Elf maanden Zuid-Amerika: Bolivia

(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)

deel 2/4

Slashing in Sucre

Er was van alles te zien, zowel groepjes kinderen als mannen met speren met geitenschedels erop. Om een uur of half elf was het ineens afgelopen. Ook de volgende dag op onze zondagse wandeling werden we muzikaal begeleid door verschillende optochten. Maar het was nog niet afgelopen. Die maandag was er namelijk een feestje voor de heilige maagd Guadaloupe (deze feestelijkheden zullen nog een maand voortduren). Van alle kanten kwamen er versierde auto´s naar het centrale plein gereden. Vol met kleurige kleedjes, speelgoedberen, nepgeld, hele serviezen, potjes en pannen vormden zij een grote optocht rondom het plein. De bestuurder van de auto had slechts een heel klein plekje raam vrij om doorheen te kijken als hij reed, een bijzonder gezicht. Na alle inzegeningen werd de heilige maagd vanuit de kerk op de schouders gehesen voor een tocht door de stad.

In de grote mensenmenigte werd Barry nog slachtoffer van een bekende berovingstruck. Er werd een grote klodder caramel op zijn hand gespoten en op het moment dat hij daarnaar keek sneed iemand anders zijn broekzak open (slashing). Gelukkig voelde hij wel wat en draaide zich om, met zijn hand op zijn broekzak. Net op tijd om een vrouwtje weg te zien lopen. Pas later, toen hij zijn kapot gesneden broekzak zag besefte hij wat er gebeurd was. Gelukkig zat de portemonnaie er nog in. Stevig balend van zulk irritant vandalisme (broek was wel kapot!) was het tijd om onszelf een beetje te verwennen. Om de hoek zit namelijk het Joyride cafe, alwaar je nederlandse broodjes kroket met mosterd kunt kopen onder het genot van een glaasje melk en wat verouderde nederlandse tijdschriften. Renée besloot zichzelf te verwennen met een Bossche bol. Het was voor de serveerster wel even raar kijken bij onze uitspraak van broodje kroket, maar ze begreep toch wat we wilden.

De volgende dag met de onvermijdelijke Dino truck (een vrachtwagentje beschilderd met dino´s) naar de in 1998 ontdekte dinosaurus voetsporen gereden. De sporen zijn ontdekt door medewerkers van een cementfabriek, die tijdens afgravingen naar goede grond voor cement op deze sporen stuiten. Gelukkig was de grondlaag daar verontreinigd met een klein beetje as, waardoor het onbruikbaar was voor de cementfabriek. De laag met de sporen steekt vanuit de grond zo´n 60 meter recht omhoog.

voetsporen van twee brontosaurussen

In de tijd van de dino´s, was dit een stuk (modder) strand, maar door de verschuiving van de platen is dit stuk recht omhoog komen te staan. Met een helm op (want er valt wel eens wat steen naar beneden) kregen we van een engels sprekende gids uitleg over de verschillende soorten sporen. Om het verhaal wat levendiger te maken waren er tot grote vreugde van het enige kindje in het gezelschap (en Barry) plastic mini dinosaurussen aanwezig om de verschillende voetsporen te verklaren en om later mee te spelen.

Na een heldere uitleg over het verschil tussen de sporen van de herbivoren en de carnivoren was het tijd om het met eigen ogen te aanschouwen. En inderdaad waren er vele verschillende sporen duidelijk zichtbaar in de wand. Er was zelfs een spoor waaraan je kon zien dat een carnivoor een herbivoortje (de laffaard) te grazen nam. Tevens was het langste spoor ter wereld van een velociraptor zichtbaar (die kleine gemene uit Jurassic Park). Helaas was er na de tour geen tijd meer om met de dino´s te spelen, want ons truckje ging weer huiswaarts. Op het plein nog even onze nieuwste hobby uitgeoefend en wat verse jus gedronken bij een klein karretje (en dito vrouwtje/mannetje) vol sinaasappels. Staan hier op iedere hoek. Nog één maal een broodje kroket gegeten, want wie weet hoelang het weer duurt voordat dat weer kan en dan met de nachtbus naar Cochabamba.

Helaas staat de door ons bestelde bus met slaapplaatsen ergens tussen La Paz en Sucre vast in een boerenblokkade en moeten we het doen met een gewone bus met erg weinig beenruimte. De weg is bijzonder hobbelig en bochtig, dus van slapen komt deze 11.5 uur niets terecht. Op een gegeven moment reden we zelfs een heel stuk door een droge rivierbedding, omdat aan de weg en de brug gewerkt werd. Heel raar om uit je raampje te kijken en dan in het maanlicht aan beide kanten de oever en water te zien.
Vanwege onze vroege aankomst hebben we in Cochabamba al een hostel gereserveerd, vlakbij het busstation. Dus om zes uur ´s morgens ploffen we moe in onze bedjes voor nog een paar uur slaap.....

