Elf maanden Zuid-Amerika: Argentinië

Argentinië reisverhaal: verslag van een reis door Argentinië en Patagonië met veel informatie en foto's

(tekst en foto's: Barry & Renée Doodeman)

deel 1/3

Mendoza

Omdat Chili erg lang en smal is, is het vanaf Valparaiso een klein stukje naar Argentinië. Dus staken wij ´even´ de Andes over om daar een bezoek te brengen aan dé wijnstreek van Argentinië; Mendoza. Niet echt voor de wijn aangezien we nog steeds geen echte wijnliefhebbers zijn (jammer!?) maar meer voor de mooie omgeving.

Onderweg konden we vanuit de bus al genieten van de mooie bergen en zelfs een blik werpen op de hoogste berg ter wereld (als je Azië buiten beschouwing laat :-). Deze 6960 meter hoge Cerro Aconcagua passte niet helemaal in onze planning aangezien je voor een beklimming zo´n twee weken moet uittrekken maar die ambitie hadden we zowiezo al niet. Van diverse kanten waren we al voorbereid om de erg schappelijke prijzen in het Argentijnse maar toch was de prijs van onze hostelkamer nog een aangename verrassing. Voor zo´n 10 Euro konden we heerlijk genieten van een luxe privé badkamertje, iets waar we in Chili juist op bezuinigen.

Door de economische teruggang is Argentinië van het duurste land veranderd in één van de goedkoopste landen van Zuid Amerika. Alles is, door de gunstige wisselkoers, bijna 3 keer zo goedkoop geworden. Hebberig geworden door alle modieuze kleren, stoere outdoorartikelen en sportieve schoenen hebben we ons toch weten te beheersen en alleen een t-shirt gekocht. We hebben onszelf wel verwend met heerlijke Argentijnse steaks in een luxe restaurant (Barry heeft er zelfs wijn bij gedronken) en we moeten zeggen; het is allemaal waar! De biefstuk is hier inderdaad malser, groter, beter en lekkerder dan ooit (krokant aan de buitenkant en superzacht van binnen)!

Om de Argentijnse ervaring te ultimatiseren zijn we de volgende dag te paard de omgeving gaan verkennen. Met twee tieners als onze gidsen en paarden behangen met een barbeque en vlees gingen we samen met nog vier honden op pad. Tussen de groene prikkelbosjes door (nog wat stoere schrammen aan overgehouden) reden we de bruine droge heuvels in die het begin vormen van de Andes. Hogerop kwamen we langs een helder beekje waarvan het leek of je er zo uit kon drinken. Maar goed dat we dat niet gedaan hebben, want om de hoek achter de rotsen lag een dood paard in het stroompje te vergaan.

Het barbeque kamp werd iets hogerop opgeslagen en na een uurtje voorbereiding, waarin wij de omgeving een beetje konden verkennen, konden we wederom genieten van biefstukjes, worstjes en wijn. Vol gegeten keerden wij op de paardjes via dezelfde weg weer huiswaarts. Voor het hondje met de kortste pootjes leek dit een aardige klus, dus die mocht achterop Barry´s paard meerijden. Al met al meer gebarbequed dan paard gereden, maar wij vonden het wel prima zo. Kregen we in ieder geval ook niet zo´n zere kont. Na deze korte maar leuke eerste kennismaking met Argentinië (nu hebben we dus alle landen die we op deze reis aandoen al een keer bezocht) weer snel terug naar Chili want wie weet ligt er wat leuks op ons te wachten...

Biken in San Martin de los Andes

Een mooi busritje (door de bossen met reuze monkey puzzle trees / apenverdrietbomen van een paar eeuwen oud en als we naar rechts keken lag daar een grote witte vulkaan) van 5 uur bracht ons van Pucon de grens over naar San Martin. Dit kleine dorpje gaf ons ook weer het ´skidorp in de zomer gevoel´, omgeven door meren, bossen en heuvels helemaal geen verkeerde plek om even een dag te blijven. De stralend blauwe hemel gaf ons sportieve aspiraties en voordat we het wisten hadden we het plan opgevat om maar eens te gaan mountainbiken.

