Elf maanden Zuid-Amerika: Argentinië

(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)

deel 2/3

Feest in Fitz Roy?

Een paar uurtjes slapen en wat verse broodjes van de super later konden we er weer tegenaan. Na een korte bestudering van de kaart kozen we een korte wandeling om mee te beginnen. Het was inmiddels al 14.30 maar een 3 uur durende wandeling moest nog wel lukken. El Chaltén is een vrij nieuw dorp (bestaat pas sinds 1985) en ligt echt lettelijk aan de voet van het gebergte. Als je in het dorp bent heb je dan ook nauwelijks zicht op de ruige pieken die achter de heuvels liggen. Maar met een kleine wandeling de hoogte in komen ze gelukkig weer mooi in beeld, een helder meer met op de achtergrond de grote Fitz Roy en omliggende pieken met links en rechts wat gletsjers.Wow, dit belooft nog veel goeds voor de komende dagen.

Eenmaal terug in het dorp realiseerden we ons dat we waarschijnlijk een tafel moesten reserveren om die avond nog wat te kunnen eten. Alle redelijk uitziende restaurtjes die al helemaal volgeboekt waren, bevestigden helaas deze gedachte. Dan toch maar het paarse restaurant bij ons in de straat. Met Iris, Jasper en Chileense Jaime (lotgenoten van het Ruta 40 avontuur) namen we plaats en zagen we langzamerhand het resatuarant volstromen met andere eenzame zielen die ook geen reservering hadden gemaakt. Zo werd het toch nog gezellig.

Rond een uur of 23.00 verhuisden we naar een wat hippere bar waar helaas totaal nog geen oud & nieuw sfeer hing. Maar ook hier hetzelfde, wij namen plaats aan de bar en langzaam stoomde de tent vol (niet dat het aan ons lag hoor). Maar hoe zit die nou, is het nou bijna 12 uur of hoeveel minuten hebben we nog? Er hing nergens een klok aan de muur en niemand deed een poging tot aftellen (toch altijd leuk). Links en rechts was het al 2004 en wij nog steeds wachten. Geruisloos gingen wij de eerste minuten van het nieuwe jaar in.

Geen vuurwerk of knallende champagne maar her en der wat flauwe handdrukken en zelfs de muziek bleef gewoon doorgaan. Nou ja, zeg! Gelukkig waren we in leuk gezelschap en konden we met bijna alle buslotgenoten toch nog proosten op weer een mooi jaar. Met Iris, Jasper en een fles champagne nog wat door het lange straten van het dorpje gestrompeld (Renée had ineens erg last van haar knie) op zoek naar het meest swingende feest maar daar kwamen we dus net vandaan. Om 02.00 vonden we het wel genoeg geweest (er moest de volgende dag toch weer gewandeld worden) en hebben we onze stapelbedjes weer opgezocht (ja, we sliepen hier in een 5-persoonskamer).

Stoere pieken en vermoeide voeten

Dat werd 1 januari dus niet fanatiek wandelen maar goed uitslapen en voor Renée boekjes lezen en knie aaien. Deze had het iets te zwaar te verduren gehad bij de eerste steile wandeling en voelde aan alsof hij de verkeerde kant in stond gedraaid. Barry is er die middag daarom alleen op uit gegaan om de andere beroemde pieken van het gebergte te bekijken. Een makkelijke wandeling met als beloning aan het einde de Cerro Torre totaal zichtbaar zonder de gebruikelijke wolken (dat is dus echt geluk hebben) en een gletsjermeer met drijvende ijsschotsen. Renée baalde er wel van dat ze dit niet heeft kunnen zien, maar die knie had echt rust nodig. De dag daarna gingen we op voor een herkansing (maar nu mét wandelstokken) in een ander gedeelte van het gebergte. Eerst een half uurtje met een busje en daarna door een mooi bos (grillige grijze bomen) langs een rivier met aan de overkant weer een gletsjer en bijbehorend meer. Vooral vanuit het bos een erg mooi plaatje (groen, wit en blauw) dus we konden het weer niet laten vele foto´s te maken.

Daarna door de heidevelden en via een steile klim van een uur omhoog om de pieken van nog dichterbij te zien. Omdat deze tijdens het klimmen uit het zicht verdwenen (en daarvoor in de wolken zaten) was het effect nog dramatischer toen we over het randje klommen, de wolken verdwenen en we oog in oog stonden met deze enorme rotsen. Eenmaal uitgehijgd zijn we nog even naar beneden langs het meer gelopen om daar om het hoekje te kijken (niet vallen hoor) naar een ander gletsjermeer. Een mooie verrassing want dat is niet te zien als je bovenaan blijft staan. Tijd voor de terugreis (altijd fijn afdalen als andere mensen nog omhoog ploeteren).

