|
Ecuador, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Zuid Amerika
Elf maanden Zuid-Amerika: Ecuador
Ecuador reisverhaal: verslag van een reis door Ecuador met
veel informatie en foto's
(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)
deel 1/3
Houston we´ve got a ´problem´
Nou is dat even wat, meteen al een 'verslagje' op de eerste
dag! Na 10 uur vliegen (allemaal een eigen TV-tje!) en twee
keer tas uitpakken voor de douane (ja Barry ziet er erg verdacht
uit) aangekomen in Houston (sweaty weather!) alwaar we op
het vliegveld alleen maar vliegtuigen van Continental Airlines
aantreffen (nooit eerder van deze maatschappij gehoord maar
hier hebben ze zich goed gevestigd). Vanavond lekker slapen
in ons Kingsize bed in onze Kingsize suite (echt luxe hoor)
maar eerst even lekker gratis internetten hier in het hotel.
Houwdie! (zoals ze hier plachten te zeggen).
Quito
Nadat Barry z'n rugzak in Houston voor vertrek nog een keer
(maar dan nu echt grondig) binnenste buiten werd gekeerd konden
we dan echt vertrekken naar Ecuador. Op het vliegveld stond
een hele menigte mensen de vers aangekomen reizigers toe te
joelen. Mooi dus dat er ook voor ons een bordje op werd gehouden
en wij veilig bij ons hostel werden afgezet. Er was echt geen
kip (pollo) op straat te bekennen en alle luiken in de straat
waren gesloten, prima dus zo'n pick-up. Na 18.00 wordt er
hier overal sterk aangeraden toch vooral de taxi te nemen
ook voor korte stukjes (misschien heeft de taxi-business een
goede deal met de hostels afgesloten maar je ziet inderdaad
weinig mensen meer op straat als het donker begint te worden).
Eerste dag meteen de old town gecheckt, veel kerken en andere
oudere gebouwen, weinig touristen en daarom gezellig veel
bekijks. (soms ook niet zo gezellig bedoeld), 's middags ook
de new town in gelopen (wij zitten precies op de grens) en
daar bleek dat bovenstaande benamingen niet voor niets zijn
gekozen, wat een wereld van verschil. In het nieuwe gedeelte
dus veel Mac Donalds etc. en het back-packers gedeelte met
aanverwante internetcafé's, reisbureautjes (beleef
de Galapagos!) en barretjes, ook voor de hippe Quiteños
the place to be. Toch kan je hier iets relaxter over straat
lopen en in een parkje zitten. Zondag maken we kennis met
ons gastgezin (hopen dat het appartementencomplex waar ze
wonen er van binnen iets beter uitziet :-)) en maandag starten
met Spaans (het wordt tijd..)
Into thin air
Alvorens ons over te geven aan het straffe ritme van Quito
(leren, eten, slapen) wilden we toch graag nog even wat buiten
Quito bekijken. Het liefst iets moois en spannends waar je
niet zomaar kan komen.
| Het werd de Cotopaxi! De eennahoogste vulkaan
van Ecuador (en ja ook actief, dat zijn ze hier allemaal,
zojuist op het journaal nog een uitbarsting gezien) ong.
5.879 meter en daarom is de top bedekt met een kap van
ijs. Met z'n 4-wheel drive bracht Pedro ons via een ruige
route over het platteland (ze hebben hier gewoon zwart-witte
koeien maar in de verte nog wel een Lama gespot) tot ongekende
hoogten. Inderdaad nog nooit zo hoog geweest en daarom
was het beklimmen van de vulkaan ook niet zo easy (zeer
snel buiten adem en duizelig). |
|
Barry heeft het ijs wel bereikt (4.800 meter) maar ik heb
het er halverwege toch maar bij gelaten en ben door de sneeuwstorm
(!) rustig naar de jeep teruggekeerd. Barry is zowat de berg
op (en af) gerend vandaar dat hij zich (eenmaal weer op 3
kilometer hoogte) toch een beetje dizzy voelde. Op de terugweg
verdwenen alle wolken (jaja, als sneeuw voor de zon) zodat
we zowaar alle besneeuwde vulkaantoppen (4) hier in de omgeving
mochten aanschouwen. Na een korte tour door de no-go area
van Quito (zelfs Pedro zou daar nooit uitstappen) zijn we
weer netjes bij ons Hostel afgezet waar we heerlijk zijn gaan
slapen (om 19.00!).
