Zes weken fietsen in Mali en Burkina Faso

(tekst en foto's: Warre Schelfhout)

deel 2/8

Maandag 28 oktober

Om 5u15 loopt mijn wekker af. Ik breek mijn tentje af, neem een ontbijt en laad alles op mijn fiets. Rond 6u15 ben ik de baan op richting Burkina Faso. De weg is een piste en wordt momenteel volop hersteld en verbreed. Overal worden nieuwe bruggen gebouwd en je moet dan ook meer naast de weg rijden dan erop. Een piste is eigenlijk een verharde weg bestaande uit rode kiezel wat op zich geen probleem is tot er een vrachtauto of wagen passeert. Die laat een enorme stofwolk achter en binnen de kortste keren hang je van boven tot onder vol met rood stof. Rond 9u ben ik aan de eerste grenspost. Stempels laten zetten en papieren laten zien en een half uur later hetzelfde aan de tweede grenspost. Alles verloopt hier vrij vlot en ik heb de indruk dat er niet streng gecontroleerd wordt. Er zijn hier geen slagbomen en mensen lopen gewoon over de grens heen. In Burkina Faso is de weg geasfalteerd en dat maakt het rijden een stuk aangenamer.

Plaatselijke landbouwer in Kongoussi

Een uurtje later ben ik bij het dorpje Mahon Kalako en ik vraag naar de waterput zodat ik het stof van mij kan spoelen. Na de wasbeurt rust ik wat uit onder een boom en eet een broodje. Men komt mij zelfs een rieten ligzetel brengen. Ik denk dat de mensen wat compassie hebben met zo'n eenzame fietser. Er beginnen zich wolken op te stapelen en dus koelt het iets af waardoor ik besluit om verder te fietsen. Zo'n 15 km voor Orodara begint het plots hevig te waaien en breekt er een onweer los. Ik probeer nog te schuilen onder een boom maar eigenlijk is dat een maat voor niets. Na een kwartier is het hevigste voorbij en fiets ik verder tot Orodara waar ik een kamer vind in een hotel voor 5000 CFA. Ik heb er ongeveer 100 km opzitten wat niet slecht is voor mijn eerste dag op de fiets. Een douche doet wonderen waarna het tijd is voor krachtvoer onder de vorm van spaghetti. Om de avond af te sluiten geniet ik nog van een biertje.

Dinsdag 29 oktober
Ik slaap iets langer dan gisteren en spring om 6u mijn bed uit. Na één kilometer op het asfalt moet ik een afslag nemen naar Banfora en is het weer piste rijden. Gelukkig is er hier veel minder verkeer en dus ook veel minder stof. Eigenlijk is er geen stof te vreten want pas na 40 km kom ik de eerste auto tegen. Iets verder rij ik langs een suikerfabriek en vanaf nu kom ik nog wel enkele vrachtwagens tegen, maar veel last heb ik er ook niet van.

Omgeving Banfora

Het laatste stuk naar Banfora is terug asfalt en ik fiets zelfs een stukje aan de zijde van een Burkinabees die ook naar de stad moet. Rond 10u heb ik een kamer met ventilator in het hotel Comoé. In de buurt probeer ik het internet te raadplegen maar zonder succes. Er is nochtans een verbinding maar verder geraak ik niet. Ik wandel dan maar tot het centrum waar ik een tweede poging onderneem maar daar komt helemaal geen verbinding tot stand. Bij een derde poging heb ik iets meer succes. De verbinding werkt en ik kan zelfs op één uur twee berichten lezen en er eentje sturen. Op een terras van een plaatselijk café eet ik nog een spaghetti.

Bijna iedereen die hier zit drinkt bier. Het is dan ook een populair plaatsje onder de plaatselijke bevolking. Verkopers komen rond en ook enkele muzikanten komen van tafel tot tafel en brengen hun liedjes. Bromfietsen en gewone fietsen zijn hier het meest gebruikte transportmiddel. Op elke hoek van de straat vind je dan ook mensen die aan die dingen sleutelen en ik denk dat ze als materiaal niet veel meer hebben dan een sleutel en een hamer. Terug in het hotel doe ik nog een praatje met de eigenaar. We praten wat over Afrika en Europa en vooral over de verschillen tussen beide continenten. Hij vindt België een goed land en kent zelfs Guy Verhofstadt en Louis Michel.

Woensdag 30 oktober
De warmte en de muggen hebben mij weer geen goeie nachtrust gegeven. Ik blijf echter nog wat liggen tot 8u en daarna ga ik een ontbijt nemen in een restaurant iets verderop in de straat. Er zitten nog twee blanke mannen, de ene blijkt de eigenaar te zijn van de zaak en de andere heeft een kampement iets buiten de stad op de weg naar enkele watervallen. De watervallen blijken de moeite waard voor een bezoekje en ik krijg de route uitgelegd van hoe ik er moet geraken. Ik koop wat brood, confituur en appelsienen voor een picknick en vertrek richting watervallen. De tocht verloopt zonder veel problemen alhoewel de fiets een raar lawaai begint te maken. Het is een soort gekraak aan de ketting of de tandwielen en het wordt erger en erger. Ik zal dat eens moeten nakijken.

De toegang tot de watervallen is 1000 CFA en een parkeerplaats voor de fiets heeft hetzelfde bedrag. Het is hier werkelijk een mooie omgeving. Erg groen en met speciale rotsen. Je hebt eigenlijk een vlak landschap waarin zich plots een hoogteverschil van zo'n 20 meter bevindt waardoor je een soort hoger gelegen plateau krijgt in de vlakte. De waterval op zich is niet erg spectaculair maar je kan boven op de plateau nog verder wandelen en in die omgeving heb je nog verschillende watervallen en poelen. Ik leg me onder een boom om wat te rusten tot de middag en eet daarna mijn picknick op. Ik wandel rustig terug tot bij de parking voor een frisdrank want vandaag is het echt heel warm want zelfs de Afrikanen zie je hard zweten. Ik wacht tot 15u alvorens ik terugfiets naar Banfora. Onderweg hou ik nog een drankstop bij het kampement van de Fransman die ik deze morgen tegengekomen was.

