China: informatie over reizen en vakantie, reisverhaal, reisverslag, info, foto's, Azië

Van Beijing naar Tibet

China reisverhaal: verslag van een reis door China en Tibet

(Tekst: Ina Kuipers - Foto's: Herman Hoekstra)

deel 1/2

Beijing

We zijn zes uur vooruit gegaan in de tijd en hebben een nacht over geslagen, als we tijdens de busrit van het vliegveld naar ons hotel de eerste indrukken opdoen van Beijing. De hoofdstad van China is een enorme stad, met ontzettend veel verkeer; auto's, bussen, brommers en fietsen krioelen door elkaar. De contrasten zijn groot: aan de ene kant van de weg gigantische hypermoderne gebouwen, aan de andere kant armoedige hutjes die op instorten staan.

Ons hotel is vlakbij het Plein van de Hemelse Vrede. Het is warm en nevelig, ongeveer 30 graden. Als we ons hebben opgefrist gaan we op pad. Gelukkig staat op sommige staatnaambordjes de tekst ook in westers schrift, want aan de Chinese tekens is geen touw vast te knopen. Tijdens een schitterende wandeling komen we door de typische 'hutongs', kleine straatjes met nog het echte Chinese leven. Er wordt allerlei koopwaar aangeboden en menige Chinees is boven z'n handel in slaap gevallen.

Uiteindelijk bereiken we het Tiantanpark met de Tempel van de Hemel, het grootste tempelcomplex van China. Tijdens het kopen van een kaartje merk ik voor het eerst hoe Chinezen kunnen voordringen. Ik ben aan de beurt, maar twee Chinezen gaan gewoon voor me staan en drukken me aan de kant. Ik ben even perplex, hier geldt het recht van de brutaalste. Na nummer twee zet ik mijn lichaam ervoor en laat niemand meer voorgaan. Dit was de eerste, maar ook de laatste keer.

De Tempel van de Hemel is mooi bewerkt met duizenden blauwe tegeltjes. Bij de bouw van deze tempel - met een doorsnee van 30 meter en een hoogte van 38 meter - is geen enkele spijker gebruikt. De tempel wordt omgeven door een echomuur, menige Chinees probeert die uit. Het is ontzettend druk en Chinezen maken er echt een hobby van om elkaar te fotograferen.

Wij willen juist foto's maken zonder mensen, maar zij gaan overal voor of op staan. Ook worden we diverse keren gevraagd om met hen op de foto te gaan. Na uren ronddwalen zijn we bekaf en nemen een taxi. Gelukkig hebben we een kaartje met de naam van ons hotel, want niemand spreekt Engels.

Vanavond eten we met de groep om elkaar wat beter te leren kennen. Coby, onze reisleidster, heeft een rijsttafel besteld. De meest fantastische gerechten komen op tafel. We kijken onze ogen uit en het water loopt ons uit de mond. De schalen worden op een ronddraaiende schijf geplaatst, zo kan iedereen bij de gerechten. We eten voor het eerst met stokjes. Hilariteit alom, de garnalen en noten vliegen over de tafel.

De Verboden Stad: de tempels hebben de meest fantastische namen

De Verboden Stad is een enorm complex van 800 gebouwen, met in totaal 9900 kamers, die een oppervlakte beslaan van 72 hectare. Groot genoeg om er de hele dag door te brengen. De tempels en poorten hebben de meest fantastische namen, zoals Poort van de Hemelse Zuiverheid, Paleis van de Onthouding en Hal van de Keizerlijke Vrede. Van zuid naar noord lopend kom je de 23 belangrijkste gebouwen tegen, meestal enorme complexen en zeer weelderig ingericht.

De Verboden Stad wordt beschermd door een tien meter hoge muur en een gracht. Het wordt de Verboden Stad genoemd, omdat de keizer en zijn gevolg dit complex bewoonden en een gewone sterveling er niet binnen mocht. De keizer verliet de stad normaliter niet, maar als het in de zomer te heet werd verbleef hij een paar maanden in het Zomerpaleis.

