|
Ecuador, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Zuid Amerika
Elf maanden Zuid-Amerika: Ecuador
(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)
deel 3/3
Up in the north: Las Juntas
Na een hartelijke begroeting in Guallupe door Johnny (de
hond) en Edison konden we ons dan eindelijk echt volontarios
noemen. Ons leven als vrijwilliger zou echter een stuk relaxter
beginnen dan we ons hadden voorgesteld. Samen met Brent (Japans-Amerikaanse
medevrijwilliger), Edison, Marcello en Johnny zijn we op dag
2 meteen naar Las Juntas vertrokken. Een minidorpje op 1.5
uur rijden van Guallupe. Mini = een betonnen speelveld omgeven
door een aantal huisjes in de middle of .... nowhere dus.
De stichting Golondrinas ( zwaluwen) heeft hier twee houten
hutjes en een houten keuken met daarachter een kleine bananenplantage.
Omdat e.e.a. in geen jaar was bewoond hebben we meteen de
bezems tevoorschijn getoverd om de muren, het plafond, de
bedden én de vloer zo goed mogelijk schoon te vegen.
Schuimrubber matrassen voorzichtig (anders brokkelen ze uiteen)
op de jeep te luchten gehangen en vervolgens het tuintje bevrijd
van al het onkruid. Daar waren de kippen, het varkentje en
de eenden van het dorpje erg blij mee, konden ze lekker wroeten
in de aarde.
Na gedane arbeid is het goed rusten, en wat doe je dan in
zo´n klein gehuchtje? Gewoon wat ze daar allemaal doen:
beetje naar het volleybal, de spelende kinderen, de honden
en elkaar staren. En natuurlijk kletsen met Brent (Edison
en Marcello waren elders wipwappen) ...in de 10 dagen daarna
bleken we goede gesprekspartners en hebben we nooit om een
onderwerp verlegen gezeten. Dag twee in Las Juntas begon met
een bijzonder ontbijtje van gefrituurde broodjes (inderdaad
net een soort oliebollen) muesli, jam en thee. De hoofdingredienten
voor alle volgende ontbijtjes die soms werden aangevuld met
verse vruchtensalade of kaas. En toen begon het echte werk,
met machetes mochten we Edison helpen in de bananenplantage,
alles dat geen bananenboom was moest plat (en er was genoeg
gegroeid in een jaar). Lekker in het rond hakken als een echte
tarzan. Planten met sappige stengels gingen heerlijk snel
tegen de vlakte maar kleine boompjes waren wat hardnekkiger.
In ons enthousiasme ook wel wat verkeerde boompjes om zeep
geholpen maar het resultaat mocht er wezen. Na een ochtend
werk weer wat gezeten en gekeken en gebadderd in de rivier
(koud!).
Santa Rosa
Dag 3 werden onze mochillas (rugzakken) op een paardje gebonden
en zijn we in 1.5 uur op onze rubberen laarzen naar Santa
Rosa geglibberd.
| Santa Rosa is een houten huis (ong. 20 slaapplaatsen)
omgeven door groene bergen. Hier slapen ook de toeristen
die met Golondrinas meegaan op een 4-daagse trektocht.
Iedere middag komen de wolken tussen de bergen opzetten
maar blijven meestal op een afstandje hangen zodat we
iedere avond de sterrenhemel hebben kunnen bewonderen,
erg goed vooral als de generator uitging en alles totaal
donker werd. Ook vaste prik was het vuurvliegjes ´concert´dat
iedere avond voor een tweede sterrenhemel zorgde (tussen
de bomen). |
Ons huisje in Santa Rosa |
In Santa Rosa hebben wij een week mogen vertoeven. Af en
toe in gezelschap van wat toeristen brachten wij onze dagen
door met kletsen, kaartspelletjes spelen (veel nieuwe geleerd),
wandelen in de bossen (Brent en Barry gingen er zelfs met
manchetes op uit om zich een weg door de jungle te hakken)
, abseilen naar een waterval om daar te douchen (2x maar hoor,
ze hadden gelukkig ook een echte douche, wel koud!) bewonderen
van mega-insecten in alle kleuren van de regenboog, afwassen,
bezemen en af en toe wat onkruid uit de grond trekken. Er
was dus niet zoveel werk te doen maar daar zat eigenlijk niemand
mee, zodra we ergens mee konden helpen stonden wij natuurlijk
wel paraat.
