China: informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Azië

Mysterieus en onherbergzaam Tibet

China reisverhaal: verslag van een reis door China en Tibet

(tekst en foto's: Jan Flokstra)

deel 2/4

Donderdag 21 november.

09:30, Tingri, lodge. Gisteravond geveld door mijn eerste echt zware diarree aanval. Ik zat gewoon in het restaurant te eten. Na het eten van een kop noodle soup ik voelde me opeens beroerd worden. Ik begon te zweten en verloor bijna onmiddellijk daarna mijn bewustzijn. Ongeveer 15 tellen later wisten de anderen mij weer bij te brengen en ik voelde me echt hondsberoerd.Ik kon niet rechtop zitten omdat ik dan gewoon weer van m'n stokje dreigde te gaan.

Verder had ik mijn hele broek volgescheten en dat voelde ook niet echt prettig. Heb een hele poos op de plek gelegen, maar bleef zo slap als een vaatdoek. Ben onder begeleiding naar mijn kamer gebracht. Ik kon geen 4 passen lopen zonder te moeten zitten en rusten. Heb voor bij de kamer nog een enorme diarree aanval gehad. Daarna leek het een beetje beter te worden. Ik kon weer rechtop zitten zonder bijna flauw te vallen. Op de kamer heb ik eerst een overdosis (3 tabl) Immodium genomen om de diarree te stoppen. Een kwartier daarna heb ik een extra dosis (3 tabl. 750mg) Ciproxin genomen. Dit is de trekker 'wonderdrug' tegen alle soorten bacteriele infecties. Heb, omdat ik geen reserve broeken heb, geprobeerd mijn 3 vieze broeken, de trekking broek, thermische fleece broek en onderbroek, meteen te wassen.

Met hulp van de anderen, die mij steeds heet water brachten en ook weer het vieze water weggooiden, is dat ook redelijk gelukt, de ongerechtigheden zijn er weer uit. De broeken stinken alleen nog steeds zo vreselijk. Met de medicijnen achter de kiezen geprobeerd te slapen. Ik bleef beroerd en hield ook nog iets van overgeefneigingen. Ik lag voor mijn gevoel echt voor dood in de slaapzak. Na een uur of drie voelde ik de misselijkheid langzaam wat wegtrekken. Het was net alsof de Ciproxin aansloeg. Daarna heb ik ook redelijk goed geslapen.

Vanochtend toen ik wakker werd voelde ik me ook al weer een beetje beter, zeg 75%. Ik was nog wel wat slapjes, maar ik voelde me niet meer zo doodziek. Gelukkig maar, anders had ik niet geweten wat te doen, want we moeten vandaag door. Heb nog een Immodium genomen en 500mg Ciproxin. Verder heb ik twee zakjes ORS genomen om het zout weer een beetje aan te vullen. Ik heb de natte fleece onder de regenbroek als broek aangedaan.

Ik hoop dat dat een beetje werkt als Vapor Barrier Liner en dat de fleece onder de regenbroek heet wordt en zo snel droogstoomt. Dat lijkt aardig te werken, de fleece is al aardig heet en ik heb het zelf ook warm. Het is alleen zo vies nat. Moet Y31(fl 6,-) betalen voor het verblijf hier, dus voor slapen en eten. Dat viel dus wel mee.

20:30, Shigatse, restaurant.
Zit nu samen met Travis in een Tibetaans restaurant op het eten te wachten. Dat eten bestellen is een hele kunst in Tibet. Dat moet echt met handen en voeten en het liefst een gids. Niemand spreekt hier ook maar 1 woord Engels en de schriftsystemen zijn ook heel anders zodat zelfs het onderhandelen over de prijs een hele opgave wordt. Wij hebben op het laatst hier eten besteld door in de Lonely Planet Tibet gids Chinese tekens aan te wijzen en dan maar te hopen dat het goede komt. Ik heb de tekens voor rijst en groente aangewezen, en nu hoop ik maar dat ik gewone rijst met groente zonder vlees krijg.

Maar de restauranteigenaar lachte mij net iets teveel na de bestelling. Hij zal het dus wel verkeerd begrepen hebben. Ons hotel is het "Fruit Orchard" hotel. Dit is een Chinees hotel recht tegenover het beroemde Tashilhunpo klooster, het zomerverblijf van de Panchen Lama. Het hoofd van de Gelugpa orde en de op een na hoogste geestlijke in Tibet. D'r staat nu een bedelaar bij de tafel. Het is echt vergeven van de bedelaars hier in Tibet, heel erg. Dat had ik niet van Tibet verwacht. Je kunt niet uit de auto stappen of ergens zitten of je hebt wel een stel bedelende kinderen, of zoals nu ouderen aan je broek. Soms zitten ze zelfs met een hele groep aan je kleren te trekken, vreselijk.