Na de Verboden Stad bezoeken we het mausoleum waar Mao ligt opgebaard. Honderden Chinezen wachten in een lange rij. Op commando schuifelen we steeds een stukje verder. Het gaat toch nog behoorlijk snel. Veel Chinezen kopen bloemen en leggen die bij de baar. Het is niet te geloven dat deze man, die zoveel leed veroorzaakte, nog zo wordt vereerd. Mao ziet er nog puntgaaf uit en het maakt toch wel indruk.

Chinese Muur: ik loop op bergschoenen, de oude Chinees op slippers

We staan al om kwart over vijf op, want we gaan vandaag een deel van de Chinese Muur beklimmen. We gaan naar een deel van de muur dat niet is gerestaureerd. Dat is wel extra zwaar, maar er komen niet veel toeristen. Na een busrit van tweeënhalf uur kunnen we aan de klim beginnen. We worden verwelkomd door een groep Chinezen, die ons als het ware bespringen. Ieder van ons krijgt ongevraagd een Chinese begeleider, ik loop het eerste uur met een Chinese jongen. We hebben veel lol en leren elkaar Engelse en Chinese woordjes.

Het is bloedheet en zeer vochtig, bovendien is het de eerste anderhalf uur alleen maar klimmen. Als ik weer voor een enorme trap sta, vraag ik me af waar ik aan ben begonnen. Een groot deel van de groep is al terug gegaan, maar ik zet door. Puur op karakter kom ik uitgeput boven. Dat is wel kicken: het uitzicht is fabelachtig en zou ik nooit hebben willen missen.

Ik ben halverwege van meeloper verwisseld, nu loopt een man van zestig jaar met me mee. Hij op slippers, ik op bergschoenen. Ik puffend en hijgend, hij met alle gemak. Af en toe zit ik helemaal kapot, maar de prachtige vergezichten sleuren me er doorheen. Als we na een wandeling van drie uur terugkomen krijgen we applaus van de groep. De volgende dag verga ik van de spierpijn.

Zomerpaleis: in een schitterend park met veel groen en water

Met de spierpijn nog in de benen gaan we met de bus naar het Zomerpaleis. Het verkeer in Beijing is een heksenketel, de rit van 12 kilometer duurt bijna twee uur. Het is snikheet en de bus zit propvol, een groot deel van de rit moeten we staan, vastgeklemd tussen zwetende lichamen.

We verbazen ons over de vrouwen en mannen die de hele dag de weg staan te vegen. Een hopeloze bezigheid; steeds weer dwarrelen bladeren van bomen, die vervolgens in de berm worden geveegd. Het verkeer raast aan alle kanten voorbij, een levensgevaarlijk werkje. Ze zijn wel gekleed in knal-oranje jassen en sommigen dragen een mondkapje in verband met de uitlaatgassen.

Het is erg nevelig vandaag. Jammer voor de foto's, want het Zomerpaleis ligt in een schitterend park met veel groen en water. Het paleis is verschillende keren verwoest, maar steeds weer gerestaureerd. De laatste keer in 1888, door keizerin Cixi. In de Suzhoustraat, aangelegd tijdens de Qing-dynastie, zijn allerlei winkeltjes, versierde bogen, tempels en een markt. Het is een prachtig gezicht.

We gaan terug met een taxi en hebben nog even tijd over om met z'n vieren te gaan e-mailen in het World Trade Centre, een hypermoderne locatie met een internetcafé. Daarna gaan we met de hele groep pekingeend eten. In China gaat eten altijd snel, aan natafelen doen ze niet. Na de pekingeend gaan we naar een voorstelling van de Chinese Opera. We mogen vooraf foto's maken in de kleedkamer. Het is een klein, gezellig theater. We krijgen thee, nootjes en gedroogde vruchten. Van de voorstelling verstaan we natuurlijk geen woord, maar spel, zang, dans en aankleding van de artiesten maken genoeg indruk. We bezoeken in Beijing ook nog de Lamatempel, een Tibetaanse tempel. Er zijn 5 grote zalen, die in een Mongoolse, Tibetaanse of Han-stijl zijn ingericht. Overal staan boeddhabeelden, er hangen tapijten en het geheel wordt verlicht door honderden lampjes gevuld met yakboter. Er hangt een mystieke sfeer.