Tranquilo en Quito
Domingo 8 de junio was het dan zo ver, de ontmoeting met
de Cobos Family. Voor de school hebben we elkaar ontmoet en
kregen we meteen een knuffel van Susana (la madre) en droeg
Alexis (el hijo) onze rugzakken (wel de kleintjes) naar hun
appartement (slechts een blokje verder). Het appartement is
zeer sfeervol naar Zuid-Amerikaanse standaard (veel tierelantijntjes,
porceleinen vogeltjes, zijden bloemen etc. etc.) maar is vrij
ruim en heeft zelfs drie grote slaapkamers. Wij slapen in
de ouderlijke slaapkamer (met eigen badkamertje) en de andere
twee slaapkamers worden bewoond door twee andere studentes.
De familie zelf slaapt in een geïnproviseerd kamertje.
El padre (Alejandro) begroette ons met de beroemde woorden
´mi casa es su casa´ en zo voelt het ook. We worden
echt behandeld als ware wij hun eigen kinderen en 3 keer per
dag worden we flink volgestopt met de heerlijkste en gezondste
gerechten (een flinke fruit salade in de ochtend en ´s
middags een grote lunch met veel groenten).
Inmiddels hebben we al twee dagen Spaanse les achter de rug,
dat ging wel even heel rapido! Toch kunnen we het nog vrij
aardig bijhouden met de reeds gelegde basis (Barry zeker)
wel krijgen we enorme hoeveelheden woordjes te verwerken.
Alle lichaamsdelen, kleuren, etenswaren, inheemse diersoorten
(cuy) en inboedel zijn reeds behandeld. En de eerste :-) (smilies)
zijn al binnen! (ja, net zoals die stickertjes op de kleuterschool)
de leraren zijn erg aardig en erg geduldig dus dat moet wel
lukken, alleen dat huiswerk hè... Gisteren in het park
gezeten met z´n vieren maar dan ga je toch een beetje
rondkijken en met elkaar kletsen. Televisie kijken wil ook
wel helpen met het spaans leren, ze hebben hier alle Amerikaanse
films met spaanse ondertiteling, handig! (ook omdat de tv
de héle dag aanstaat) Verder is het tempo hier prima
bij te houden, lekker tranquilo dus.
Tussen het leren door
Na een weekje Spaans aanhoren en vele pogingen om alle onregelmatige
werkwoorden te onthouden werd het tijd voor een lekker weekendje
weg. Samen met Janet (huisgenote) dus op weg naar de busterminal
in Quito alwaar we de bus naar Otovalo gingen zoeken. Geen
probleem aangezien er op alle bussen een mannetje werkt die
iedereen zijn bus in probeert te roepen. Ook mensen langs
de weg die helemaal niet met de bus meewillen probeert hij
toch mee te krijgen. (Otovalo! Otovalo!)
Na 2,5 uur hobbelen (2 lama´s gespot) konden we ons
meteen op de fameuze markt begeven. Gelukkig wisten we al
dat deze markt inmiddels is geworden tot een toeristisch koopparadijs.
We hebben Janet ondersteund in haar zoektocht naar een lamatrui
en een zilveren armband. Aangezien de koopwaar totaal niet
overeenkomt met onze smaak hadden wij geen last van koopkriebels.
Alleen de gebreide vingerpoppetjes konden ons wel bekoren.
Dus hebben wij in Quito nu vier nieuwe vrienden, een ezel,
een eekhoorn, een giraffe en een beer. Meer konden we niet
dragen. s´Avonds nog spelletjes gespeeld totdat we omvielen
van de slaap (21.00).
Zondag een bus en een taxi naar de vulkaan Cuicocha genomen.