Ik heb net de helft van mijn eten opgegeten. Ik heb uiteindelijk fried noodles met vlees en een soort gebakken spicy kool gekregen. De man had er dus inderdaad niks van begrepen. Hoop dat mijn maag er een beetje tegen kan. Heb wel de hele dag nog een erg raar gevoel in de maag gehad. Heb ook alleen wat thee en droge crackers gehad. Heb net weer 1 Immodium en 500mg Ciproxin genomen. De bedelaar is terug gekomen, maar heeft nu een pannetje bij zich. Pas na een paar minuten had ik door dat hij het eten wat ik niet op kon wilde. Dat heb ik hem maar gegeven en hij is net zielsgelukkig het restaurant uitgelopen en wij hebben tenminste rust. Alhoewel die rust wel erg relatief is omdat aan de tafel naast ons nu een groep van zo'n 10 arbeiders ons wel heel onbeschaamd zit te observeren. Dit zijn de befaamde 'staring squads'.

We zijn vanochtend pas om 11:30 vanuit Tingri vertrokken. Dit omdat de chauffeur van de andere auto niet meer naar het Rongbuk klooster bij het Everest Base Camp durfde te rijden en de een na de andere smoes verzon om dit ook niet te hoeven doen. Everest Base Camp ligt aan een zijweg die zich 60 km van hier afsplitst van de Friendship Highway. Om bij het Base Camp te komen dat op 5400m ligt moet een hoge pas worden overgestoken. Door ijsvorming, kou en de hoogte kan deze trip in de winter een zeer hachelijke onderneming worden.

Ze zijn uiteindelijk toch afgeslagen in de richting van Rongbuk, maar of ze er ook zijn gekomen? Wij zijn bij de afslag naar Rongbuk doorgereden richting Shigatse. Dit omdat we door alle gezeik Lhasa vandaag niet meer konden halen. Het landschap vandaag werd nog steeds dorder en onherbergzamer. Op een gegeven moment leek het net of je in Death Valley in de US reed. De hoogvlakte lijkt hier in de winter gewoon op een woestijn. Bij Shegar was er een zeer strenge checkpost.

We werden door de gids gewaarschuwd onze fototoestellen op te bergen, ons zo onopvallend mogelijk te gedragen en bij de auto te blijven. Je merkte dat hij echt respect voor deze checkpost had. Hij had ook gelijk want een ..... Chinese militair beval mij mijn rugzak uit de auto te halen. Die moest ik midden op de weg helemaal uitpakken. Alles wat op papier of boeken leek werd door hem onderzocht. Ik denk dat ze op zoek waren naar politieke pamfletten of Dalai Lama plaatjes. Na 5 minuten was hij tevreden en kon ik alles weer inpakken en konden we doorrijden.

We zijn in Lhatse gestopt om te tanken. Daar hoorden we dat bij deze procedure foreigners niet in de auto, of zelfs niet op het terrein mogen komen. Dus we zijn maar braaf uitgestapt en hebben wat door het dorpje gebanjerd. Later hebben we in een klein plaatsje voor het eerst kennis gemaakt met de befaamde Tibetaanse thee. De thee smaakte als getrokken van autobanden waaraan ze een heleboel zout hadden toegevoegd. De thee was echter wel nodig want alles verging van het stof, ook in de auto. Dus je hebt de hele dag een gortdroge keel.

Wel na drie dagen in Tibet is een eerste conclusie dat de natuur fantastisch is, maar dat er van de befaamde Tibetaanse cultuur, in ieder geval wat ik er van gezien heb, niet veel over is. De Chinezen maken echt overal de dienst uit en de Tibetanen zijn overwegend arme boeren, of zoals hier half seniele bedelaars. Ik heb nog geen glimp van het eens zo trotse Tibetaanse volk gezien. Het enige wat ze wel zijn is, net als de Chinezen, vreselijk nieuwsgierig. Van de groep arbeiders is er nu een aan ons tafeltje komen zitten en die kijkt wat ik hier allemaal opschrijf en doet hiervan ook verslag bij zijn kameraden.