Cochabamba

Villa Tunari

Omdat we dus onderweg zijn naar het Jaguarproject hebben we geen tijd om als vrijwilliger in het park te werken (er is een minimum van 15 dagen) maar nemen we wel 2 dagen de tijd om tussen de beestjes te zitten. Vanwege het jaarlijkse visfeest (oh nee, weer een feest!) zitten alle hostels en hotels in het dorp vol. Gelukkig wisten we dit al vantevoren en via een telefoontje met Inti Wara Yassi hadden we geregeld dat we bij een familie konden overnachten die nauw bij het project betrokken is. Een basic onderkomen maar wel leuk om weer eens bij mensen thuis te wonen. Ook omdat het dorp overspoeld werd met Bolivianen die met slaapzak onder de arm op zoek waren naar een slaapplaats beseften we dat we weer eens geluk hadden.

Na het installeren van onze rugzakken dus meteen het park ingelopen en daar direct kennis gemaakt met de vele aapjes van het park. Eerst zie je er een zitten in een boom pal naast het pad en als je verder kijkt blijkt de hele boom vol te zitten en het pad, en de brug en de rotsen. Gele mini-aapjes, zwarte slingerapen, bruine aapjes, we hebben de namen en soorten nog proberen te onthouden maar dat is dus niet gelukt. Ze waren in ieder geval er geinig, schattig, snel, slim en ondeugend. Voordat je het weet zit er een apenarmpje in je zak om te voelen of er nog wat te halen valt.

Het ene moment hing er een aapje aan de camera te slingeren (en die hing gelukkig weer om Barry zijn arm) en het volgende moment zat die op Renée haar rug om er vervolgens met haar bril vandoor te gaan! -We hadden bijna alles achter gelaten bij de ingang van het park maar een bril is toch wel erg handig als je nog wat wilt zien.- ´Die zie we nooit meer terug´, dachten we allebei. Maar met wat hulp van toegesnelde vrijwilligers werd de bril uit de bosjes gevist. Omdat de aap er nog wel fanatiek mee had gespeeld had de bril nog maar één pootje. Ook het andere pootje werd teruggevonden, wie weet valt er nog wat van te maken...

Dat was dus even de first encounter met de apen. Op naar de vogels. Toekans en papagaaien in alle soorten en maten, erg populair om in huis te houden vandaar dat ze ook weer veelvuldig hier in het park terecht komen. Soms zijn de kleuren van hun vleugels helemaal vervaagt als ze aankomen in het park, maar na een tijdje leven ze weer helemaal op. Er ontstaan vaak ook nieuwe liefdesrelaties tussen de volgels. Na een ontmoeting met een familie coati´s (zie foto´s) een wandeling naar het uitkijkpunt gemaakt.

Onderweg kwamen we ook nog een wezel tegen die op zijn kop hing. Hij werd aan zijn staart vastgehouden door een vrijwilliger die hem naar zijn nachtverblijf wilde brengen. Omdat dat bij nader inzien toch te ver lopen was (loopt niet zo makkelijk met een happende en chagrijnige wezel) liet hij hem toch maar los lopen. Wat bleek, de wezel bleef hem vanzelf ook wel volgen, hij wilde gewoon niet aan zijn staart hangen.

In het park wonen ook nog een aantal grote katten (5 puma´s, een jaguar, een ocelot etc.) maar die houden ze bij het publiek vandaan, van veel mensen raken ze namelijk gestressed. Aan het einde van de dag weer naar het apengedeelte (bril achtergelaten bij de ingang) gegaan om nog even wat fotootjes te maken. Morgen keren we zonder camera´s terug (dat zit toch wat relaxter) om uitgebreid met de aapjes te kunnen spelen. (of zij met ons?) De tweede warme dag in Villa Tunari zijn we na ons ontbijt van broodje ei (dat is het enige broodje dat ze hier hebben) met een taxi naar een park gereden dat bekend staat om vogels die daar in een grot wonen.

Een mooi jungle-achtig bos, kabbelend riviertje en dus wat grotten (ook met vleermuizen). Leuke wandeling om de dag mee te beginnen. Maar daarna snel omkleden (vieze kleren aan voor al die moddervoetjes) en weer naar het park! Wat we die middag allemaal met de apen hebben meegemaakt is echt super en we zullen proberen het een beetje te omschrijven: We komen aanlopen en er springt meteen een aapje in onze armen, dit blijkt Max te zijn die de rest van de dag Renée als zijn grote vriendin beschouwt.

Het meerendeel van de middag hebben we onder een afdakje op een bankje gezeten. Daar hoef je eigenlijk alleen maar te wachten tot de apen bij je op schoot komen zitten, boven op je hoofd springen, je gebruiken als springplank of gewoon over je heen komen rennen. Regelmatig werden onze broekzakken geïnspecteerd (dat voelt echt grappig zo´n friemelend apenarmpje) en moesten we onze drukknopen weer netjes dichtmaken zodat ze die weer open konden trekken. Dat werd ons duidelijk gemaakt door onze vingers naar de knopen te trekken (wauw, ze kunnen precies duidelijk maken wat ze willen).

