China: informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Azië

Het land van Djengis Khan

China reisverhaal: verslag van een reis door China en Mongolië

(Tekst en foto's: Wieneke Sijtsma)

deel 1/4

Beijing

In de wachtruimte op het vliegveld zitten we tussen alleen maar Chinezen. De reis naar China begint hier; het is een drukte van jewelste, er vliegen proppen papier in de rondte en we horen de eerste Chinees rochelen. Als we mogen instappen, vliegen alle Chinezen zo snel als ze kunnen naar de ingang, het is dringen geblazen en voor je het weet is je stoel ingepikt door een Chinees.Op het vliegveld van Beijing staat een schoonmaakploeg klaar met stofzuigers en poetslappen. Ons een weg banend tussen de illegale taxichauffeurs stappen we in een legale taxi. Hij rijdt weg voordat we hebben gezegd waar we heen willen.

Beijing straalt een rustige sfeer uit, de straten zijn schoon en er hangen rode lampions. Het land bevindt zich in een snelle omwenteling, als je na een paar maanden in Beijing terugkeert, lijkt er wel een nieuw decor neergezet. Hele straten zijn in de tussentijd afgebroken, torenflats gebouwd, fabrieken geopend, wegen op palen omgelegd. Beijing maakt zich klaar voor de Olympische Spelen van 2008. We verblijven in een hostel in een Hutong, een in rap tempo verdwijnende oude typisch Chinese volkswijk.

Deze Hutongs worden gekenmerkt door kleine hofjes, smalle straten en de bij ons in Nederland bekende Chinese daken. Hier speelt een groot deel van het leven zich buiten af op de kleine binnenplaatsen of in de stegen zelf. Opa's en oma's die met kinderwagens van bamboe de kleinkinderen uitlaten. Oude mannen die kaarten of mahjong spelen. Iedereen kent iedereen. De namen van de hutong vertellen een eigen verhaal, sommige duiden een beroep aan, zoals de straat van fietsenmakers.

Er zijn kleine werkplaatsen van fietsreparateurs, winkels van barbiers en kleine eet- en theehuisjes voor lokale klandizie. De hutongs ogen rommelig. Het ruikt er antiek en vaak stinkt het er, want om de zoveel meter zijn openbare toiletten. Er wordt koopwaar aangeboden en menige Chinees is boven z'n handel in slaap gevallen. We gaan bij 'de Chinees' eten, maar ze hebben de Engelse taal nog niet onder de knie. Gelukkig verstaan ze de woorden 'rice' en 'noodles' wel.

Na een paar dagen rijst en bami gegeten te hebben, gaan we met onze taalgids op stap als we willen eten. Op straat verkopen ze gebakken vleermuizen, maar dat laten we maar aan de Chinezen over, net als de markt waar ze gevogelte en vleeswaar aanbieden. Gebakken hond is een luxegerecht en dus zijn we niet zo bang dat we hond voorgeschoteld krijgen. Sterker nog, we zien veel Chinezen zelfs kleine schoothondjes uitlaten. Wat eten betreft is de grote mode BBQ-en in restaurants. We gaan op zoek naar de echte Beijing-eend, die natuurlijk alleen in Beijing te verkrijgen is.

Met de fiets door Beijing

We huren een fiets en merken dat je flink moet doortrappen als je de Chinezen wilt bijhouden. Het verkeer is druk en op de weg krioelen fietser, fietstaxi's, taxi's enz. Op de fiets voel je je onderdeel van het grote Beijing. We wandelen langs professionele vliegeraars met hun 'Speelgoed van de Wind' over het Plein van de Hemelse Vrede met het portret van Mao, vlakbij de Verboden stad. We slenteren bijna een hele dag in de Verboden Stad en bewonderen de grote zalen en enorme pleinen. Hier woonden en regeerden vroeger de keizers van China.

De Grote Muur mogen we niet missen, al ligt hij buiten de stad. Bovenop realiseer je je pas hoeveel bloed, zweet en tranen de bouw heeft gekost. Ook een wandeling over de steile delen van de Muur kost heel wat zweetdruppels. Het uitzicht vanaf de wachttorens maakt heel wat goed. Zover als je kunt kijken zie je de Muur slingeren door het ruige landschap. We bestijgen de Chinese muur met een kabelbaan en keren terug via een bobsleebaan.

Vroeg in de ochtend bezoeken we de Tempel van de Hemelse Vrede waar de Chinezen hun dagelijkse ritmische gymnastiek beoefenen, zingen en hun traditionele opera oefenen. De Chinese opera die we bezoeken, werkt ons 3 uur nogal op de zenuwen.

verder naar "Het land van Djengis Khan" deel 2