nadere blik op de sterren & planeten te gunnen (andere observatoria´s worden voor onderzoek gebruikt). Direct nadat we aankwamen (we waren een beetje te laat door toedoen van de chauffeur) mochten we een blik werpen door de telescoop. Ademloos keken we naar Venus (beetje vaag, staat erg ver weg), Mars (een mooi rond bolletje, staat momenteel erg dichtbij) en de maan. Vooral de maan was erg indrukwekkend. Omdat hij zo dichtbij is kun je zelfs bij een vergroting van 95x al heel goed het maanlandschap met haar kraters zien. Daarna volgde een boeiende presentatie over de sterrenhemel met haar planeten, sterren en gaswolken (in de vorm van Lama´s en paarden) en sloten we de rondleiding af met een telescoop die buiten stond opgesteld.

Een blik op onze buren (het dichtsbijzijnde sterrenstelsel op zo´n 180 lichtjaren hier vandaan) en een nadere kennismaking met de middelste ster in het zwaard van Orion (dit blijkt een groepje sterren te zijn). Je kijkt je hele leven al naar de sterren maar met zo´n telescoop zie je pas wat het werkelijk zijn. Heel erg mooi en bijzonder dus. Jammer dat het in nederland zo vaak bewolkt (en te licht) is, anders hadden we er nu een nieuwe hobby bij! Om 00:30 waren we terug in ons hosteltje en hebben we voor het slapen gaan onze tas weer ingepakt, want de volgende ochtend stond alweer een volgende stad op het programma: Valparaiso.

Veelkleurig Valparaiso

Ook wij werden een afgebladderd oud vissersbootje ingeroepen en konden de grijze oorlogsschepen, de enorme vrachtsschepen, de zwarte mini-onderzeeër en de zeeleeuwen (drie dikkerds) van dichterbij inspecteren. De stoere haven vormt een sterk constrast met de heuvels waar de elegante woonwijken liggen en de huizen alle kleuren van de regenboog hebben (her en der wel enorm vervallen). Een antieke kabellift bespaarde ons een steile klim naar boven waar wij plaatsnamen in een alternatief cafeetje (beetje de woonkamer van Marjo) en lekkere tosti´s aten.

Twee jonge mannen maakten het sfeertje compleet door met hun accordeon en gitaar mooie Chileense muziek te maken (lekker melancholisch). En dat allemaal op een ´saaie´ zondag. Volgende dag nog meer rondgeslenterd door de heuvelige woonwijken (toch heel handig die liften) en de website verder up to date gemaakt. En die dinsdag in 8 uur de Andes overgestoken naar Argentinië. Wat we daar in Mendoza gedaan hebben is te lezen onder het Reisverslag Argentinië, dit om e.e.a. een beetje overzichtelijk te houden...

Santiago

Een oplettende collega had wel de tip om het in de city mall eens te proberen bij een of ander loket. Dus sloten wij netjes aan in de lange rij van Chilenen die waarschijnlijk hun wekelijkse loon kwamen innen. Als we dat nog maar redden (hadden nog 40 minuten)... De man achter het loket bekeek het formulier en begon gelijk uit te rekenen hoeveel we precies moesten betalen. Het zag er allemaal vrij hoopvol uit tot hij bedacht dat het natuurlijk nooit zo makkelijk kon zijn. Er werd wat heen en weer gebeld en toen we bijna betaald hadden vond hij nog een leeg vakje dat echt super importante was: ons kamer van koophandel nummer! Na het uitwisselen van wat onduidelijkheden konden we hem ervan overtuigen dat een paspoortnummer ook vast wel voldoende zou zijn. Snel terug gerend (nog 5 minuten te gaan) naar het postkantoor dat we voldaan én met volle armen konden verlaten.

