Cuba, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's

Cuba: mojito, son en Chevrolet

deel 5/8

Camagüey

Opnieuw blijkt de gereserveerde casa particular niet beschikbaar en we worden naar Manolo op de Independencia gebracht. Het is een mooi koloniaal pand en vanuit onze ruime kamer op de eerste verdieping hebben we opzicht op de Plaza Maceo.

De Casa Particular Manolo...

... met een koloniaal interieur

In de stad zijn weinig autotaxi’s en zeer veel bicitaxi’s. We worden steeds lastig gevallen door bicitaxirijders die ons een toertje door de stad aanbieden. Ook na diverse malen weigeren blijven ze zeuren. Als we even stil staan om een gebouw te bekijken komt er weer een naar ons toe. Zeer vervelend. De stad is minder afgestemd op toeristen dan Havana, Viñales en Trinidad.

De Maceo is winkelstraat met een mooi Grand Cafe op de begane grond van het Gran Hotel. De gehele dag staat de televisie en het is één van de weinig openbare plaatsen waar ze satelietontvangst hebben. We nemen een koffie en bestellen er een cake de merengue bij. Dat blijkt een stuk koek te zijn met een mierzoete lichtblauwe schuimlaag die de suggestie van slagroom moet wekken. Aan de overzijde is een dulceria - Doñaneli - met een uitgebreid assortiment, maar de bediening is traag en ongeïnteresseerd.

Het Teatro Pricipal

Bicitaxi's

In het Teatro Pricipal is ’s avonds de laatste voorstelling van “Ololum”: een folkloristische dansvoorstelling die vooral de Afrikaanse wortels van de bevolking benadrukt. Het is niet moeilijk om een uur van te voren nog een kaartje te kopen, maar als de voorstelling om 21.00 uur begint is de gehele zaal gevuld. Zonder pauze gaat het door tot 23.00 uur en dat is het pas pauze. Het overwegend zwarte publiek is (terecht) enthousiast en luidruchtig en elk onder van de voorstelling wordt met luid applaus beloond. Na de pauze speelt een uitgebreid staand orkest fantastische muziek van de afgelopen eeuw. Het begint met melancholieke danzon uit de “roaring twenties” en via son, mambo, rumba en salsa eindigt het bij swingende hedendaagse muziek. Het ballet past voortdurend de kleding aan het tijdperk aan en danst enthousiast en ontzettend goed.

De volgende dag lopen we door de straten van Camagüey. Het is een beetje triest om te zien dat het drinkwater nog met grote tankwagens wordt aangevoerd. Mensen komen met emmers en jerrycans naar de depots op verse drinkwater op te halen. Het en der op straat zitten mensen op straat met een klein stapeltje tomaten, een kruiwagentje halfvol aangestoken aardappels, een kleedje met wat verroestte loodgieteronderdelen, een open raam met wat zelf gemaakte of verfomfaaide tweedehands kleding.

Lege schappen in winkel

Opnieuw lege schappen in winkel

Sommige Tiendas Panamericana (dollarwinkels) zijn goed gevuld, maar wel met een zeer beperkt assortiment: bijvoorbeeld één schap met honderden dezelfde flessen afwasmiddel, één schap met tientallen dezelfde kitscherige uurwerken, één schap met één kleur handdoeken en voor de rest niets. Toch staat het publiek soms in lange rijen te wachten om naar binnen te mogen. Dan is er in een winkel de vorige avond een nieuwe zending schoenen of kleding binnen gekomen. Er mogen telkens maar een beperkt aantal mensen naar binnen. Als ze naar buiten gaan moeten ze de kassabon laten zien en de gekochte spullen laten controleren. Daarna mogen er weer nieuwe mensen naar binnen. Het is verbazingwekkend met welk geduld (of is het berusting?) de mensen dit allemaal ondergaan.

We lopen zuidwaarts naar de markt. Eindelijk zien we wat vers fruit en groenten te koop. Er staan enkele kramen naast elkaar waar ze vlees verkopen. De hompen vlees hangen de hele dag in de broeierige hitte. In vergelijking met de uitbundige Aziatische markten is het allemaal erg schraal.

Ananas en tomatensap op de markt

De slager op de markt

We drinken wat en eten een spagetti con queso en een bocadito de queso op het terras naast de Iglesia de Soledad. Er zijn vijf personeelsleden die steeds om onze tafel lopen en elke keer wel een kleine handeling verrichten (lepeltje recht leggen, glas ophalen, servet neerleggen, ene bord ophalen, andere bord ophalen, lepel weghalen). Het werkt ons op een gegeven moment een beetje op de zenuwen.

Vrachtwagen vervoer voor de Cubanen ...

Aircobus voor de toeristen ...

We kunnen nergens een taxi vinden als we naar het busstation willen. Uiteindelijk nemen we een bicitaxi die bijna twintig minuten nodig heeft om het station te bereiken. Het is af en toe flink trappen om met twee passagiers tegen een licht hellende op te fietsen.

verder naar "Cuba: mojito, son en Chevrolet" deel 6