Met een Amerikaans stel zijn we de laatste dagen meegetrokken
naar El Corazon (het hart) op 3 uur lopen vanaf Santa Rosa,
dan zit je dus inderdaad middenin de jungle. De cabin El Corazon
ligt bovenop een berg en geeft een mooi uitzicht over de omgeving.
Dineren bij kaarslicht gevolgd door heerlijke warme chocolade,
wat is het leven van een vrijwilliger toch zwaar! De ochtendwandeling
vanaf El Corazon was best wel pittig het ´pad´
was maanden niet gebruikt dus gids Luis moest flink tekeer
gaan met zijn machete en we zijn allemaal wel een keer onderuit
gegaan op de glibberige composthopen en bananenbladeren.
Het aangename klimaat van de cloudforest (althans buiten
het regenseizoen) maakt het wel een zeer plezierige kennismaking
met de echte jungle. De cloudforest heeft zelfs meer variatie
in flora en fauna dan het regenwoud, dit omdat de cloudforest
op hellingen groeit en de zon daardoor ook tot de grond kan
doordringen, in de dagelijkse mist kunnen vaak ook de meest
delicate bloemen groeien. In de toppen van de bomen onstaan
vaak weer hele nieuwe bossen van Bromelia´s, orchideën,
lianen en andere tropische planten en bomen. ´s Avonds
zelfs nog een keer een soort beestjes (hier aapjes genoemd)
gespot in de fruitbomen bij Santa Rosa. Leken een soort familie
van de Australische boompossems.
Guallupe
Na anderhalve week relaxen terug naar de homebase in Guallupe.
Daar maakten we kennis met nog twee andere vrijwilligers (Tamsin
en Scott) en konden we ons nuttig maken op de demonstration
farm Peña Negra. Op een steile helling verbouwt de
stichting allerlei gewassen en fruitbomen, om aan de lokale
bevolking te laten zien hoe e.e.a. verbouwd kan worden met
zo min mogelijk uitputting van de aarde en hoe erosie kan
worden voorkomen.
| Onze activiteiten op Peña Negra:
mais plukken, miniboompjes van onkruid bevrijden, water
geven, bouwen van een enorme composthoop, hooi verspreiden
over het land, gras snijden (dat gras sneed ook terug,
onze armen zaten helemaal vol dikke rode krassen), grof
schoffelwerk (voor de mannen) en zand, mest sjouwen. En
dat alles in de felle hete zon, gelukkig werd er hier
ook weer genoeg pauze ingelast, en werkten we alleen een
paar uur in de ochtend en een paar uur in de middag. |
de composthoop op Peña Negra in Guallupe |
In onze tweede week hebben we alleen op donderdag gewerkt
(t/m woe zaten we in Santa Rosa) en kregen we op vrijdag vrij
om naar een nationaal park (Paramo) te gaan. In de laatste
week hadden we gezelschap van een grote groep Engelse en Amerikaanse
tieners (van 16,17 jaar) en velen handen maken inderdaad licht
werk, dus al met al hebben we best wel wat werk verzet met
niet eens zoveel inspanning.