Bij de touristeninfo een mooie route bedacht en de volgende dag twee zilveren rockriders (zeker een toepasselijke naam) gehuurd. Meteen de eerste straat rechts en daar begon het stijgen al. Beetje erg pittig dus dat werd lopen. Uiteindelijk hebben we bijna de helft van de route gelopen en de andere helft naar beneden gecrossed. Slingerend en hobbelend over de gravelroad, langs sterkgeurende bloemen, door een bos met megabomen, wat gegeten en uitgerust in het groene gras en vanaf een uitkijkrots het grote meer bekeken.

Een flink sportief dagje, dus die sappige biefstuk konden we ´s avonds goed gebruiken. De volgende dag zijn we met een busje verder gegaan naar Bariloche, niet rechtstreeks maar via zeven grote meren die daar tussen de bossen liggen. Tja, in het Lakedistrict zijn ze daar erg goed in, in meren. Ook Bariloche lag natuurlijk aan een meer. Je zou er bijna genoeg van krijgen van al die meren, ware het niet dat ze wel een heel mooi geheel vormen met alle bossen en bergen. (raken we misschien teveel gewend aan al het natuurschoon hier?)

Chocola in Bariloche

Van andere reizigers hadden we al veel positieve verhalen over Bariloche gehoord, misschien dat het ons daarom een beetje tegenviel. Een stuk groter dan de kleine dorpjes waar we vandaan kwamen, en in het centrum werden de paar overgebleven orginele houten huizen omgeven door lelijke nieuwbouw (o.a. een vervallen flatgebouw). Het grote meer (koude wind!) met aan de horizon wat woeste pieken en sneeuw zorgde gelukkig voor een mooier uitzicht.

Omdat we nog flink wat wandelingen in het verschiet hebben liggen hadden we geen zin om hier ook te gaan wandelen (dat heb je wel eens) en een tochtje over het meer trok ons ook niet zo. Vandaar dat we een lekker dagje niksen ingelast hebben. Beetje rondwandelen in de zon, etalages kijken (mooie spullen die we helaas niet mee kunnen slepen), internetten en ons vergapen aan de chocolade winkels. Echte warenhuizen waar de grote dozen chocola (net een soort vuurwerkpakketten) als warme broodjes over de toonbank vlogen.

We hebben ons redelijk in weten te houden en hebben een kleine selectie chocolaatjes tot ons genomen (maar omdat we natuurlijk meerdere winkels moesten uitproberen wel 3 keer een zakje meegenomen). `s Avonds hebben we genoten van die andere Zwitserse specialiteit, kaasfondue. Met als toetje frambozen want die kom je hier ook overal tegen (en daar genieten we ook vollop van). Nog even gezwaaid naar de Sint Bernard honden (mét tonnetje om hun nek) op het plein (daar kun je mee op de foto, Zwitserser kan het bijna niet) en na 1,5 half dagje zijn we verder gegaan, terug naar het Chileense Lakedistrict.

Je kunt deze route afleggen met een boot over het superblauwe Todos Los Santos meer maar door het prijsverschil met de normale busreis (scheelde zo´n 100 dollar) bedachten we dat we elders vast nog genoeg bootreisjes over meren konden maken. Ook nu was het ritje door de Andes weer erg mooi. We vertrokken in de regen (een erg goed moment om te vertrekken) die in de bergen in sneeuw veranderde en konden in Puerto Varas in het zonnetje uitstappen. Back to Chili..