Naast deze vulkaan ligt groot kratermeer met twee eilanden
(restjes van een oude vulkaan) waar je normaliter een mooi
uitzicht hebt op de vulkaan maar helaas Nublado! bewolkt.
Nog twee uur gewandeld op de rand van de krater maar toen
kwamen de wolken wel erg dicht bij en waren we net op tijd
binnen voor de regen. Snel weer terug naar ons hangmatje in
de tuin van het hostel (waar het nog gewoon zonnig was) Zondagavond
waren we weer back in Quito. Op voor een nieuwe week Spaans.
Week twee Spaans was wel weer even heel wat pittiger, op
de een of andere manier verwachten ze toch dat je meteen ook
alles onthoudt wat je de vorige dag te horen hebt gekregen.
Aangezien we iedere dag weer flink wat kilo´s spaanse
woordjes, werkwoorden en uitzonderingen te verwerken krijgen
is dat dus niet te doen. Los daarvan hebben we natuurlijk
ook wel andere dingen te doen. Wat houdt ons bijvoorbeeld
nog meer bezig in Quito:
* Welke soep krijgen we vanavond te eten? (Barry kan nu even
geen soep meer zien. Susana maakt soep in echt allerlei variaties,
alle groenten gevarieerd met bijv. aardappels, advocado of
pasta.)
* Hoe kan ik mijn biljet van 5 dollar wisselen? (het is hier
echt niet spotgoedkoop maar op de een of ander manier kun
je bijna niet betalen met een briefje van 5 of 10 dollar,
zelf normale winkels hebben nauwelijks wisselgeld.)
* Met welke boot zullen we naar de Galapagos gaan? (we gaan
proberen een tocht naar de Galapagos te maken maar het is
nu wel hoogseizoen dus veel boten zitten al vol, moeten we
dus even voor duimen)
* Waar is de dichtstbijzijnde wc? (is voor Barry)
* Zak ik echt niet door het bad heen? (de bodem van het bad
waar we in douchen is wel erg flexibel)
* Wanneer houdt dat autoalarm nou eens op met loeien? (echt
een trend hier in Quito, alle auto´s een alarm en ieder
kwartier (ook ´s nachts) gaat er wel een af hier in
de straat, ze zijn vast erg gevoelig)
* Hoe blijf ik ´s middags wakker om toch een beetje
Spaans te leren? (deze week maar twee keer uitgeweest ´s
avonds maar toch kunnen we bijna niet wakker blijven tijdens
het studeren.)
* Waar zullen we het komende weekend naar toe gaan? (deze
keer wordt het Baños, maar daarover later meer!)
¿Balen in Baños?
Vrijdagmiddag, weekend! Lekker even geen Spaans meer stampen
maar op avontuur in Ecuador. Met Brett en Sherri (klasgenoten
uit Estades Unidos) afgesproken elkaar om 15.00 te meeten
op de busterminal. Wanneer je echter op de terminal verschijnt
begint meteen iedereen te schreeuwen dat de bus naar Baños
over een paar minuten vertrekt. Na een paar keer op en neer
te zijn gestuurd toch een kaartje weten te scoren en ons door
het poortje gewurmd (zaten een paar kinderen in vast) naar
de vertrekplaatsen. De bus was nog helemaal leeg (natuurlijk)
dus de beste plaatsen weten te bemachtigen. Geen Brett en
Sherri (B&S) te bekennen... De busrit verliep voorspoedig
dus 3.5 uur later konden we op zoek naar een leuk hostel (hadden
al een adresje) alwaar wij B&S in de tuin lezend bij het
haardvuur aantroffen (ook zij waren een bus in geschreeuwd).
Met z´n vieren Mexicaans gegeten in een Gringo café
(voor buitenlanders dus, wel erg gezellig) alleen weten ze
hier in Ecuador niet wat kruiden zijn dus de burrito´s
waren wel een beetje flauw. Als je ze hier paprika chips zou
geven zouden ze niet weten wat ze meemaken, zo pittig.
´s Nachts waardeloos geslapen vanwege het felle straatlicht
dat binnenscheen, het slechte matras en een opkomende migraine.