Morgenochtend hebben we van de chauffeur tot 11:00 de tijd gekregen om het Tashilhunpo klooster van de Panchen Lama te gaan bekijken. Daarna hop-hop-hop in galop naar Lhasa. Heb vandaag nog steeds een beetje de kriebels gehad of ik wel weer op tijd terug ben in Nepal. We zijn vandaag maar 2 andere landcruisers met westerlingen tegengekomen die op weg waren naar Nepal. En dat waren ook nog package toeristen die alles in Kathmandu geboekt hadden. Je herkent deze package toeristen zo. Deze lijken wel niks met individuele reizigers te maken te willen hebben. Ze geven plichtmatig antwoord op de dingen die je ze vraagt, maar een echt gesprek kun je het niet noemen. Daarna zoeken ze snel de bescherming weer op van de veilige groep. Het lijkt wel of ze je een gevaarlijk beest vinden.

Collega reizigers lullen je daarentegen meteen de oren van de kop en er onstaat meestal meteen een geanimeerd gesprek over wat ze allemaal hebben meegemaakt en waar je vooral voor op moet passen en wat je vooral moet doen. In dit soort landen heb je dit soort kontakten ook gewoon nodig anders kom je op je eentje niet ver. Om deze reden zal ik morgen in Lhasa ook meteen een bed zoeken in het Yak hotel, volgens de LP het beste backpacker hotel in Lhasa.

Vrijdag 22 november.

11:00, Shigatse, hotel.
Gisteravond in het restaurant door taalproblemen nog gigantisch last over een veel te hoge rekening [De pen was leeg en ik schrijf nu met een van Chinese makelij en dat valt absoluut niet mee]. Mijn gerecht zou origineel 4 Yuan kosten en bij het afrekenen vroegen ze er ineens Y20 voor omdat het uit 2 delen bestond en ze per ongeluk 1 portie extra voor Travis hadden klaargemaakt wat wij dus helemaal niet besteld hadden. Na ongeveer 20 minuten bekvechten, waarbij de vrouw des huizes ongeveer begon te huilen, hebben we een gemiddeld bedrag van ongeveer Y10 betaald. Maar ik voelde me toch wel vreselijk genaaid. Bij alles wat je hier doet proberen ze je een poot uit te trekken, het is zelfs landspolitiek. Terug in het hotel heb ik nog een half uurtje naar de Bon Jovi CD geluisterd en ben om 22:30 gaan slapen. Vanochtend om 9 uur opgestaan, dus een erg lange nacht gemaakt en bijna de hele tijd geslapen.Was ook erg moe en ben dat trouwens nog steeds.

Vanochtend om 9:30 naar het klooster gegaan. Het is een gigantisch complex met ergens halverwege de heuvel de belangrijkste gebouwen. Het meest indrukwekkende vond ik de 26 meter hoge Boeddha. Deze is met 300 kg bladgoud bekleed en is helemaal versierd met edelstenen. Je mocht nergens in de gebouwen foto's nemen, en dat is wel jammer omdat de pracht en praal in de gebouwen is.

Het klooster is dus de residentie van de Panchen Lama. Deze is de hoogste op dit moment in Tibet aanwezige geestelijke autoriteit omdat de Dalai Lama naar India is gevlucht. De Chinezen misbruiken dit feit voor allerlei politieke machtsspelletjes en benoemen , na de dood van de Panchen Lama per definitie een andere reincarnatie dan de Tibetaanse geestelijken. Het liefst eentje die op hun hand is natuurlijk, alhoewel je dat bij een kind niet van tevoren kunt voorspellen. Dit is dus ook fout gegaan bij de Chinese keuze voor de laatste Panchen Lama. Deze leek eerst heel erg op de hand van de Chinezen te zijn , maar tijdens zijn leven veranderde dat en hij werd zelfs een Tibetaanse volksheld. Deze is al weer overleden en voor zijn opvolging zijn alweer 2 of 3 reincarnaties benoemd. Het zal de Chinese wel weer worden, die is inmiddels 11 en krijgt alvast een Chinese opvoeding, om de kans op ongewenste gedragingen zoals bij de vorige, te minimaliseren.

Het klooster wordt bezocht door hordes Tibetanen, Chinezen en Mongolen. De laatste in lange zware leren jassen. Ze hebben allemaal een zakje vet of een brandende kandelaar met vet bij zich. Bij alle altaren doen ze wat van dat vet bij de daar brandende kaarsen. Je kunt de gele zakjes met vet ook overal rond het klooster kopen. Wat verder in dit klooster opvalt is dat iedereen aan het voordringen is. Van een ordelijke rij hebben de Tibetanen nog nooit gehoord. Nummer 1 wat voordringen betreft zijn de mongolen. Die lopen ook vaak met grote kandelaars en morsen tijdens het voordringen ook gewoon dat vet over de kleren van de mensen die ze aan het passeren zijn.

