De Witte Woestijn

Egypte reisverhaal: verslag van een reis door Egypte

(tekst en foto: Frank van den Berge 1988)

Naar de oase Baharya

Het is ondertussen vijf dagen geleden dat we Cairo verlaten hebben. Onze Renault 4 is nog half volgestopt met allerlei soorten levensmiddelen, variërend van voorgebraden kip tot spaghetti. De benzinejerrycans zijn nog driekwart vol met brandstof en onze drinkwatervoorraad bedraagt nog rond de 40 liter. De extra ingebouwde koelvin voor de radiateur doet z'n best om het koelwater niet te laten koken en de meegenomen zandplaten hebben al meermalen hun diensten bewezen.

Of er ligt heel wat zand op de stuk gereden asfaltweg of we snijden stukken weg af door dwars door het zand van de Libische Woestijn te rijden. Niet altijd een gemakkelijke opgave maar met behulp van kaart en kompas, handlier en trekkabel en de genoemde zandplaten kunnen we enorme zandvlakten overbruggen. Een ervaring op zich!

De oase Baharya, de eerste van de vier oases, hier in het oostelijke gedeelte van de in Egypte doorlopende "Libyian Desert" hebben we reeds achter ons en we zijn op weg naar de tweede oase op deze route, Farafra. Het landschap op zich biedt niet veel bijzonders. Alleen de links en rechts van de weg liggende versteende bomen en takken, tekenen van het bestaan van oerwoud vele tienduizenden jaren geleden, zijn een welkome afwisseling van deze betrekkelijk eentonige rit. We verheugen ons op een overnachting ergens in de woestijn met volle maan. Dat moet volgens zeggen hier in deze buurt een bijzondere ervaring zijn. We zijn benieuwd waar we vannacht zullen staan.

Zonder dat het direct opvalt verandert er veel in het landschap. De geelbruine, stenige omgeving verdwijnt en een wit, sneeuwachtig landschap neemt de overhand. Prachtige, enorm hoge witte wanden nemen het van de gele, zandige omgeving over. Overal doet de erosie, het afkalven door natuurinvloeden z'n best om deze witte bergen te splijten en ze van vorm te doen veranderen.

Futuristische kunstwerken

Plotseling zijn de hoge bergen aan één kant verdwenen en links van de weg is een groot veld te zien met allerlei futuristische kunstwerken. Die willen we wel eens van dichtbij bekijken. Maar hoe moeten we er komen? Nergens is een afslag naar links te vinden. Toch blijft dit natuurwonder ons intrigeren en we nemen het kloeke besluit op een bepaald punt de stuk gereden asfaltweg te verlaten en zomaar het witte gebied in te rijden.

De witte ondergrond blijkt redelijk hard te zijn. We rijden voorzichtig de futuristische kunstwerken tegemoet maar dan is plotseling de witte ondergrond verdwenen. Het geel, zand in dit geval, neemt weer de overhand en zo zitten we na een minuut muurvast. We proberen de bekende truc toe te passen om de bandenspanning te verlagen door lucht uit de banden te laten lopen maar hoe we ook worstelen, de auto blijft op z'n plaats staan. De zon geeft het na een tijdje ook helemaal op en we zijn dus verplicht weer de hulp van de zandplaten in te roepen. De auto wordt aan twee zijden met een grote krik omhoog gevijzeld om de wielen vrij van het zand te krijgen. Dan kunnen de zandplaten onder de wielen geplaatst worden.

Na tien minuten kunnen we onze trip naar het futuristisch landschap voortzetten. We zoeken een vlak stuk tussen een paar kalkformaties om daar de auto voor de nacht te parkeren. Het is ondertussen donker geworden en we hebben geen idee waar we ons in dit landschap bevinden. Nu pas blijkt dat we tijdens het doorsteken van dit gebied een lekke band hebben opgelopen. De auto staat dan wel op een vlak stuk maar ondanks dat staat de auto niet helemaal waterpas. We moeten dus nog even een band verwisselen. Het zit ons niet mee.

Na de wisseling maken we een eenvoudig avondmaal klaar en genieten ondertussen van de opkomende volle maan, een prachtige vuurbal tussen de bizarre steenformaties. Het is af en toe angstaanjagend zoals de door de natuur gevormde steenfiguren overkomen. Eerst zijn het kastelen en fortificaties die ons een geborgen gevoel geven maar plotseling zijn het reuzengezichten die ons van alle kanten aanstaren. De door het maanlicht gevormde schaduwen geven zelfs een verdubbeling van deze angstaanjagende figuren. Alhoewel we ons realiseren dat we hoogstwaarschijnlijk de enige mensen hier in het gebied zijn geeft de omgeving ons toch een onaangenaam gevoel. Vreemd is dat eigenlijk. Waar komen die angstgevoelens vandaan, vragen we ons af. Dan zijn de schaduwen van de gezichten plotseling verdwenen. Ook de bizarre figuren zelf zijn binnen een paar seconden verdwenen. Hoe is dat nu mogelijk?

Het is aardedonker geworden. We kunnen niets meer van de omgeving zien en we zijn verplicht om de koplampen van de auto aan te doen. Waar blijft nu die bijzondere ervaring in het maanlicht waarover we menig toerist hoorde spreken?

Een enorme regenbui

Dan maken we vijf minuten later iets mee dat waarschijnlijk geen enkele toerist ooit heeft meegemaakt. Het begint te regenen! Onvoorstelbaar hier midden in de Libische Woestijn. Met bakken valt het hemelwater naar beneden! We zoeken snel onderdak in onze Renault en zien om ons heen kleine riviertjes van de kalkformaties afstromen. In het licht van onze koplampen zien we dat het water de kleur van het landschap overneemt. Witte kalkstromen zijn het ondertussen geworden!

Nu realiseren we ons goed dat dit openluchtmuseum niet alleen maar gevormd is door jarenlange erosie door stof- en zandwinden maar ook door het ons bekende hemelwater. Wat een bijzondere ontdekking! Ach, een “maanlandschap in maanlicht” is reeds door velen gezien. Wat wij nu zien is écht een unicum! Een enorme regenbui in de “Bayhr ar Ramla al Kabouir”!

Na een half uur komen de schaduwen opnieuw tevoorschijn. De volle maan schijnt weer. De angstaanjagende figuren van eerder zijn nu voor ons vriendelijke gezichten. Het zijn de gezichten van onze “nachtwakers”. Zij zullen waken over twee mensen in een kleine, blauwe Renault 4, staande tussen bizarre rotsformaties in een natte, druipende woestijn. Vreemd idee is dat. Heel vreemd!

info@worldpictureservice.nl
www.WorldPictureService.nl