In een klein hotdog tentje konden we onze nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en openden we onder de goedkeurende ogen van de serveersters alvast twee pakjes. Het openen van de pakjes (twee hier en twee in het hotel) was een waar feest. We werden overspoeld met allerlei lekkernijen uit Nederland. Om sinterklaas te vieren waren er chocolade letters, pepernoten, dikke speculaas, borstplaat en chocokikkers. Verder werden we verwend met een hoop drop, tijdschriften, spelletjes, pindakaas, hagelslag, handige dingetjes en zelf kerstspulletjes. Een erg goede sinterklaasavond voor ons dus. (Vind jij dit ook een leuk idee, dan kunnen we je natuurlijk altijd een adres doorgeven van onze volgende bestemming :-)

Om de stad een beetje te leren kennen hebben we een rondwandeling uit de Lonely planet gelopen. Santiago doet Europees aan door haar mix van oude sjieke gebouwen gecombineerd met glimmende hoogbouw. Via het levendige stadscentrum met veel straatartiesten naar Cerro Santa Lucia gelopen. Een park op een heuvel met uitzicht over de stad. Via nog meer parken en oude gebouwen zijn we naar het Palacio de La Moneda gelopen. In dit presidentiële paleis heeft op 11 september 1973 de coup plaatsgevonden waarbij Pinochet de macht greep, en Allende is er dus gestorven.

Middenin de winkelstraat liepen we Belgische Jordy tegen het lijf (toevallig!) waar we die avond gezellig mee hebben gekletst en gegeten. Op zondag hebben we het Palacio Cousiño bezocht, Santiago´s meest luxueze huis dat in 1871 gebouwd is door de rijkste familie van Chili (zijn nog steeds erg rijk). Het huis is in haar orginele staat aan de stad geschonken en alles is nog zo als het vroeger was. Veel indrukwekkende pracht en praal, zware gordijnen, glimmende loeizware kroonluchters, mooi tegelwerk en veel kunst (en alles komt uit Europa). Daarna nog wat oude pré-columbiaanse kunst bekeken in een mooi museum en het nationale gerecht van Chili tot ons genomen, de completo (dit is dus een uit de kluiten gewassen hotdog!) en onze cultuurtax was weer gehaald.

Omdat onze volgende bestemming (een lodge in de natuur met zwembad, klimmuur, telescoop en twee lama´s) voor maandag helemaal volgeboekt was besloten we nog een dagje extra in Santiago te blijven. Nog wat andere wijken van de stad bekeken en lekkere broodjes aarbei in een park vol met zwemmende Chilenen gegeten. Na 3 dagen Santiago hebben alles zo´n beetje gezien en hebben we er zin in in de natuur een leuk verjaardagsfeestje te gaan vieren.

Chueca Lodge

Op Renée haar verjaardag hadden we een wandeling door een mooi park in gedachten. Helaas was er juist net voor 10 december regen voorspeld. Aangezien we geen bergen zouden gaan bekijken en dus geen uitzicht nodig hadden, zijn we gewoon gegaan en hebben we met z´n zessen volledig ingepakt (in regenkleding) in de stromende regen de Siete Tazas (zeven kopjes) bewonderd. Een rivier die trapsgewijs via watervallen in zeven ronde poelen uitkomt. Gelegen in een mooi groen bos dat heerlijk fris naar boom en blaadjes rook. Maar ook hier hadden we toch weer geluk. De regen nam langzaam af en aan het begin van onze 3 uur durende wandeling was het zowaar droog. Een makkelijke wandeling door een heuvelachtig bos, veel bloemen gezien, uitleg gekregen over de bomen en aan de rivier broodjes gegeten.

Op de terugweg trokken ook de wolken wat weg en hadden we uitzicht op de groene ruige bergtoppen. Terug in de Lodge nog even aan het zwembad een boekje gelezen (in de zon, daar had het helemaal niet geregend). En `s avonds weer aan de tafel aangeschoven voor lekkere lasagna. Met zo´n tafel vol toeristen heb je snel contact met elkaar en werd er flink wat afgekletst totdat alle lichten uitgingen en er twee mega cocktails werden binnengebracht. Renée werd toegezongen in drie talen (Engels, Duits en Spaans) en de cocktails zijn met smaak opgedronken (lekker zoet met crème). Al met al dus een zeer geslaagde verjaardag, alleen jammer van dat jaartje extra...

Verder naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Chili" deel 3