Max was zo´n beetje de koning van de bank en joeg vaak ook andere aapjes (wel alleen de kleinere) weg of ging met ze spelen. Dat gebeurde natuurlijk ook op schoot, met z´n staart stevig om je nek gekruld (of slingerend aan je haar) hing max naar beneden om te worstelen met de andere aap op schoot. Verder nog bezoek gehad van een squirrel aapje (echt super klein) die het liefste onder Barry z´n t-shirt zat om daar lekker rond te kriebelen en af en toe via Barry zijn kin of oksel naar buiten te kijken.

Ook een coati die denkt dat hij een aap is (hij doet echt alles hetzelfde als de apen, zelfs op z´n kop hangen) vond Barry lekker zacht en gebruikte hem als kussen. Toen er eten werd uitgedeeld kwam Max zijn banaan gezellig bij Renée op schoot oppeuzelen, eerst netjes pellen en dan knabbelen maar. Super schattig gezicht maar het mooiste was dat hij Renée ook een paar keer een hapje aanbood !!! Zoals te begrijpen zijn we daar dus de hele middag blijven zitten. De vrijwilligers hebben vaak één aapje waar ze voornamelijk voor zorgen (die moet nog wennen aan het park) maar lopen meestal met 2 of 3 aapjes op hun hoofd en schouders rond.Het contact met mensen is in dit stadium nog belangrijk voor ze en ze vinden het ook echt leuk. Er kwam ook een klein aapje op Renée afrennen die haar meteen omhelsde (twee armpjes om je nek), zo leuk.

Toen al het eten op was en wij de enige bezoekers waren hebben we toch maar afscheid genomen van Max en co. Bij het weggaan nog even geluk gehad en een 10 maanden oude Puma gezien, hij was al heel groot maar hij zegt nog wel mieeeuw! Lache! En dat was het voor wat Inti Wari Yassi betreft (zie leuke links voor hun website), een erg gave ervaring en we missen Max nu al!

Santa Cruz part I

Na wat rondkijken en vergelijken hebben we al snel een mooie camera op het oog en als blijkt dat de oude camera beyond repair is, is de keuze snel gemaakt (er is ook niet zo heel veel keuze). We zijn nu de trotse bezitters van de Pentax espio 160, meer zoom dan we hiervoor hadden en nog een mooie prijs weten te vinden (scheelde 200 dollar met de eerste prijs in Cochabamba). Om de zoom meteen uit te proberen gaan we op zoek naar luiaards die in de bomen van het centrale plein zouden moeten wonen. We hadden al meerdere keren naar boven lopen gluren maar geen luiaard te zien. Bij de touristen informatie werd ons echter verzekerd dat er nog zo´n 7 zouden rondhangen. Dat zou echt super zijn om zo´n beest midden in de stad te zien (zowiezo gaaf om een luiaard te zien) maar hoe we ook zoeken er is echt niets te vinden en zoveel bomen zijn er ook niet. Waarschijnlijk allemaal gerelocaliseerd. Dan maar naar de natuur in om de camera uit te proberen.

Met een taxi 3 uur door de bergen gecrossed (bijna misselijk geworden) op weg naar Samaipata om daar een wandeling te maken door een varenbos. Samen met gids Frans uit Duitsland lekker gewandeld door dit supergroene bos, aan lianen geslingerd, op een boomtak gelunched (broodjes duitse ham en bokkepootjes!) veel gekletst, een fotorolletje volgeschoten (proeffoto´s) en zittend op het dak van de 4-wheel drive door de bergen terug naar het dorpje gereden. De volgende dag hebben we op de weg terug naar Santa Cruz nog een ceremoniele Inca rots bewonderd. Een enorm grote rots vol met ingegraveerde tekeningen, grote figuren, uitgehakte symbolische deuren etc. Dit alles omgeven door groene heuvels en een stralend blauwe hemel.

´s avonds in Santa Cruz onszelf nog vermaakt in de bioscoop met Charlie´s Angels II. (leek ons makkelijk te volgen en was ook de enige film die draaide) En de volgende dag ´s middags het vliegtuig genomen naar de grens met Brazilie. In de Subway op het vliegtuig zaten Brett & Sherri ons al op te wachten. Zij wisten al dat wij die dag het vliegtuig zouden nemen maar voor was het een heel leuke verrassing. Flink bijgekletst onder het genot van een tonijn sandwich (zijn hier verder niet te vinden) en na 45 minuten vliegen bevonden we ons vlakbij de grens.

Met z´n vieren in een taxi gejumpt die er vrij snel mee ophield zodat wij hortend en stotend de zonsondergang konden bewonderen. In combinatie met de warmte, tropische vogels en de verkeersborden met Pantanal erop gaf het ons direct het gevoel inderdaad in een heel ander land te zijn. Althans in de buurt want we moesten natuurlijk nog wel even de grens overlopen. Daar stond een andere pick-up truck al te wachten om ons naar een hostel te brengen en het liefste natuurlijk ook op een tour naar de Pantanal te krijgen. Alle touristen die in het vliegtuig zaten, zaten ook in deze truck (ja, het was immers gratis :-) dus wij ook gezellig mee. Erg leuk om samen met vrienden een nieuw land binnen te gaan. Op naar nieuwe avonturen...

Verder naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Bolivia deel 3"