14:30, ergens tussen Shigatse en Lhasa. We zitten nu ergens halfweg tussen Shigatse en Lhasa bij een klein restaurantje wat te eten. Heb net de lunch op. Yakboter thee drink ik nu ook al twee dagen en het begint te wennen. Alhoewel ik een moord zou doen voor een lekkere kop lemontea. Voor de rest had ik voor lunch grote hompen wit brood en een bak met witte rijst. De witte rijst moet ik met stokjes eten, maar dat doe ik inmiddels ook al 3 dagen dus daar begin ik al handigheid in te krijgen.

Vooral als de rijst niet plakkerig gekookt is is het een hele kunst, maar de meeste rijst plakt gelukkig goed. Travis is vanochtend in Shigatse achter gebleven, hij wilde naar Ghyantse. Ik vond het maar een beetje een rare flippo. Vanochtend hadden we bijvoorbeeld afgesproken dat we samen het klooster zouden bezoeken, maar 5 minuten voor we weg zouden gaan zei hij dat hij alvast wat foto's ging maken en dat ik hem wel zou zien. Nou ik heb hem dus niet gezien, hij ging gewoon in z'n eentje de boel bekijken. Hij had allemaal van dit soort typische dingen. Het zal wel een echte loner geweest zijn.

Ben dus nu op pad met de chauffeur, de gids en een Tibetaanse lifter. Een wat oudere man die naar Lhasa moet. We hebben vandaag bijna de hele tijd het dal van de Brahmaputra gevolgd. Soms is die heel breed en meandert de rivier door een bedding van 2 a 3 km breed. En soms is het in een nauw dal van maar een tiental meters breed. Het landschap houdt zijn woestijnkarakter hier. Op veel plekken zijn ferries over de rivier. Het landschap is niet zo boeiend als de vorige 2 dagen, maar het is al met al toch nog wel erg 'spannend'.

19:45, Lhasa, restaurant. Ben om 5 uur vanmiddag hier in Lhasa aangekomen. De stad is gigantisch uitgebreid. De eerste indrukken die ik had waren ook die van een typische Chinese stad met brede boulevards en wanstaltige architectuur. Alleen het stuk waar ik nu zit rond het Bharkor Square is echt Tibetaans. Het hotel waar ik slaap heet het Yak hotel en was dus aanbevolen door LP. Er zitten inderdaad ook een boel individuele reizigers in het hotel.

In de kamer waar ik slaap slapen nog 4 anderen. Allemaal mensen bezig met een wereldreis of een grote reis. Er zit ook 1 Nederlander bij, Arie. Het is de meest rommelige dorm die ik tot nu toe heb gezien, maar het lijkt me er wel gezellig. Na de kennismaking ben ik de stad in gegaan.

Eerst ben ik langs een gigantische boulevard richting Potala palace gelopen. Dit paleis van de Dalai Lama ligt in het Chinese gedeelte van de stad. Het is inderdaad een gigantisch indrukwekkend complex. Het ligt tegen een vrijstaande heuvel in de stad en torent werkelijk overal bovenuit. Het is echt een van de meest indrukwekkende gebouwen die ik ooit heb gezien. Morgen hoop ik het met een bezoek te kunnen vereren, vandaag heb ik er alleen wat foto's in de late namiddag voor het licht van gemaakt.

Na de Potala ben ik terug gelopen naar het hotel, heb wat fruit gegeten en ben daarna op zoek gegaan naar andere reizigers die naar Nepal terug willen. Dit alles met wisselend succes. Alle toeristenhotels in dit gebied hebben een soort prikbord bij de ingang hangen. Hierop hangen allemaal berichten van mensen die reisgenoten zoeken voor trips naar bezienswaardigheden, trips naar het vliegveld of het land uit naar China of Nepal. Ik noteer alle belangrijke berichten achter in mijn dagboek en probeer briefjes voor de mensen achter te laten. Er hing voor mij 1 veelbelovend bericht van 2 meisjes die terug naar Nepal wilden.

Ik heb bij hun hotel een berichtje achtergelaten en hoop hierop wat te horen. Dat het nu laagseizoen is is aan de prikborden te zien. Ze zijn erg groot en schijnen ook vaak helemaal vol met briefjes te hangen. Nu hangen op alle borden maar een paar kleine briefjes. Heb ondertussen de Tibetaanse wijk wat beter leren kennen en ook al een glimp opgevangen van de Jokhang. Dit is de andere grote tempel in Lhasa. Heb net chow-mein met groente gegeten en ik zit nu dit bij zaklantaarnlicht te schrijven want de stroom in Lhasa is al voor de tweede keer vanavond uitgevallen.

verder naar "Mysterieus en onherbergzaam Tibet" deel 3