Cuba, informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's

Cuba: mojito, son en Chevrolet

deel 2/8

Viñales

De Viazul-bus rijdt gemakkelijk over de Autopista Nacional oostwaarts. Er is nauwelijks ander verkeer. Bij kruisingen en viaducten staan groepen mensen te wachten op een vrachtwagen voor verder transport. Sommigen zwaaien met een bankbiljet naar auto’s in de hoop een lift te krijgen. Overal zweven buizerds. Het landschap wordt langzaam groen en heuvelig. Dit is het gebied van de tabaksplantages. Na ongeveer drie uur rijden maken we een tussenstop in Pinar del Río en rijden daarna nog een klein uurtje over bochtige wegen verder heuvelopwaarts naar Viñales. Bij de halte in het dorp is een touw gespannen en daarachter staan de 'cazadores' (letterlijk 'jagers' maar in dit geval: huisjesronselaars) druk met bordjes, foto’s en visitekaartjes te zwaaien om de gearriveerde toeristen naar hun casa particular te krijgen.

Er zijn veel Casas Particulares beschikbaar

Casa Claudina - Holiday Inn

Het dorp is kleinschalig: overal staan kleine, lage villa’s in mooie pasteltinten. Meer dan de helft van de huizen is ook een casa particular. Vanwege de moordende concurrentie is het niet moeilijk om een prima kamer voor 10 CUC te krijgen. Claudina van Casa Claudina - Holiday Inn is een aardige, energieke vrouw die er alles aan doet om het ons comfortabel te maken. Er staan twee schommelstoelen op de veranda en we krijgen een verfrissende vruchtensap van haar. Zij kan verschillende maaltijden maken: vegetarisch voor 5 CUC, met vis voor 7 CUC en met kreeft voor 8 CUC. Het is verbazingwekkend wat ze in een casa particular allemaal op tafel kunnen zetten. In de officiële winkels zijn de schappen bijna leeg. De schaarse blikjes en potjes zijn op regelmatige afstanden van elkaar gezet zodat de schappen een beetje gevuld lijken. Op straat verkopen mensen wat kleine stapeltjes aangetaste tomaten, uien of aardappelen. Elke verkoop is streng gereguleerd met vergunningen en belastingen. Er is echter een uitgebreide zwarte handel: tegen betaling van CUC’s is heel te veel “onder de toonbank” te koop.

Rondom Viñales staan overal mojotes in het landschap: groen begroeide steile karstheuvels die sterk aan de karakteristieke landschappen in Laos, Vietnam en Zuid-China doen denken. We wandelen een hele dag door de omgeving. ’s Ochtends lopen we westwaarts het dorp uit naar de Murales Prehistorico: een zeer grote schildering op een bergwand. We lezen dat het 2 km lopen is, maar het blijkt een veelvoud te zijn en de weg is lang, recht en heet.

Vlakbij de mural stopt een grote oldtimer. Er stappen maar liefst 8 mensen uit met diverse hanen in de arm. Een eind verderop is een locatie waar illegale hanengevechten worden gehouden. Rolando is één van de toeschouwers en hij loopt met ons mee. De gevechten zijn verboden door de regering, maar op de afgelegen plek, verborgen door bosjes en struiken, is een overdekte arena gebouwd. Er zijn vrijwel uitsluitend mannen aanwezig. We zien enkele stalletjes waar broodjes ham en zelfgebrouwen bier en zelfgedestilleerde alcohol te koop is. De mannen koesteren hun vechthanen. Om 12.00 uur start het eerste gevecht. Er wordt flink gegokt. Na een uur zijn de gemoederen al aardig verhit.

Naar de hanengevechten

De arena

Rolando vertelt dat de bijeenkomsten steeds wilder worden door uitgebreid alcoholgebruik. Ronaldo drinkt zelf geen alcohol en wil het eind niet afwachten. De hanengevechten worden vooral georganiseerd door negers afkomstig uit Pinar del Río. Hij is niet gesteld op die organisatoren: hij tikt met twee vingers op de huid van zijn arm en vertelt: “Die mensen zuipen flink, worden dronken en na afloop is het altijd vechten! Laten we maar gaan.” Door het dal lopen we weer terug naar Viñales. De omgeving is landelijk en de zandweg stoffig. Af en toe komen we langs een klein boerderijtje, maar steeds zien we de mojotes om ons heen. Er zijn verschillende velden met tabaksplanten. We nemen een kijkje in een grote rieten schuur waar de tabaksbladeren hangen om te drogen.

Een droogschuur voor tabaksbladeren

Tabakbladeren hangen te drogen

Aan het eind slaan we rechtsaf en bereiken via akkers een grot - de Cabeza de Vaca - die aan de andere zijde van de berg uit komt. Aan het eind van de dag vallen we moe neer op de schommelstoelen op onze veranda. Claudina brengt twee koele mangosappen. Zij maakt een heerlijke maaltijd met dorado-vis, zoete aardappel, moros y christianos (rijst met bruine bonen) en een grote fruitsalade.

De volgende dag huren we scooter naast het restaurant Casa de Don Tomás. We rijden eerst enkele kilometers zuidwaarts naar Hotel Los Jazmines waar een terras met een mooi uitzicht over de omgeving is. Alle reisbrochurefoto’s van de mojotes in de omgeving worden hier gemaakt. Het is dan ook een populaire plek: er staan souvenirstalletjes en er stopt af en toe een tourbus. Het landschap met de mojotes, rieten tabaksschuren en tabaksvelden is fantastisch mooi.

De revolutie gaat door ...

Met de scooter naar Cayo Jutias

We rijden westwaards via een prachtige landschappelijke route. Via El Moncada, Pons en Santa Lucia rijden we noordwaarts naar het schiereiland Cayo Jutias. De heuvels zijn af en toe steil en scooter heeft moeite met de steile helling. Het schiereiland is - tegen betaling - alleen toegankelijk voor toeristen en Cubanen met paspoort (worden Cubanen in hun eigen land nu echt overal geweerd van de mooie plekken?). Het strand bestaat uit hagelwit poederzand en de zee is onwaarschijnlijk azuurblauw-smaragdgroen. Er zijn geen palmbomen, maar er is wel een mangrovebos. Het is een leuke plek, maar we krijgen toch een soort gevangenisgevoel. Na een frisse duik rijden we weer terug. De weg terug is minder goed aangegeven en we moeten diverse malen de weg vragen.