Guatemala, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Midden Amerika

GUATEMALA

(Tekst en foto's: Bert Taken - 1991)

deel 2/3

ANTIGUA

Vanuit Chichicastenango slingert de volle bus zich via scherpe haarspeldbochten en flinke afdelingen naar Los Encuentras. Soms zijn de bochten zó scherp dat de bus een paar keer moer "steken" om de bocht te kunnen nemen. Eén keer is de helling zo groot, dat de bus een paar meter achteruit rijdt als de chauffeur schakelt. In de bus klinken diverse onderdrukte gilletjes van ontzetting. Ik houd mezelf voor dat de chauffeur wel weet wat hij doet.

Reeds bij de volgende bocht zie ik dat een kundige chauffeur niet het enige is dat telt: een bus is in de bocht door z'n vooras gezakt en gedeeltelijk door de wegafzetting gereden. De motorkap hangt boven de afgrond en er zijn stenen voor de wielen geplaatst om verder wegglijden te verhinderen. Ik ben blij wanneer we uiteindelijk het vlakke terrein bij Los Encuentras bereiken. Bij een korte stop springen er tal van verkopers in de bus. "Manzanas, manzanas!", "Tortillas, tortillas!" en "Bebidas, bebidas!" klinkt het luid in de bus.

Als de bus alweer rijdt rennen ze naar voren om weer uit de bus te springen. De drankverkoper schenkt zijn flesje cola leeg in een plastic zakje en steekt er een rietje in. Het flesje moet hij weer meenemen vanwege het statiegeld. De plastic zakjes worden onderweg gewoon uit het raam gegooid: milieuvervuiling is een luxe-probleem voor de rijke westerlingen. In de bus ligt een exemplaar van het blad Extra. Het blad specialiseert zich in allerlei moord- en sensatieverhalen en vertoont uitgebreid de bijbehorende foto's: een prostituee met een doorgesneden keel, badend in het bloed; een verongelukte auto met de vastgeklemde, dode passagiers; het in staat van ontbinding verkerende lijk van een onbekende vermoorde man, etc.

Onderweg stopt de bus bij boeren die met grote rieten manden vol appels langs de weg staan. De bijrijder moet de zware manden op het dak van de bus tillen. Als de bijrijder eindelijk de tiende mand op de bus heeft gekregen trekt de chauffeur met een flinke snelheid op zodat de bijrijder moet sprinten om er weer in te kunnen springen: tijd is geld.

Halverwege de middag bereiken we Antigua: ooit de hoofdstad van Guatemala totdat het in 1773 opnieuw door een zware aardbevinding wordt getroffen. Daarna werd de stad gedurende lange tijd verlaten zodat de oude stad verder behouden bleef. Tegenwoordig lijkt in grote delen van Antigua nog steeds alsof de tijd twee eeuwen heeft stilgestaan: bolle kasseienstraten, lage donkere koloniale gebouwen in pasteltinten en kleine raampjes met smeedijzeren hekken er voor. Slechts telefoonpalen en auto's (veel VW kevers) maken duidelijk dat dit de 20e eeuw is. Op veel plaatsen staan nog steeds de ruïnes van grote, imposante kerken met metersdikke muren.

In het zuiden is steeds de Volcano de Agua zichtbaar: hoog, met een scherpe punt, vaak in wolken gehuld op slechts enkele kilometers buiten de stad.
In het begin kost het ons enige moeite om wegwijs te raken in de stad: veel straten hebben drie of vier verschillende namen waarvan er maar één op de plattegrond vermeld staat. Door de straten rijden veel grote, oude Amerikaanse sleeën die vaak als taxi dienst doen.

Ik koop wat broodjes en taart bij een panaderia en ga op een stenen bank in het Parque Central zitten. Na een poosje komt er een klein indiaans meisje naast mij zitten. Ik kijk haar aan en glimlach. Zij glimlacht terug en trekt ondeugend aan de haren op mijn armen. Ze probeert mij een beetje uit te dagen en ik doe net alsof ik een beetje boos word. Ze heeft de grootste lol. Ze geeft mij een duwtje en rent dan weg. Vervolgens komt ze weer naderbij en herhaalt dit weer. Ze kijkt begerig naar de inhoud van de zak met broodjes en gebak. Ik geef haar een broodje en ze komt naast met zitten. Ze heet Carmen. Om haar middel heeft ze een dikke lap kleurige stof gewikkeld en met een ceintuurband vastgemaakt. Zoals alle jonge meisjes heeft ze lang zwart haar en donkere guitige ogen. Haar ontwapenende, dankbare glimlach was mij wel de inhoud van de hele papieren zak waard.

Op verschillende avonden valt de stroom in heel Antigua uit. Op straat is het aardedonker. Op de tast probeer ik mijn weg terug te vinden naar mij hotel. Omdat de weg zeer onregelmatig is en er regelmatig grote gaten zijn schuifel ik voetje voor voetje vooruit. Af en toe komt er gelukkig een auto aanrijden en de koplampen verlichten de gehele straat.

Op diverse plaatsen in elke straat zit een tienda: een klein kruidenierswinkeltje met een minimaal assoriment: wat frisdrank, wat zakjes chips, enkele pakjes koekjes, kauwgum en natuurlijk alcohol in de vorm van flesjes quetzalteca. De kerk La Merced is één van de vele mooie, oude koloniale kerken in Antigua.

Het is feest in Mixco. Op het pleintje bij de kerk is muziek en dans. Mannen met maskers en kleurige capes met spiegeltjes huppelen op de reperterende melodietjes van de 3-persoons marimba. Kinderen dagen voortdurend een man met een vogelmasker in zwart pak uit. Hij doet dan net of hij ze met een zweep achterna zit. De kinderen stuiven gillend weg. Diverse mannen dragen maskers van blanke mannen met blonde baarden. Zij spelen de reconquista na: de verovering van hun land door de Spanjaarden (en later nog de Fransen) en het opnieuw veroveren van hun vrijheid.

Het lijkt er allemaal tamelijk ongeorganiseerd aan tot te gaan: ze dansen met huppelpasjes door elkaar heen, voeren wat schijngevechten uit en gaan na een paar minuten weer zitten om wat alcohol tot zich te nemen. Verderop in de straat staan allerlei kermisattracties: een schiettent (met poppetjes die een marimba-melodietje spelen als je in de roos schiet), loterijtentjes en een eenvoudige draaimolen die met de hand wordt rondgedraaid. Een openlucht-restaurantje serveert vette kip en gefrituurde aardappels. Ui de krakkemikkige geluidsinstallatie klinkt luide, sterk vervormde muziek. Halverwege de middag liggen veel mannen al laveloos op straat. Het jaarlijkse feest gaat als een nachtkaars (of beter: als een middagkaars?) uit.

verder naar "Guatemala" deel 3