| Paramo
Omdat in ons tweede weekend het jaarlijkse feest van Guallupe
plaats zou vinden kregen we op vrijdag vrij om naar het
nationale park Paramo te gaan. De Paramo is een
hoogvlakte op 4.000 meter waar zeer bijzondere planten
groeien (naam is me totaal ontschoten) die slechts op
een paar plaatsen groeien en nergens zo groot zijn als
in Ecuador (tot 7 meter). Na een half uur in een taxi
bonken mochten we mee met een parkranger die ons over
modderige paadjes door de mist het park liet zien. Voor
zover we tenminste uitzicht hadden want ja, ook hier
waren er weer vollop wolken en regen. Daardoor konden
we het nog meer waarderen als de harde wind de wolken
wegblies en er meren omgeven door bergen tevoorschijn
kwamen. Een zeer bijzondere plek zo vlakbij de grens
met Colombia (zagen we dus niets van :-) |
het unieke landschap van de Páramo, een hoogvlakte bij
de grens met Colombia |
De Fiesta
Heel Guallupe (80 inwoners), de omliggende dorpjes en zelfs
feestgangers uit Quito waren er klaar voor, het jaarlijkse
feest kon beginnen. Rondom het betonnen volley-en basketbal
veld hadden zich kraampjes gevormd waar empenadas (gevuld
met kaas & uien en bestooid met suiker), frietjes, soep,
bier, rum en lollies een welkome aanvulling vormden op wat
er normaal in Guallupe te koop is (niets dus). De stoere mannen
liepen al rond in hun sporttenue, want het feest werd eerst
ingeleid door een voetbal wedstrijd tegen een team uit Quito
(bijzonder want dat ligt op 5 uur rijden). Met z´n allen
naar het voetbalveld ver boven het dorpje dat uit de berghelling
is gehakt dus bij te enthousiast spel verdween de bal vaak
in de diepte. De wedstrijd werd begeleid door een amateuristisch
doch zeer gedreven bandje.
Toen vonden we de muziek nog grappig en gezellig maar dat
veranderde wel toen ´s avonds en de volgende dag bleek
dat dit de enige band zou zijn die het hele weekend zou spelen.
Stel je een zeer slechte fanfare band voor met teveel schelle
trompetten die slechts 3 liedjes (en vele variaties daarop)
kent en je hebt een beetje een idee van de muziek die we het
hele weekend te horen hebben gekregen. En dat terwijl de bomba
muziek uit deze regio zeer goed is. Ook de lokale bevolking
was zeker niet te spreken over de kwaliteit van de band maar
wat kan je anders dan toch een beetje mee gaan dansen. Omdat
iedereen op zijn eigen ritme danste (waarschijnlijk omdat
de band er meerdere tegelijkertijd had) en het ook lang niet
zo ingewikkeld was als Salsa hebben we gewoon gezellig meegedanst
zonder voor gek te staan. De inwoners van Guallupe zijn ook
wel gewend aan die volantarios van Golondrinas dus echt in
the picture stonden we niet alleen zijn de dames natuurlijk
wel er geliefd om te dansen te vragen (no gracias!).
Op zondag werden we gewekt door nog meer illigale vuurpijlen
(Barry stond netjes zijn broek te wassen en werd bijna geraakt)
en werden de festiviteiten voortgezet met een motorcross race
dwars tussen de kleine huisjes door, en met veel drinken.
Gelukkig was de Reina van Guallupe al op zaterdag gekozen
anders was daar niets meer van terecht gekomen. ´s Avonds
weer een beetje meegedanst maar niet te lang want op maandag
moesten we weer gewoon aan de slag op Peña Negra. Deze
keer dus in gezelschap van 19 nieuwe vrijwilligers, zeer jong,
speels maar ook niet te beroerd om hard mee te werken dus
dat ging prima.
Op donderdagochtend hebben we met z´n allen nog een
wandelingetje gemaakt in de heuvels naast Guallupe (zittend
naar beneden glijden want zo glad was het gras) en ´s
avonds werd een heus afscheidsfeestje gegeven met frietjes
en kip (wauw, na 3 weken rijst en bonen (ook wel lekker hoor)
was dat echt een feest). Met flink wat kaarsen de binnenplaats
erg gezellig gemaakt en dansen maar! Maar nu dan wel op de
goede Bomba muziek uit de regio (Neger power!). Toch wel heel
leuk zo´n feestje in je eigen ´huis´, leek
weer een beetje op de studententijd.
De volgende ochtend zijn we weer vertrokken naar Quito (omdat
we daar rubberen laarzen hadden geleend moesten we weer op
tijd terug zijn) Dat de busstaking van die week net die vrijdag
beeindigd werd is weer een van die gelukjes die wij toch wel
hebben. En daarmee kwam dus een einde aan 3 bijzondere weken
als vrijwilligers waarin we zeker ook geluk hebben gehad met
het gezelschap (als we een week eerder waren gegaan hadden
we helemaal alleen gezeten), de werkzaamheden, de locaties
en de fiesta! In Quito lekker al onze kleren goed laten wassen,
laarzen terug gebracht, wat spulletjes naar huis gestuurd
(duur!), nog 1 keer langs geweest bij de Cobos familie, en
een mooi vrijwilligers t-shirt opgehaald (kunnen we reclame
gaan maken). En nu zijn we dan echt klaar voor het grote reizen.