Terug in het hotel kijk ik mijn fiets na. De tandwielen lijken mij in orde en dus zal het gekraak eerder van het vuil op de ketting en het versnellingsapparaat komen. Ik probeer alles zo goed mogelijk te kuisen en na afloop klinkt het toch al heel wat beter. In een bar-restaurant-dancing ga ik rijst met kip eten. Eerst brengt de kok een schotel rijst met een kom saus en daarna brengt hij nog een plateau met daarop een volledige kip en een mandje brood. Kip is hier namelijk een volledige maaltijd en hoort eigenlijk niet bij de rijst. Ik kan nu wel een beetje eten maar dit is toch echt te veel. Gelukkig hebben de twee overige klanten van het restaurant ook kip besteld en dus gaat mijn schotel naar hen. De dag afsluiten doe ik met een biertje aan de straatkant

Donderdag 31 oktober
Als ontbijt neem ik een broodje met omelet aan een straatstalletje en dan gaan de plannen in de richting van een meer, gelegen zo'n 8 km buiten de stad. De toegang tot de omgeving van het meer bedraagt 2000 CFA maar daarin zit dan wel een kort tochtje op het meer inbegrepen. Met een piroque vaart men een beetje langs één zijde van het meer. Wil je verder het meer op dan moet je met de kapitein verder onderhandelen over een prijs.

Meel verwerken

Het is al veel te warm om nog langer op het meer te blijven en ik hou het bij het korte tochtje. Terug in de stad ga ik iets eten en drinken. Ik bestel terug kip maar maak de ober duidelijk dat ik maar een halve kip moet hebben. Verder neem ik er ook frieten bij en daarop is het wel erg lang wachten. Ze moeten denk ik de aardappelen nog gaan kopen. Ik slenter nog wat rond op de markt en doe een praatje met een kippenverkoper die hier elke dag voor zijn kippenren zit. Je kan hier enkel levende kippen kopen. Ik probeer nog wat foto's te maken en meestal gebeurt dat stiekem want de mensen hebben het niet al te graag. De rest van de namiddag breng ik door in de tuin van het hotel. Ik begin het ritme van Afrika al een beetje gewoon te worden. Ik doe nog wat inkopen voor morgen want het plan is om morgen naar Bobo Dioulasso te fietsen en dat is toch ongeveer 85 km verder

Vrijdag 1 november
Om 5u loopt mijn wekker af maar ik voel mij niet al te best. Toch kom ik uit mijn bedstede om iets te eten maar al vlug besef ik dat mijn toestand het niet toelaat om op de fiets te springen. Ik heb hoofdpijn en mijn buik draait en wringt in alle richtingen. Dan maar terug het bed in om te rusten. Rond 9u terug even opgestaan om koffie te drinken en wat brood te eten. Daarna afwisselend het bed in, wat drinken, naar de WC gaan, wat met de kaarten spelen, wat rusten, terug het bed in enzovoort. Ik neem het rustige ritme van de Afrikanen nu volledig over. Ik denk zelfs dat ik hen overtroef in mijn luiheid. Tegen de avond aan doe ik wat inkopen voor morgen en daarna drink ik een frisdrank wat deugt kan doen bij een temperatuur van 35 °C. Aankopen doen is niet altijd even gemakkelijk. Vooral het wisselgeld is wel eens een probleem. Een cola kost bijvoorbeeld 350 CFA. Wanneer je dan 1000 CFA of 5000 CFA geeft moeten ze echt beginnen zoeken naar wisselgeld. Meestal moeten ze dan een rondje doen langs allerlei winkeltjes om het briefje gewisseld te krijgen

Zaterdag 2 november

Net zoals gisteren loopt mijn wekker terug om 5u af. Ik voel me nog niet 100 percent maar het is al stukken beter dan gisteren. Om 5u45, bij het eerste ochtendgloren spring ik de fiets op richting Bobo Dioulasso. De eerste kilometers gaan nog niet zo vlot. Mijn benen willen niet echt mee maar geleidelijk aan kom er ritme in het ronddraaien van de pedalen en gaat het vlotter vooruit. De omgeving is mooi om door te fietsen. Veel groen, suikerrietplantages, katoenvelden en het landschap is licht heuvelachtig wat het uitzicht mooi maakt maar waardoor er ook soms lange stukken vals plat tussen zitten. Na een rustpauze om wat te eten ben ik omstreeks 10u30 in Bobo Dioulasso en vind ik mijn onderkomen in een hotel midden in het centrum. Bijna onmiddellijk komen er gidsen op mij af die mij willen rondleiden maar ik ontwijk hen vriendelijk. Mijn eerste werk is mij opfrissen en iets gaan eten. Vervolgens is een siësta ook welkom aangezien het toch weer veel te warm is om iets anders te doen.

Blikverkoper

Te voet maak ik een verkenningstochtje door de stad en breng een bezoek aan een klein museum waar ze wat maskers en gebruiksvoorwerpen hebben tentoongesteld. Ik loop nog even langs de markt en bij een winkeltje koop ik sandwiches en rozijnenkoeken. Een mens mag zichzelf al eens verwennen. Ik besef plots dat het vandaag zaterdag is en dus moet er tijd gemaakt worden voor een pintje of meer dan één.

Verder naar "Zes weken fietsen in Mali en Burkina Faso - deel 3"