We konden kiezen tussen het steile korte pad terug of voor de langere route langs drie meren, door de modder en naar beneden door het bos om daar nog een laatste blik te werpen op de Cerro Torre die Renée dus had gemist. Jullie begrijpen het al, we kozen voor de laatste route. We waren immers nog niet moe en onze voeten hadden er ook nog zin in (dat zou alleen snel veranderen). Door deze verlenging van de wandeling werden we getrakteerd om nog meer afwisselende landschappen waarin we nauwelijks andere wandelaars tegen kwamen (dat had waarschijnlijk met de lengte te maken).

Toen de Cerro in beeld kwam had deze helaas wel een wolkenmuts maar daar konden we gedurende een paar minuten wel doorheen kijken. De wandeling was daarmee helaas nog niet afgelopen. Twee uur en een rode woodpecker (echt een knalrood hoofd) later konden we pas de chocolade winkel binnenstrompelen om de nodige chocolaatjes in te slaan. Zo´n wandeling van 10,5 uur (!) verdient natuurlijk een goede beloning (het waren echt super chocolaatjes). Onze voeten hadden het helemaal gehad maar vreemd genoeg waren we zelf niet eens zo moe.

Wat een tocht zeg, maar wel een van de mooiste en meest afwisselende ooit. Deze laatste avond moesten we van hostel wisselen (ons hostel was geboekt door een reisgezelschap maar er was al een kamer elders voor ons geregeld) dus moesten we nog met onze rugzakken gaan slepen ook. Een sfeerloos hostel met erg slechte matrassen (dat is lang geleden) en een rotdouche. Wij blij dat het maar voor 1 nachtje was. De volgende dag stond immers om 06.30 de bus alweer klaar om ons verder naar het zuiden naar Calafate te brengen.

Perito Moreno de krakende gletsjer

Het eerste uitzicht op de gletsjer was meteen raak. Er hingen wel wat mistwolken maar dat nam niets weg van de grootsheid. En hoe dichterbij hoe beter. Toen we deze ijsmassa met de boot van dichtbij benaderden kwamen de blauwe kleuren (door de breking van het licht) in het ijs nog mooier uit (hoepla, weer 10 foto´s...). Daarna vanaf de kant de voorkant van de gletsjer bewonderd, je hoort het ijs echt kraken en af en toe vallen er stukken af die met het geluid van een donderslag in het water plonsen (we willen nog meer en nog groter!).

Het ijs van de gletsjer steekt 50 tot 70 meter boven het water uit en loopt onderwater nog zo´n 120 (!) meter door. De gletsjer groeit nog steeds en door de verschillende bewegingssnelheden (onder en boven water) breekt het ijs boven water regelmatig af. Echt heel indrukwekkend om daar zo dicht bij te staan.

Omdat het er in El Chalten niet meer van gekomen is wilden we ook nog graag gaan icehiken en de mooiste gletsjer van Argentinië (Perito Moreno dus) leek ons daar een goede plek voor. We hadden al vaker gelezen dat veel mensen 1 bezoek aan Perito Moreno te kort of te weinig vonden daarom hadden we hem de eerste middag ook al een bezoek vereert (ook omdat iemand ons had wijsgemaakt dat je met het icehiken slechts een half uur extra hebt om de gletsjer te bekijken). Daar was dus niets van waar, ook de tweede dag hadden we ruim de tijd om geconcentreerd de ijswal te observeren, hopende op grote vallende stukken (meestal vielen die als je net niet keek, of uit het zicht was).

Daarna met de boot naar de overkant van het meer (alleen niet zo dichtbij als de eerste dag) om door het bos nog dichterbij te komen (weer een supermooi contrast van groene bomen met een witte muur erachter). Stijgijzers ondergebonden en stapje voor stapje volgden we de gids door de ijsheuvels, over diepe spleten en wierpen we een blik in smalle gaten met watervalletjes. Ondertussen zuigend op stukjes gletsjerijs (dorst!) onder de stralende zon. We eindigden met een glas wiskey (vies!) on the rocks (met gletsjerijs dus van ong. 500 jaar oud). Op de terugweg met de boot hadden we echt het mooiste zicht op de gletsjer, bijna geen wolken meer dus de bergen kwamen ook helemaal in beeld. Van dit natuurwonder hebben we in ieder geval goed genoten!

verder naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Argentinië" deel 3