Puerto Lopez here we come!
Ballenas in de Blue
Omdat de buschauffeur er wel erg veel zin in had, mochten
wij op de 11 uur durende reis naar Puerto Lopez dan eindelijk
eens mee maken hoe het voelt om misselijk te worden in de
bus. Snel een reispil en vooral op de weg letten. Toen we
eenmaal tussen de bananenplantages reden konden we weer gewoon
rustig van het landschap genieten (bananen dus). ´s
avonds in het donker werden we de bus uitgespuugd op de modderstraten
van Puerto Lopez. Met een mannetje meegelopen naar een 2e
rangs hosteltje en daarna snel wat ´fruta del mar´
naar binnen gewerkt: dat hadden we wel even nodig.
Volgende dag vroeg op en van hostel gewisseld (een goed matras
is essentieel) en vervolgens op een bootje gestapt op zoek
naar de humpback whales! Van juni t/m september zijn die hier
in grote getalen te vinden om kindjes te krijgen. Eerst een
uur flink door elkaar gehusseld op de butsende boot (lang
leven de zeeziekpil!. Als iedereen die nou zou nemen hadden
we niet tussen de lijkbleke en spugende medekijkers hoeven
te vertoeven).
En eindelijk zagen we dan 3 grijze ruggen door het water
golven, voorafgegaan door een mooie waterfontein. Je hoort
ze eerder dan dat je ze ziet. Nadat we dit gezinnetje een
tijdje hadden gevolgd (vanaf het dak van het bootje), werden
we verrast door een springende walvis een stuk verderop. Hierheen!,
leek hij te gebaren met z´n grote klappende vin. Dus
wij er snel achteraan met de turboboost (wat een lawaai zeg,
da´s wel wat anders dan zingende walvissen). Nadat we
het dansje van twee jumpende walvissen van iets dichterbij
hebben mogen aanschouwen (we wilden nog wel dichterbij maar
dat lukte niet meer) hebben we nog wat ruggen en staarten
op de foto proberen te zetten (moeilijk!). En toen was het
tijd voor de butsende terugreis. De aangeboden lunch van ananas
en broodje tonijn was niet aan iedereen besteed maar wij genoten
er zeker van.
Hoewel we dus middenin het walvishoogseizoen de zee hebben
getrotseerd, hebben we er niet zo heel veel gezien. Normaal
schijnen ze overal te voorschijn te komen. Wat bleek, de hele
groep had die dag besloten aan de andere kant van het eiland
lekker rondjes te gaan zwemmen. Dus geen extreem close-ups
voor ons, misschien hadden we ons portie al gehad op de Galapagos.
Cuenca
Omdat de blubber bijna tot onze knieën kwam en de mist
niet wegtrok hebben wij de kust de kust gelaten en zijn we
weer landinwaarts getrokken naar de coloniale bergstad Cuenca.
Door haar vele spaanse huizen met patio´s, mooie balkonnetjes,
schone straten met keien en vele kerken is Cuenca de mooiste
stad van Ecuador (en volgens sommigen van Zuid-Amerika). ´Zullen
we naar het nationale park of naar de inca-ruïnes gaan?´
vroegen wij ons nog even af. Toch maar besloten om lekker
een beetje door het stadje te wandelen, een museum en wat
cafeetjes te bezoeken, en verder lekker te relaxen (en websitje
updaten). Heerlijk toch, twee dagen even niets doen en toch
weer veel eigelijk.
De laatste avond ons eerste echte italiaanse ijsje verorberd
en door het park geslenterd onder de muzikale begeleiding
van e.o.a. latino zanger band. (het lijkt wel vakantie in
Frankrijk) Een mooi afscheid van Ecuador!
Naar
de website van Barry & Renée
| 