De volgende ochtend dus om 06.00 al op (nog wakker eigenlijk)
douchen en op zoek naar een nieuw hostel (na 5 hostels gewoon
bij de buren terecht gekomen, daar hadden ze een supermatras
en een sterrenhemel op het plafond). Op voor wat wandelingen!
Wandeling 1 werd al bij het begin afgebroken aangezien de
brug waar we de rivier moesten oversteken onder construction
was (= geen brug).
Wandeling 2 dan maar, de berg op hopende op een mooi uitzicht
op de zeer actieve vulkaan. (in 1999 is zelfs het hele dorp
ontruimd, nadat er een paar maanden nog niets was gebeurd
heeft de bevolking zich door de barricades weten te breken,
sindsdien staat de vulkaan nog steeds op rood alarm.) Leuk
pittig wandelingetje in de zon, goed uitzicht op Baños
en haar beroemde warmwaterbaden (Baños!) die gezond
schijnen te zijn. Het zijn echter gewoon zwembaden van beton
dus niet echt gezellig om in te zwemmen. Eenmaal boven aan
gekomen kwamen de wolken (nee niet weer!) met een mega snelheid
aanwaaien dus geen uitzicht op de vulkaan.
Via een smerig modderpaadje nog verder naar boven gelopen
op zoek naar een dorpje, helaas verkeerde weg dus moesten
we weer terug door de zuigende modder gevuld met oude schoenen,
afval en paardenpoep (bluh!). Door de regen toch maar weer
afgedaald om onze rugzakken leeg te gieten. ´s avonds
samen gegeten leuk restaurantje nummer II (zelfs nasi goreng
& falafel op het menu!) en daarna met flink wat andere
touristen in een jeep gesprongen om het vuur van de vulkaan
te gaan bewonderen. Is natuurlijk het beste te zien in het
donker, als er tenminste geen wolken zijn. Twee uur in het
grote niets staan te staren en in de jeep een beetje zitten
slapen, dit was echt zo´n beetje de meest vreemde activiteit
ever. Wel ook weer grappig.
Volgende dag zag het weer er een stuk beter uit, dus met
z´n vieren op de mountainbikes en fietsen maar! (doet
echt iedereen hier) Slingerend tussen groenbegroeide vulkaanachtige
bergen door tientallen watervallen gespot, kleintjes, grote,
dunne en dikke. Flink wat roofvogels gezien en zelfs onder
wat watervalletjes door gefietst. Wandeling gemaakt naar de
grootste waterval en daar warme choco gedronken. Bij deze
waterval kun je een busje terugnemen, wij zijn nog even verder
gefiets om nog meer watervallen te scoren op een andere wandeling.
Deze wandeling is niet zo touristisch en begint in een halflege
rivierbedding waar de rivier dient te worden overgestoken.
Van de plaatselijke security man nog wat stokken gekregen
om wat meer houvast te krijgen, helaas mocht dat niet helemaal
baten, op zoek naar een goede oversteek plaats stortte Renée
in de kolkende rivier. (shit, die steen was toch heel glad)
Ons gidsje sprong er meteen achteraan dus werd ik weer op
de kant gesleurd (had mezelf waarschijnlijk ook wel de rivier
kunnen redden maar toch aardig). Helemaal nat dus maar gelukkig
scheen de zon vollop (volgende dag bleken we flink verbrand
te zijn) mijn vinger flink gekneusd maar verder niets aan
de hand. Een paar minuten daarvoor zelfs nog de camera aan
Barry overgedragen dus die was ook veilig! Aangezien we verder
geen goed (=veilig) oversteek punt konden vinden hebben we
de wandeling maar beëindigd en zijn we in een busje teruggehobbeld.
´s avonds in droge kleren (snel laten wassen) in het
restaurant lekker een Braziliaanse film gekeken en mijn vinger
blauw zien worden. Eerste nacht een slecht bed, migraine,
modderpaden, regen, bewolking, een duik in de rivier en een
superblauwe vinger... je zou bijna denken ´dat is Balen
in Baños´ maar eigenlijk was het een superleuk
en gezellig weekend!
verder
naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Ecuador" deel 2
| 