Quest South part II Ruta 40

De Ruta 40 is een enorm lange gravel weg (keien dus) en vormt de enige wegverbinding verder naar het zuiden. Omdat deze keien een echte bandenkiller vormen, rijden er geen normale bussen maar alleen kleinere busjes en pick-up trucks. Er gaat om de dag een busje naar beneden dus daar hadden we al netjes voor gereserveerd (zoals we ook alle hostels al gereserveerd hadden, dat moet wel in het hoogseizoen). Omdat we een echte minivan verwachtten, viel het ´middelmaat´ busje dat die ochtend om 10.00 aan kwam rijden, ons reuze mee (officiële vertrektijd was overigens 09.00, maar wij waren vriendelijk verzocht al om 08.30 aanwezig te zijn, nou ja zeg!).

In het volgende dorp (zo´n 2 uur verderop) hadden we nog meer passagiers op te picken maar eerst besloten onze zwijgzame chauffeurs om nog even een uur (!) rond te hangen bij een benzinepomp. Jammer, want we hadden in totaal zo´n 12 uur voor de boeg en dan is ieder extra uur er een teveel. Maar nadat nog 5 andere backpackers zich in het busje hadden gewurmd (da´s echt niet tof op de achterbank), reden we dan toch echt het grote niets in. Glooiende steppe heuvels begroeid met taaie bosjes en gras, en af en toe wat paarden, guanacos (familie van de Lama) en grote meren.

Om de paar uur was er een benzinepomp (wow, dan woon je dus écht in de middle of...) een goede plek om te plassen en om (te lang) te wachten tot de chauffeurs weer zin in kregen om verder te gaan. Hobbeldehobbeldehobbel en wat is dat? Een lekke band :-(. No problemo, dat is hier dagelijkse koek (de gemiddelde levensduur van een busband is hier zo´n 5 (!) dagen) dus werd de reserveband er vakkundig en snel opgelegd en konden we weer verder hobbelen.

Helaas niet voor lang...na ong. 15 minuten hield ook de reserveband het voor gezien. Eerst drong het niet helemaal tot ons door maar toen beide chauffeurs bewegenloos voorover op het dashbord bleven hangen (zijn ze nou aan het huilen?) begrepen wij ook dat het ernst was. Na wat nutteloze pogingen radiocontact te krijgen (helaas geen zendmasten langs ruta 40) besloten de heren om de lekke band dan maar te verwisselen met de rechtervoorband. Een goed plan want zo konden we toch nog zo`n 500 meter verder rijden voordat hij echt helemaal aan gort lag (wel een bijzonder gezicht zo`n totaal vernielde band). Tja, daar stonden we dan, in het desolate landschap tussen wat heuvels en een groot meer...

Na zo´n 2 uur wachten kwam er eindelijk een auto langs die de goede kant op ging en kon een chauffeur mét band meerijden naar de eerstvolgende garage/benzinepomp. Na wat geklets en gedraal werden de windstoppers en warme mutsen uit de rugzakken tevoorschijn gehaald. Barry rekende ons al positief voor dat we nog maar 4 uur hoefden te wachten. Dus gaven we ons gelaten aan ons lot over. What else can you do... We hadden nog geluk dat het tot erg laat licht bleef maar toen het begon te miezeren trok iedereen zich snel terug in de frisruikende bus (wie haalt het nu in zijn hoofd om z´n schoenen uit te doen?!).

Om 01.00 werden we door felle koplampen aan de horizon uit onze onrustige hazeslaapjes gewekt en konden we weer hopen op een vervolg van de reis. En inderdaad, meer dan 5 uur later hadden we een superuitzicht op het Fitz Roy gebergte dat als een muur een einde maakt aan de Patagonische steppe. Echt een bijzonder contrast, de lage platte steppe en deze bijna loodrechte rotsformaties. Een kleine beloning voor de vertraging die we hadden opgelopen, maar we waren toch wel veel liever gewoon een avond eerder aangekomen... In ons hostel hadden ze briefjes opgehangen om ons de route naar onze kamer te wijzen, zo konden we snel nog wat uurtjes slaap inhalen. Die avond zou vroeg naar bed gaan er immers niet inzitten aangezien het al 31 december was...

verder naar "Elf maanden Zuid-Amerika: Argentinië" deel 2